Wpisy oznaczone tagiem "kot" (1000)  

ebook-obyczajowe
 
Autor: Ewa Berberich  

Książka dla wszystkich, którzy kochają koty, choć nie tylko. O kotach, a szczególnie jednej uroczej kotce, o sztuce, o mężczyznach, a szczególnie jednym mężczyźnie, o życiu – napisana dowcipnie i z filozoficznym dystansem. Autorka znajduje pod drzwiami pudełko z małą kotką. Tak się składa, że jest to wnuczka ukochanego kota, którego niedawno straciła. Rudo pręgowane, zielonookie stworzenie, patrzące na kobietę z wyczekiwaniem, natychmiast bierze w posiadanie jej serce, cały dom i resztę świata. Otrzymuje imię Gałganka, jak szmaciana lalka z dzieciństwa. I co najważniejsze: umie rozmawiać ze swoją panią. O świecie, o Bogu, o mężczyznach i kocurach. O tym, jak widzi świat kot, a jak człowiek, a może raczej: jak go widzi kotka, a jak kobieta. Gałganka jest szczęśliwa, dopóki w pobliżu nie ma Konrada. A właśnie ten mężczyzna, który nigdy nie miał do czynienia z kotami, pojawia się coraz częściej. Potrzeba wielu metod wychowawczych i „zasadniczych rozmów”, żeby go do nich przekonać. I przekonać Gałgankę, by tolerowała tego mężczyznę w domu. Oczywiście niewiele trzeba, by Gałganka owinęła go sobie wokół palca, a raczej kociego ogona. Naprawdę szczęście jest kotką. Wystarczy spojrzeć w zielone oczy Gałganki, by w to uwierzyć.


Szczegóły publikacji:
obyczajowe.masz24.pl/szczescie_jest_kotka.html

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Więcej ebooków z kategorii "obyczajowe", znajdziesz tutaj:
masz24.pl/ebooki-obyczajowe.html
--------------------------------------------------------------------------------------------------
 

klaudia_mimi
 
DZIEŃ 12. Spróbuj wywołać wzruszenie.
(Ej, czy mi się udało????o_O)

