Wpisy oznaczone tagiem "mieszkanie" (1000)  

lokator
 


Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym  zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne  prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to  stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens)  zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków  podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co  najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi[potrzebny przypis].

Oprócz umów w rozumieniu prawa cywilnego istnieją także umowy administracyjne i umowy międzynarodowe. Niniejszy artykuł dotyczy tylko umów cywilnoprawnych.
Umowa w prawie polskim

Umowy w polskim prawie cywilnym reguluje podgałąź prawa cywilnego zwana prawem zobowiązań, której zasadniczy zrąb znajduje się w księdze trzeciej kodeksu cywilnego.  Księga ta zawiera zarówno przepisy regulujące kwestie wspólne dla  wszystkich umów – związane z ich zawarciem, ważnością, wykonywaniem itp.  – jak i przepisy regulujące konkretne typy umów, najczęściej spotykane w  obrocie prawnym, na czele ze sprzedażą.  Oprócz umów regulowanych przez prawo zobowiązań jest również kilka  typów umów regulowanych przez inne podgałęzie prawa cywilnego: prawo rzeczowe (np. umowa o zniesienie współwłasności, umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania) i prawo spadkowe (umowa o dziedziczenie, umowa o dział spadku).

Sposoby zawierania umów

Do swoistych sposobów zawierania umów należą:

   oferta i jej przyjęcie
   negocjacje
   aukcja
   przetarg.

Zasada swobody umów

W prawie polskim od 1990 ponownie obowiązuje wywodząca się jeszcze z prawa rzymskiego zasada swobody umów, wyrażona w art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

“strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”

Oznacza to, że co do zasady strony mogą w ramach swobody umów, nie   przekraczając pewnych granic, umówić się o wszystko, co prawo uznaje za podlegające jego uregulowaniom.

Doktrynalny podział umów

Ze względu na obowiązki stron wyróżnia się umowy:

   jednostronnie zobowiązujące (np. umowa darowizny) – tylko jedna osoba jest zobowiązana, a druga uprawniona,
   dwustronnie zobowiązujące (np. umowa pożyczki)  – obie osoby są zarówno zobowiązane, jak i uprawnione do określonych   czynności, np. obowiązek wydania przedmiotu pożyczki i uprawnienie do   jego uzyskania oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki i uprawnienie   do jego odzyskania.

Wśród umów dwustronnie zobowiązujących wyróżnia się umowy wzajemne,  w których świadczenie jednej ze stron ma odpowiadać świadczeniu drugiej  strony (być jego ekwiwalentem). Przykładem tego typu umów jest np.  umowa sprzedaży, w której jedna ze stron zobowiązuje się przenieść własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się w zamian za to zapłacić  odpowiednią cenę.

Umowy dzielą się ponadto na:

   nazwane – uregulowane w Kodeksie cywilnym lub innych ustawach (np. sprzedaż, pożyczka, użyczenie, przewóz)
   nienazwane – tworzone na zasadzie swobody umów (np. franczyza, factoring, timeshare).

Forma umowy

Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte:

   w drodze czynności konkludentnych – takich, które nie mogą być   uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana),
   ustnie,
   w formie pisemnej,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem podpisu,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty,
   w formie aktu notarialnego,
   w formie przewidzianej ustawą szczególną,
   inne, niewystępujące w prawie polskim.

Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie   szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w  prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).

Rozwiązanie umowy

Rozwiązanie umowy może nastąpić poprzez:

   wypowiedzenie umowy – rozwiązanie następuje po upływie okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub w ustawie;
   zawarcie umowy rozwiązującej (contrarius consensus) – prawo polskie nie reguluje tego typu umów, jednakże jest ono dopuszczalne na podstawie  zasady swobody umów. Rozwiązanie następuje w momencie zawarcia umowy  rozwiązującej lub w terminie określonym przez strony.

Rodzaje umów

   umowa adhezyjna
   umowa administracyjna
   umowa kauzalna
   umowa konsensualna
   umowa losowa
   umowa mieszana
   umowa nazwana
   umowa nienazwana
   umowa nieodpłatna
   umowa odpłatna
   umowa ramowa
   umowa realna
   umowa rozporządzająca
   umowa wzajemna
   umowa zobowiązująca

Umowy regulowane przez polski Kodeks cywilny

   umowa przedwstępna
   umowa sprzedaży
   umowa zamiany
   umowa dostawy
   umowa kontraktacji
   umowa o dzieło
   umowa o roboty budowlane
   umowa najmu
   umowa dzierżawy
   umowa leasingu
   umowa użyczenia
   umowa pożyczki
   umowa rachunku bankowego
   umowa zlecenia
   umowa agencyjna
   umowa komisu
   umowa przewozu
   umowa spedycji
   umowa ubezpieczenia
   umowa przechowania
   umowa składu
   umowa spółki
   umowa poręczenia
   umowa darowizny
   umowa renty
   umowa adhezyjna
   umowa o dożywocie

ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 470 580
lokator@udzialy.com
 

lokator
 
Służebność osobista – obciążenie nieruchomości na rzecz oznaczonej osoby fizycznej prawem, którego treść odpowiada treści służebności gruntowej.  Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonania oznacza się w braku  innych danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem  zasad współżycia społecznego i zwyczajów miejscowych. Jest to prawo terminowe i wygasa najpóźniej z chwilą śmierci uprawnionego. Służebność osobista nie może wchodzić do masy spadkowej,  jednakże osoba mająca służebność mieszkaniową może umówić się z   właścicielem, iż po jego śmierci służebność będzie przysługiwać jego   dzieciom, rodzicom i małżonkowi. Służebność osobista jest niezbywalna.   Nie można przenosić uprawnienia do ich wykonywania. Nie można jej nabyć poprzez zasiedzenie.  Jeżeli uprawniony z tytułu służebności dopuszcza się rażących uchybień  przy wykonywaniu swojego prawa, właściciel nieruchomości obciążonej może  zażądać zmiany służebności na rentę.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 - 470 - 580
lokator@udzialy.com
 

zadluzona
 
Kupimy udziały w garażach, działkach, mieszkaniach, kamienicach, spadkach oraz zadłużone udziały, zajęte przez komornika, z hipoteką.


ZADZWOŃ TEL: 503-470-580
Adres e-mail: biuro@udzialy.eu
 

zadluzona
 


Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym  zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne  prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to  stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens)  zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków  podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co  najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi[potrzebny przypis].

Oprócz umów w rozumieniu prawa cywilnego istnieją także umowy administracyjne i umowy międzynarodowe. Niniejszy artykuł dotyczy tylko umów cywilnoprawnych.
Umowa w prawie polskim

Umowy w polskim prawie cywilnym reguluje podgałąź prawa cywilnego zwana prawem zobowiązań, której zasadniczy zrąb znajduje się w księdze trzeciej kodeksu cywilnego.  Księga ta zawiera zarówno przepisy regulujące kwestie wspólne dla  wszystkich umów – związane z ich zawarciem, ważnością, wykonywaniem itp.  – jak i przepisy regulujące konkretne typy umów, najczęściej spotykane w  obrocie prawnym, na czele ze sprzedażą.  Oprócz umów regulowanych przez prawo zobowiązań jest również kilka  typów umów regulowanych przez inne podgałęzie prawa cywilnego: prawo rzeczowe (np. umowa o zniesienie współwłasności, umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania) i prawo spadkowe (umowa o dziedziczenie, umowa o dział spadku).

Sposoby zawierania umów

Do swoistych sposobów zawierania umów należą:

   oferta i jej przyjęcie
   negocjacje
   aukcja
   przetarg.

Zasada swobody umów

W prawie polskim od 1990 ponownie obowiązuje wywodząca się jeszcze z prawa rzymskiego zasada swobody umów, wyrażona w art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

“strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”

Oznacza to, że co do zasady strony mogą w ramach swobody umów, nie   przekraczając pewnych granic, umówić się o wszystko, co prawo uznaje za podlegające jego uregulowaniom.

Doktrynalny podział umów

Ze względu na obowiązki stron wyróżnia się umowy:

   jednostronnie zobowiązujące (np. umowa darowizny) – tylko jedna osoba jest zobowiązana, a druga uprawniona,
   dwustronnie zobowiązujące (np. umowa pożyczki)  – obie osoby są zarówno zobowiązane, jak i uprawnione do określonych   czynności, np. obowiązek wydania przedmiotu pożyczki i uprawnienie do   jego uzyskania oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki i uprawnienie   do jego odzyskania.

Wśród umów dwustronnie zobowiązujących wyróżnia się umowy wzajemne,  w których świadczenie jednej ze stron ma odpowiadać świadczeniu drugiej  strony (być jego ekwiwalentem). Przykładem tego typu umów jest np.  umowa sprzedaży, w której jedna ze stron zobowiązuje się przenieść własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się w zamian za to zapłacić  odpowiednią cenę.