W jednej chwili wydarzyło się kilka rzeczy naraz. Moja mama otworzyła drzwi, by wpuścić mojego kuzyna, ktoś na dworze zagwizdał, przez co Lara zaczęła szczekać, a ja właśnie postawiłam na podłodze moją kotkę, która wystraszona szczekiem psa bezmyślnie pognała przed siebie. I wybiegła z naszego mieszkania. Któryś z sąsiadów krzątał się na wyższym piętrze, co dodatkowo wystraszyło Kitę. Mimo iż próbowałam ją zawołać i jakoś zatrzymać, było już za późno – spanikowana kotka zbiegła ze schodów, wybiegła z budynku i wpadła prosto pod koła rozpędzonego samochodu. Przystanęłam na moment, po czym pędem rzuciłam się, by ratować moje kocie maleństwo.
- Kita! – dopadłam do niej nie zważając na ewentualne zagrożenie ze strony samochodów jadących tą ulicą. Teraz nic się dla mnie nie liczyło, tylko ona! Moja mama i kuzyn byli tuż za mną. Z Kitą było fatalnie, ledwo żyła, dlatego mama pobiegła z powrotem do domu po jej książeczkę zdrowia, a kuzyn odpalił swój samochód. Ja w tym czasie owinęłam swoje ukochane maleństwo bluzą i ostrożnie podniosłam ją. Strasznie cierpiała, widać to było po niej, ale gdy tylko znalazła się w moich ramionach zaczęła cichutko mruczeć.
- Przestań, oszczędzaj siły – szepnęłam przerażona, wsiadając do samochodu.
Kilkanaście minut później szalonej jazdy i już wbiegałyśmy z mamą do kliniki. Weterynarz właśnie miał zaprosić kolejnego pacjenta do gabinetu, ale gdy zobaczył mnie i Kitę, którą tak dobrze znał, od razu do nas podszedł. W tym momencie Kita miała pierwszeństwo. Pokrótce ze łzami w oczach opowiedział, co się stało, a on uważnie badał cierpiącą koteczkę, która przede wszystkim starała się nie spuszczać mnie z oczu. Między nami jest silna więź, obie bardzo się kochamy i wzajemnie uzupełniamy, dlatego podczas wizyt w klinice ja sama staram się być jak najbliżej Kity, bo wiem, że wtedy lepiej znosi badania.
Weterynarz jednak nie miał dla mnie dobrych wieści. Czułam to, bo widziałam jak z każdą chwilą kotka coraz bardziej przygasa.
- To wiekowy , a obrażenia są bardzo rozległe. Przykro mi. Jedyne, co mogę dla niej zrobić, to podać leki przeciwbólowe. – Mimo, że ten mężczyzna nie raz miał już do czynienia z podobnymi przypadkami, widziałam, że naprawdę jest mu przykro. Przez lata medycznej opieki nad Kitą bardzo ją polubił i nie raz o tym wspominał.
- Proszę podać jej te leki – wyszeptałam walcząc z narastającym szlochem. Przynajmniej pod koniec Kita nie będzie cierpieć, nie będzie jej nic boleć, będzie mogła spokojnie odejść z tego świata…
Delikatnie głaskałam ją po łebku, kiedy igła wbijała się w jej ciałko. Z kącika oka uciekła mi łezka. Czy to musi się tak skończyć? Właśnie dziś? Właśnie tak?
Weterynarz ostrożnie przeniósł ją do pomieszczenia obok i pozwolił mi z nią być tak długo, jak będę chciała. To miły gest, który obie, ja i Kita, doceniałyśmy.
Gdy tylko położył ją na stole, ta od raz zaczęła się czołgać w moją stronę. Zupełnie jak po sterylizacji – Kita była jeszcze wtedy otumaniona narkozą, ale jak mnie zobaczyła to próbowała za wszelką cenę znaleźć się jak najbliżej osoby, której ufała. Zawsze tak było, ona zawsze wiedziała, że przy mnie jest bezpieczna, że ją ochronię, że jej pomogę, że przy mnie nie stanie jej się żadna krzywda. Jak bardzo ją zawiodłam!
Błyskawicznie zbliżyłam się do kotki, przysiadłam na pobliskim taborecie.
- Spokojnie, jestem tu – wyszeptałam, otulając ją ramionami. Wtuliła się we mnie najlepiej jak potrafiła i zaczęła mruczeć. Zawsze mruczy, bo przy mnie jest szczęśliwa, a ja przy niej. Po moich policzkach spłynęło kilka łez. Nie mogę uwierzyć, że to ostatni raz jak tak się do siebie tulimy… nie potrafię sobie wyobrazić powrotu do domu bez jej powitania, oglądania telewizji bez jej wchodzenia mi na ramię, czytania książki bez jej przeszkadzania mi, zasypiania bez jej mruczenia…
Dostrzegłam jak porusza łapką ugniatając, delikatnie wbijała mi pazurki w rękę.
- Nie zostawiaj mnie – błagałam szeptem. – Mój koci aniołku stróżu, nie opuszczaj mnie…
Ale ona z każdą sekundą słabła w moich ramionach…
Pośpiesznie wyjęłam telefon z kieszeni i zrobiłam jej ostatnie zdjęcie. Na tym zdjęciu patrzy na mnie z oddaniem i miłością, jakie codziennie widziałam w jej oczach przez ostatnich kilkanaście lat…
Po jakimś czasie drobniutkie kocie ciałko znieruchomiało, mruczenie ucichło, a ja jeszcze długo tuliłam się do niej i nie chciałam jej zostawić…
[Czy komuś chociaż łezka w oku zakręciła się? Ja płakałam jak głupia pisząc to xD Skąd w ogóle ten pomysł? To bardzo proste (i bardzo bolesne) – wyobraziłam sobie jakby to było, gdyby moja Kita… no, gdyby coś jej się stało… To przytłaczające… Mam nadzieję, że tak się nigdy nie stanie, mam nadzieję, że kiedy przyjdzie na nią czas nie będzie cierpieć i bać się… i mam nadzieję, że jeszcze wiele, wiele wspólnych lat przed nami ;) Strasznie kocham tą moją wredotę i serio nie wyobrażam sobie, że nagle mogłoby jej tu ze mną nie być… A tak poza tym – dobra jestem w opisywaniu wzruszających scen, prawda? :D]
Tekst na poduszce jest taki prawdziwy xD