Umowy dzielą się ponadto na:

   nazwane – uregulowane w Kodeksie cywilnym lub innych ustawach (np. sprzedaż, pożyczka, użyczenie, przewóz)
   nienazwane – tworzone na zasadzie swobody umów (np. franczyza, factoring, timeshare).

Forma umowy

Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte:

   w drodze czynności konkludentnych – takich, które nie mogą być   uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana),
   ustnie,
   w formie pisemnej,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem podpisu,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty,
   w formie aktu notarialnego,
   w formie przewidzianej ustawą szczególną,
   inne, niewystępujące w prawie polskim.

Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie   szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w  prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).

Rozwiązanie umowy

Rozwiązanie umowy może nastąpić poprzez:

   wypowiedzenie umowy – rozwiązanie następuje po upływie okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub w ustawie;
   zawarcie umowy rozwiązującej (contrarius consensus) – prawo polskie nie reguluje tego typu umów, jednakże jest ono dopuszczalne na podstawie  zasady swobody umów. Rozwiązanie następuje w momencie zawarcia umowy  rozwiązującej lub w terminie określonym przez strony.

Rodzaje umów

   umowa adhezyjna
   umowa administracyjna
   umowa kauzalna
   umowa konsensualna
   umowa losowa
   umowa mieszana
   umowa nazwana
   umowa nienazwana
   umowa nieodpłatna
   umowa odpłatna
   umowa ramowa
   umowa realna
   umowa rozporządzająca
   umowa wzajemna
   umowa zobowiązująca

Umowy regulowane przez polski Kodeks cywilny

   umowa przedwstępna
   umowa sprzedaży
   umowa zamiany
   umowa dostawy
   umowa kontraktacji
   umowa o dzieło
   umowa o roboty budowlane
   umowa najmu
   umowa dzierżawy
   umowa leasingu
   umowa użyczenia
   umowa pożyczki
   umowa rachunku bankowego
   umowa zlecenia
   umowa agencyjna
   umowa komisu
   umowa przewozu
   umowa spedycji
   umowa ubezpieczenia
   umowa przechowania
   umowa składu
   umowa spółki
   umowa poręczenia
   umowa darowizny
   umowa renty
   umowa adhezyjna
   umowa o dożywocie

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.eu
 

udzialywlokalu
 
Czynność prawna – czynność konwencjonalna (skonstruowana przez normę prawną) podmiotu prawa cywilnego, zawierająca treść określającą konsekwencje prawne zdarzenia prawnego. Jest to całość zdarzenia prawnego, w skład którego wchodzi co najmniej jedno oświadczenie woli.

Czynności prawne są aktami o doniosłości społecznej, ponieważ kształtują sytuację prawną  nie tylko tych podmiotów, które dokonują tych czynności, ale i innych  podmiotów „uwikłanych” w stosunki prawne. Zgodnie z art. 56 kc, czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.  Dlatego w prawie polskim instytucja czynności prawnej uwzględnia nie  tylko akty woli działających podmiotów, ale również interesy innych  osób.
Klasyfikacje czynności prawnych

   Ze względu na strony czynności prawnej można wyróżnić:
   Ze względu na zgodę osoby trzeciej – ustawa wymaga niekiedy  dla ważności czynności prawnej (ze względu na ochronę interesów  uczestników prawa) zgody osoby trzeciej, niebędącej uczestnikiem tej  czynności.
   Ze względu na indywidualnie adresowane – wyróżnione ze względu na   to, czy dla ich skuteczności wymagane jest złożenie oświadczenia woli   innej osobie:
   Ze względu na to, w jaki sposób dochodzi do skutecznego złożenia oświadczenia woli:
   Ze względu na status stron:
   Ze względu na skutek prawny, jaki czynność wywołuje w sferze majątkowej osoby składającej oświadczenie woli:
   Ze względu na skutek prawny jaki czynność prawna wywołuje w sferze majątkowej kontrahenta:
   Ze względu na to, czy przysporzenie następuje po obu stronach   czynności prawnej, czy tylko po jednej (podział ten dotyczy wyłącznie   czynności prawnych dwustronnych):
   Ze względu na wymóg istnienia causae (podział ten odnosi się wyłącznie do czynności prawnych przysparzających):
   Czynności powiernicze – zwane również fiducjarnymi. Składają się na nie dwa elementy:

   czynności prawne jednostronne, dla skuteczności czynności wystarczy oświadczenie woli jednej strony, są to między innymi: przyrzeczenie publiczne, sporządzenie testamentu, uznanie ojcostwa;
   czynności prawne wielostronne, dla skuteczności czynności potrzebne są oświadczenia woli dwóch stron, są to umowy (np: umowa sprzedaży, umowa darowizny, umowa najmu itp.);
   uchwały, czyli czynności organów działających kolegialnie.