20180311_174848.jpg

Kita jest bardzo cierpliwa w stosunku do mnie i Smoka xD

20160219_075848.jpg


20160219_075904.jpg


20160422_002708.jpg


20160422_002755.jpg


20160422_002839.jpg


20160422_002943.jpg


20160422_002952.jpg

Moja kochana wredota :D

20171229_124644.jpg
 

scrapinspiration
 
  • awatar ARIADNA33: Słodkie kociątko
  • awatar gość: No nareszcie cosi konkretnego a nie ta łzawe pierdy i rogi
  • awatar Sarenka w Kwiatach: @gość: Rogi też będą ;)
Pokaż wszystkie (3) ›
 

klaudia_mimi
 
DZIEŃ 9. Opisz dialog, w którym nikt nie wypowiada żadnego słowa.

No nie, to się nie dzieje naprawdę… Słowo daję – uduszę Bartka! On i te jego „świetne pomysły”! Dlaczego ja się w ogóle na to zgodziłam? No dobra, przyznaję, że chłopak ma gadane, poza tym wie jak mnie podejść, z resztą, czy ktokolwiek odmówiłby jego propozycji? Z jakieś dwa tygodnie temu podszedł do mnie z tekstem „Ej, Kociara! Słuchaj, tego materiału na sprawdzian jest stanowczo za dużo, w życiu człowiek tego nie ogarnie. Mam propozycję – ja uczę się połowy, ty drugiej połowy, a później pomagamy sobie na sprawdzianie. Co ty na to? Zależy tobie na samych piątkach, nie? Mnie też, więc wiesz, trzeba współpracować” i puścił do mnie oczko. Oh, znam go od dziecka, powinnam już wiedzieć, że jego plany nigdy nie wypalają. Chciałam powiedzieć „nie”, ale mój umysł błagał o odpowiedź „tak”, bo był już przeciążony nauką. Poza tym… chcę iść na medycynę, więc chyba nic dziwnego, że zależy mi na jak najlepszych ocenach, nie? Dlatego przystałam na tę propozycję, wykułam na cacy swoją działkę materiału, gdy przepytałam Bartka, okazało się, że on swoją połowę też nieźle opanował, dlatego czaiłam się na piątkę do momentu aż nie weszliśmy do sali. Teraz mam nadzieję na trójkę.
A jak plan Bartka nie wypalił? Proste – nikt z nas nie przewidział, że nauczycielka zacznie nas rozsadzać wedle swego widzimisię. I dlatego ja i on znaleźliśmy się na dwóch końcach pomieszczenia.
Dlaczego byłam taka głupia?!
Ze złości, by nie wrzeszczeć, z całych sił zaciskałam zęby i próbowałam kontrolować się. Ja tu siedzę na maksa wkurwiona, a on się śmieje i wygłupia z jakimś kolegą i ma wszystko gdzieś! Nauczycielka wyszła na moment, więc szybko sięgnęłam do torby, z pierwszego lepszego zeszytu niedbale wyrwałam kartkę, zmiętoliłam ją w garści i z impetem, który wystraszył moją koleżankę siedzącą obok, rzuciłam w Bartka. Kartka sięgnęła celu i zrobiła dokładnie to, co miała – zwróciła jego uwagę na mnie.
Siedzimy za daleko od siebie, więc po pierwsze klasa nas przekrzyczy, po drugie liściki za wolno będą kursować. Dlatego jest tylko jeden sposób porozumienia się – gesty.
Wskazałam pustą kartkę leżącą przede mną i na siebie, a później wykonałam gest oznaczający dużą odległość między nami. Bartek w odpowiedzi rozłożył ręce i zrobił minę niewiniątka mówiącą „sorka, skąd mogłem wiedzieć”, po czym pokazał mi kciuk w górę, co chyba miało znaczyć, że i tak sobie poradzimy. To mnie jeszcze bardziej zirytowało, czułam jak para wychodzi mi z uszu. Zaczęłam jak szalona gestykulować, że chcę „5 a nie 3” i całkiem zapomniałam, że chłopak nie zna języka migowego. Tym razem rozłożył bezradnie ręce i pokręcił głową, dając mi jasno do zrozumienia, że mnie nie rozumie. Odetchnęłam głęboko i spróbowałam powolnymi gestami zabawić się w kalambury, pytając jak mamy sobie poradzić na sprawdzianie. On nic z tego nie zrozumiał. W końcu się poddałam obiecując sobie, że po sprawdzianie objadę go z góry na dół i już przenigdy nie dam się wciągnąć w jego „genialne plany”. Na koniec naszej konwersacji pokazałam na niego, a później palcem przejechałam sobie po szyi, co miało znaczyć, że chłopak będzie trupem. On w odpowiedzi zrobił głupkowatą minę, która rozbawiła kilku jego kolegów i zakręcił palcem koło głowy, jasno dając mi do zrozumienia, że oszalałam. Ze złości pokazałam mu środkowy palec. Oczywiście jak się spodziewałam odpowiedział mi tym samym. No cóż, przynajmniej z tym się zrozumieliśmy.
Zrezygnowana spojrzałam na karteczkę, którą podsunęła mi koleżanka. Widniało na niej proste pytanie: „czemu nie wyślesz smsa?”. Dobre pytanie, dlaczego o tym nie pomyślałam?
[No cóż, dziś znów trochę na śmiechy ;) takie scenki mogłabym pisać non-stop :D]
A skoro już o kociarze mowa - tym razem trochę zdjęć z moimi kocimi boginiami ;)