   czynności niewymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie:
   czynności wymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie –  na ogół system prawny wymaga, aby oświadczenia woli były składane  podmiotom, których dotyczą.

   niewymagające zakomunikowania ich nikomu (np. testament własnoręczny)
   skuteczne przez publiczne ich ogłoszenie (np. przyrzeczenie)
   skuteczne przez zakomunikowanie ich określonym w ustawie organom lub  świadkom, bez potrzeby kierowania ich do osób zainteresowanych

   czynności realne – poza oświadczeniem woli, konieczne jest  działanie powodujące zmianę faktycznego władztwa nad rzeczą lub innymi  przedmiotami materialnymi.
   czynności konsensualne – mogą dochodzić do skutku przez samo  tylko złożenie oświadczenia (solo consensu). Niekiedy ustawa wymaga  również spełnienia się innych okoliczności (np. wpis do ksiąg wieczystych).

   czynności prawne między żyjącymi (łac. inter vivos);
   czynności prawne na wypadek śmierci (łac. mortis causa) – czynność jest skuteczna dopiero po śmierci osoby, która jej dokonała, są dwie takie czynności w prawie polskim: testament – art.941 KC oraz zrzeczenie się dziedziczenia – art. 1048 KC.

   czynności prawne zobowiązujące – pociągają za sobą powstanie zobowiązania, czyli zwiększenie pasywów;
   czynności prawne rozporządzające – pociągają za sobą zniesienie, obciążenie lub przeniesienie prawa, czyli zmniejszenie aktywów.
   czynności prawne o podwójnym skutku – wywołują zarówno skutek czynności rozporządzającej i zobowiązującej (np. art. 535 w zw. z art. 155 k.c.)

   czynności prawne przysparzające – pociągają za sobą zwiększenie aktywów np.: uzyskanie prawa własności rzeczy lub zmniejszenie pasywów, np.: zwolnienie z długu;
   inne czynności.

   czynności prawne odpłatne (obciążające) – przysporzenie następuje po obu stronach czynności;
   czynności prawne nieodpłatne (pod tytułem darmym) – przysporzenie następuje tylko po jednej stronie czynności.

   czynności prawne przyczynowe, kauzalne – dla skuteczności czynności konieczne jest istnienie causa, czyli przyczyny prawnej tej czynności.
   czynności prawne oderwane, abstrakcyjne – istnienie causa nie jest konieczne dla skuteczności czynności prawnej.

   przeniesienie przez powierzającego na powiernika jakiegoś prawa, z   którego powiernik może korzystać w pełnym zakresie wyznaczonym treścią   tego prawa.
   zobowiązanie powiernika wobec powierzającego do tego, że będzie   korzystał z tego prawa w ograniczonym zakresie, wskazanym treścią umowy powierniczej, w szczególności, że w określonej sytuacji przeniesie to   prawo z powrotem na powierzającego.

Elementy czynności prawnej

Do elementów czynności prawnej można zaliczyć essentialia negotii (elementy przedmiotowo istotne), naturalia negotii (elementy przedmiotowo nieistotne) oraz accidentalia negotii (elementy dodatkowe, podmiotowo istotne).
W prawie prywatnym międzynarodowym

Dopuszczalność  dokonania czynności prawnej określa prawo właściwe dla czynności  prawnej, o którą w danym wypadku chodzi. Według tego samego prawa należy  oceniać jej istnienie jako czynności prawnej.

Istnieje zasada, że “dojście do skutku umowy podlega, w możliwie szerokim zakresie, prawu rządzącemu umową”[1].

Milczenie oblata  (adresata oferty) traktuje się na równi z przyjęciem oferty, tylko  jeżeli przewiduje to prawo jego miejsca zamieszkania lub siedziby.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywmieszkaniu
 

Ekspektatywa (śrdw.łac. exspectativa, expectativa z łac. expectare ‘wypatrywać; oczekiwać’)[1] „oczekiwanie prawne” (wierzytelność przyszła) – jest to sytuacja, w której niektóre wymogi prawne dotyczące powstania wierzytelności lub innego uprawnienia zostały częściowo spełnione. Warunkami tymi mogą być m.in.:

   wykonanie pewnych czynności przez osoby trzecie,
   upłynięcie terminu przewidzianego prawem,
   wystąpienie wypadku ubezpieczeniowego.

O ekspektatywie odrębnej własności lokalu wspomina ustawodawca w art. 19 ust. 1 Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych[2]. Ekspektatywa odrębnej własności lokalu jest roszczeniem o ustanowienie przez spółdzielnię odrębnej własności  lokalu na rzecz osoby, z którą spółdzielnia zawarła umowę o budowę  lokalu (o której mowa w art. 18 ust. 1 Ustawy o spółdzielniach).  Roszczenie to powstaje z chwilą zawarcia umowy o budowę lokalu.  Ekspektatywa odrębnej własności lokalu podlega też egzekucji, a zatem może w drodze egzekucji przejść na inne osoby[3]. Istnieje możliwość scedowania ekspektatywy wierzytelności na inne podmioty (umowa przyrzeczona zbywalna).

W języku staropolskim znaczy tyle, co „nadzieja”, „widok na   przyszłość”. Tak nazywano też pismo królewskie przyrzekające nadanie   godności lub stanowisk w razie wakatu.[4] Prawo od 1717 roku zabraniało wydawania takich pism.


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.zgora.pl
 

udzialywdomu
 
Udziały w domu: Zadzwoń!

Kupię udziały w nieruchomościach
DOMY, MIESZKANIA I OBIEKTY KOMERCYJNE.

Rzetelna wycena, najwyższe ceny na rynku!


ZADZWOŃ TEL: 503-470-580

Adres e-mail: biuro@udzialy.waw.pl
 

udzialywgarazu
 
Pokaż wszystkie (2) ›
 

udzialywmieszkaniu
 
Nieruchomość – jeden z rodzajów rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego.

Nieruchomości piętra w Kodeksie Napoleona

Kodeks Napoleona poza nieruchomościami gruntowymi wyróżniał również odrębną własność pięter budynku. Na mocy przepisów intertemporalnych własność takich nieruchomości pozostała zachowana. Mogą więc na jego podstawie istnieć do dziś niepodzielone nieruchomości piętra.

Pojęcie nieruchomości w polskim systemie prawnym

Ujęcie prawa cywilnego
Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu Cywilnego  (k.c.), „nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności”. Wyodrębnienie nieruchomości winno się odbyć pod względem prawnym (własnościowym) i fizycznym (w odniesieniu do gruntów – geodezyjnym).

Ujęcie wieczystoksięgowe
W myśl zapisów 24 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece - „nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą’'. Fakt utworzenia dla nieruchomości odrębnej księgi wieczystej jest wymogiem formalnym jej wyodrębnienia. „Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości”. Jednak, w ramach jednej księgi wieczystej mogą by ujawnione działki, które niekoniecznie muszą spełniać warunki określone w przytoczonym powyżej art. 46 § 1 k.c. Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości.

Rodzaje nieruchomości w polskim systemie prawnym

Kodeks cywilny nie definiuje wprost jednego pojęcia nieruchomości, lecz wskazuje na trzy jej rodzaje. W myśl przytoczonej definicji cywilnoprawnej, nieruchomości dzielimy na:

nieruchomości gruntowe – "nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej    stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty),..."

nieruchomości budynkowe – "... budynki trwale z gruntem związane..., jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności."

części budynków (określane nieruchomościami lokalowymi) – "... części budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności."

Nieruchomości gruntowe

Podstawowym rodzajem nieruchomości są nieruchomości gruntowe (grunty) którymi są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Znajdujące się na nich i trwale z nimi związane budynki, inne urządzenia i rośliny, jak również prawa związane z własnością nieruchomości są częściami składowymi danej nieruchomości gruntowej. Mogą być przedmiotem odrębnej własności jako nieruchomości lokalowe. Paremia łac. superficies solo cedit oznacza, iż w razie sporu domniemywa się, iż budynek posadowiony przez osobę niebędącą właścicielem na cudzym gruncie należy do właściciela gruntu.

Od zasady tej istnieją wyjątki. Jako osobne od gruntu nieruchomości mogą zostać wyodrębnione budynki (nieruchomość budynkowa) lub części takich budynków (lokale - nieruchomość lokalowa) – w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Wtedy stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z nieruchomościami budynkowymi i lokalowymi jest związana przymusowa współwłasność nieruchomości gruntowej, na której są posadowione właściwe budynki. W Polsce występują jedynie wyżej opisane nieruchomości.