Na pierwszy ogień Kita:

20160116_220058.jpg


20160112_173649.jpg

(taaa, Kita kiedyś bardzo lubiła siedzieć w zlewie...)

2015-10-16 17.43.39.jpg


20171222_233514.jpg

(właśnie za takie miny ją kocham ^^)

DSC01290.JPG


DSC01301.JPG


DSC01307.JPG


I Psotka :D

20160116_220002.jpg


20161026_134306.jpg


20171222_233818.jpg


20160223_184315.jpg

(trudno tej piękności zrobić zdjęcie - jest za ciemna xD)
20160223_184330.jpg


20160223_184340.jpg


20160425_182022.jpg


Mały bonus - czasami wracając do domu zastaję taki widok *o*

20171115_104046.jpg
 

nightfirefly
 
Zaglądam na chwilkę, aby złożyć wszystkim życzenia wielkanocne :) Radości, spokoju, szczęścia i powodzenia.

Niestety nie mam dla was żadnej wielkanocnej sesji, bo mam remont i troszkę brakuje czasu na porządne focenie.

Ale pokażę kilka rzeczy, które kupiłam do pokoju :)

Motylki na szafę

il_570xN.754457734_hga7.jpg


Dywanik kotek (mam niebieski)

s-l1600nh.jpg


Drewniany organizer na biurko

1da645144bd68e250871d6ccb357.jpg


Przyszedł outfit dla Benetii

20180306_142901.jpg


Zrobiłam sobie pudełeczko na lalkową biżuterię z portretem Izmaela :3

CollageMaker_20180322_001941687.jpg


Bazikotek zrobiła dla mnie taką śliczną szafeczkę DIY

Shabby chic lace furniture.jpg


Kupiłam naklejki i kartki pocztowe, które świecą w ciemności

20180315_113813.jpg


W przecenie trafiłam śliczną bombkę

20180226_205137.jpg


I obrazek na ścianę

20180226_205049.jpg


Kupiłam dwa nowe śliczne ręczniczki

reczniki.jpg


Sztuczne różyczki

20180226_204915.jpg


Kosmetyki

20180314_202534.jpg


20180314_202120.jpg


Na dziś tylko tyle, bo padam ze zmęczenia :(

Firefly
  • awatar dazzle: wiosennie i motylkowo :D Motylki na szafę bardzo zazdro, reszta zakupów też udana ale... brakuje panów lalków! :)
  • awatar Kate - Writes: Ręczniczki i ten lakierek tak bardzo mi się podobają... Sama bym nie pogardziła...
  • awatar chiriann: Śliczne - zarówno zakupy, jak i dzieła rąk własnych :). Strasznie spodobał mi się koci dywanik, no i wypatrzyłam czujną kocią łapkę obok różyczek ;). Kocia kontrola jakości musi być!
Pokaż wszystkie (3) ›
 

 

Kategorie blogów