Rodzaje nieruchomości gruntowych

Nieruchomość rolna
Szczególnym rodzajem nieruchomości gruntowej jest nieruchomość rolna. Kodeks cywilny definiuje pojęcie "nieruchomości rolnej", ale w tym przypadku mamy do czynienia ze sposobem użytkowania nieruchomości a nie jej rodzajem. To nie rodzaj nieruchomości decyduje o zakwalifikowaniu jej do nieruchomości rolnej, ale sposób jej użytkowania – "które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności rolnej...". W polskim prawie istnieje kilka definicji nieruchomości rolnych. Najszerzej wykorzystywana jest definicja zawarta w ustawie o podatku rolnym. Również i pojęcie gospodarstwa rolnego jest definiowane w k.c i w ustawie po podatku rolnym w sposób różny.

Nieruchomość jako taka jest pojęciem szerokim i trudnym do zdefiniowania, stąd takie rozbieżności. Ponieważ w owych aktach definicję określają pewne kryteria, które muszą być spełnione, by mówić o takim lub innym rodzaju nieruchomości i owe kryteria nieco się zmieniają w zależności od tego do czego służy dana definicja.

Nieruchomości budynkowe

W polskim ustawodawstwie istnieje pojęcie nieruchomości budynkowej. Dotyczy ono pewnego stanu prawnego (a właściwie tytułu prawnego do gruntu), mianowicie prawa użytkowania wieczystego– prawo to jest prawem celowym, terminowym i odpłatnym i nie znajduje ono swego odpowiednika w ustawodawstwie krajów "starej Unii". Prawo użytkowania wieczystego dotyczy jedynie gruntu, który jest przedmiotem własności jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Zgodnie z Ustawą o gospodarce nieruchomościami nieruchomość zostaje oddana w użytkowanie wieczyste z jednoczesnym obowiązkiem wykupienia przez użytkownika wieczystego znajdujących się na tym gruncie budynków i urządzeń. Stąd owa nieruchomość budynkowa – ponieważ w przypadku nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczystej mamy do czynienia z następującym stanem prawnym – grunt jest w użytkowaniu wieczystym natomiast budynki i urządzenia, będące jego częścią składową, stanowią własność użytkownika wieczystego, ponieważ musi on je wykupić w związku z objęciem gruntu w użytkowanie wieczyste. Mimo odrębnej własności gruntu i budynku nieruchomość posiada jedną księgę wieczystą, a jedynie w dziale drugim tej księgi zamieszcza się informację, że wpisy dotyczą użytkowania wieczystego.

Prawo to zostało wprowadzone pod koniec lat 60. w celu zwiększenia dynamiki rozwoju rynku nieruchomości mieszkalnych (zwiększenia podaży lokali mieszkalnych) głównie wielorodzinnych – poprzez zwiększenia ilości budowanych bloków mieszkalnych.

Podstawowe kwestie prawne użytkowania wieczystego reguluje kodeks cywilny oraz ustawa o gospodarce nieruchomościami. Odrębna własność budynków jest prawem związanym z prawem użytkowania wieczystego i nie może trwać po wygaśnięciu tego prawa.

Nieruchomości lokalowe

Następnym rodzajem nieruchomości są tzw. nieruchomości lokalowe – powstają one na podstawie ustawy o lokalu mieszkalnym. Nieruchomość lokalowa jest lokalem mieszkalnym (lub lokalem o innym przeznaczeniu), który w wyniku wyodrębnienia na zasadach określonych w ww. ustawie przekształca się w tzw. nieruchomość lokalową. By powstała własność nieruchomości lokalowej niezbędny jest wpis tej własności w księdze wieczystej. Wyodrębnienie wiąże się z koniecznością założenia księgi wieczystej i dokonanie w niej wpisu własności. Z własnością nieruchomości lokalowej wiążę się tzw. udział w nieruchomości wspólnej którą stanowi grunt i części budynku służące wszystkim właścicielom lokali. Współwłasność ta jest współwłasnością w częściach ułamkowych i jednocześnie przymusową, nie można żądać jej zniesienia póki trwa odrębna własność lokali. Do lokali mogą przynależeć pomieszczenia przynależne (komórki, strychy, garaże), choćby nie przylegały do budynku, ale muszą być umiejscowione na nieruchomości, której część składowa stanowi budynek, z którego wyodrębniono ów lokal.

Zakup nieruchomości

Umowa sprzedaży nieruchomości (w przeciwieństwie do ruchomości albo zwierząt) wymaga zachowania formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Zakup nieruchomości w Polsce przez cudzoziemców wymaga zezwolenia ministra spraw wewnętrznych i administracji. Nie dotyczy to jednak zakupu mieszkań.



Zapraszam do kontaku -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.zgora.pl
 

udzialywdomu
 
Udziały w domu: #prawo lokalowe #dziedziczenie #mieszkanie #akt notarialny #zniesienie #czesc domu #testament #zbycie #prawo spadkowe #jak sprzedac udzial #spadek #sprzedaj udzial #komu sprzedac udzialy
 

udzialywdomu
 
Nieruchomość – jeden z rodzajów rzeczy w rozumieniu prawa cywilnego.

Nieruchomości piętra w Kodeksie Napoleona

Kodeks Napoleona poza nieruchomościami gruntowymi wyróżniał również odrębną własność pięter budynku. Na mocy przepisów intertemporalnych własność takich nieruchomości pozostała zachowana. Mogą więc na jego podstawie istnieć do dziś niepodzielone nieruchomości piętra.

Pojęcie nieruchomości w polskim systemie prawnym

Ujęcie prawa cywilnego
Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu Cywilnego  (k.c.), „nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności”. Wyodrębnienie nieruchomości winno się odbyć pod względem prawnym (własnościowym) i fizycznym (w odniesieniu do gruntów – geodezyjnym).

Ujęcie wieczystoksięgowe
W myśl zapisów 24 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece - „nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej, dla której urządzono księgę wieczystą’'. Fakt utworzenia dla nieruchomości odrębnej księgi wieczystej jest wymogiem formalnym jej wyodrębnienia. „Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości”. Jednak, w ramach jednej księgi wieczystej mogą by ujawnione działki, które niekoniecznie muszą spełniać warunki określone w przytoczonym powyżej art. 46 § 1 k.c. Podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości.

Rodzaje nieruchomości w polskim systemie prawnym

Kodeks cywilny nie definiuje wprost jednego pojęcia nieruchomości, lecz wskazuje na trzy jej rodzaje. W myśl przytoczonej definicji cywilnoprawnej, nieruchomości dzielimy na:

nieruchomości gruntowe – "nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej    stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty),..."

nieruchomości budynkowe – "... budynki trwale z gruntem związane..., jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności."

części budynków (określane nieruchomościami lokalowymi) – "... części budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności."

Nieruchomości gruntowe

Podstawowym rodzajem nieruchomości są nieruchomości gruntowe (grunty) którymi są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności. Znajdujące się na nich i trwale z nimi związane budynki, inne urządzenia i rośliny, jak również prawa związane z własnością nieruchomości są częściami składowymi danej nieruchomości gruntowej. Mogą być przedmiotem odrębnej własności jako nieruchomości lokalowe. Paremia łac. superficies solo cedit oznacza, iż w razie sporu domniemywa się, iż budynek posadowiony przez osobę niebędącą właścicielem na cudzym gruncie należy do właściciela gruntu.

Od zasady tej istnieją wyjątki. Jako osobne od gruntu nieruchomości mogą zostać wyodrębnione budynki (nieruchomość budynkowa) lub części takich budynków (lokale - nieruchomość lokalowa) – w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Wtedy stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z nieruchomościami budynkowymi i lokalowymi jest związana przymusowa współwłasność nieruchomości gruntowej, na której są posadowione właściwe budynki. W Polsce występują jedynie wyżej opisane nieruchomości.

Rodzaje nieruchomości gruntowych

Nieruchomość rolna
Szczególnym rodzajem nieruchomości gruntowej jest nieruchomość rolna. Kodeks cywilny definiuje pojęcie "nieruchomości rolnej", ale w tym przypadku mamy do czynienia ze sposobem użytkowania nieruchomości a nie jej rodzajem. To nie rodzaj nieruchomości decyduje o zakwalifikowaniu jej do nieruchomości rolnej, ale sposób jej użytkowania – "które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności rolnej...". W polskim prawie istnieje kilka definicji nieruchomości rolnych. Najszerzej wykorzystywana jest definicja zawarta w ustawie o podatku rolnym. Również i pojęcie gospodarstwa rolnego jest definiowane w k.c i w ustawie po podatku rolnym w sposób różny.

Nieruchomość jako taka jest pojęciem szerokim i trudnym do zdefiniowania, stąd takie rozbieżności. Ponieważ w owych aktach definicję określają pewne kryteria, które muszą być spełnione, by mówić o takim lub innym rodzaju nieruchomości i owe kryteria nieco się zmieniają w zależności od tego do czego służy dana definicja.

Nieruchomości budynkowe

W polskim ustawodawstwie istnieje pojęcie nieruchomości budynkowej. Dotyczy ono pewnego stanu prawnego (a właściwie tytułu prawnego do gruntu), mianowicie prawa użytkowania wieczystego– prawo to jest prawem celowym, terminowym i odpłatnym i nie znajduje ono swego odpowiednika w ustawodawstwie krajów "starej Unii". Prawo użytkowania wieczystego dotyczy jedynie gruntu, który jest przedmiotem własności jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Zgodnie z Ustawą o gospodarce nieruchomościami nieruchomość zostaje oddana w użytkowanie wieczyste z jednoczesnym obowiązkiem wykupienia przez użytkownika wieczystego znajdujących się na tym gruncie budynków i urządzeń. Stąd owa nieruchomość budynkowa – ponieważ w przypadku nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczystej mamy do czynienia z następującym stanem prawnym – grunt jest w użytkowaniu wieczystym natomiast budynki i urządzenia, będące jego częścią składową, stanowią własność użytkownika wieczystego, ponieważ musi on je wykupić w związku z objęciem gruntu w użytkowanie wieczyste. Mimo odrębnej własności gruntu i budynku nieruchomość posiada jedną księgę wieczystą, a jedynie w dziale drugim tej księgi zamieszcza się informację, że wpisy dotyczą użytkowania wieczystego.

Prawo to zostało wprowadzone pod koniec lat 60. w celu zwiększenia dynamiki rozwoju rynku nieruchomości mieszkalnych (zwiększenia podaży lokali mieszkalnych) głównie wielorodzinnych – poprzez zwiększenia ilości budowanych bloków mieszkalnych.

Podstawowe kwestie prawne użytkowania wieczystego reguluje kodeks cywilny oraz ustawa o gospodarce nieruchomościami. Odrębna własność budynków jest prawem związanym z prawem użytkowania wieczystego i nie może trwać po wygaśnięciu tego prawa.

Nieruchomości lokalowe

Następnym rodzajem nieruchomości są tzw. nieruchomości lokalowe – powstają one na podstawie ustawy o lokalu mieszkalnym. Nieruchomość lokalowa jest lokalem mieszkalnym (lub lokalem o innym przeznaczeniu), który w wyniku wyodrębnienia na zasadach określonych w ww. ustawie przekształca się w tzw. nieruchomość lokalową. By powstała własność nieruchomości lokalowej niezbędny jest wpis tej własności w księdze wieczystej. Wyodrębnienie wiąże się z koniecznością założenia księgi wieczystej i dokonanie w niej wpisu własności. Z własnością nieruchomości lokalowej wiążę się tzw. udział w nieruchomości wspólnej którą stanowi grunt i części budynku służące wszystkim właścicielom lokali. Współwłasność ta jest współwłasnością w częściach ułamkowych i jednocześnie przymusową, nie można żądać jej zniesienia póki trwa odrębna własność lokali. Do lokali mogą przynależeć pomieszczenia przynależne (komórki, strychy, garaże), choćby nie przylegały do budynku, ale muszą być umiejscowione na nieruchomości, której część składowa stanowi budynek, z którego wyodrębniono ów lokal.

Zakup nieruchomości

Umowa sprzedaży nieruchomości (w przeciwieństwie do ruchomości albo zwierząt) wymaga zachowania formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności. Zakup nieruchomości w Polsce przez cudzoziemców wymaga zezwolenia ministra spraw wewnętrznych i administracji. Nie dotyczy to jednak zakupu mieszkań.


Uwaga!
Zadzwoń - 503 470 580
Adres e-mail - biuro@udzialy.waw.pl
 

udzialywdomu
 
Nieruchomość budynkowa – budynek,  który na podstawie przepisów szczególnych nie stanowi części składowej nieruchomości gruntowej lecz jest odrębnym od gruntu przedmiotem własności. Może powstać gdy użytkownik wieczysty wybuduje budynek na gruncie oddanym mu w użytkowanie wieczyste albo gdy użytkownik wieczysty nabędzie budynek przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

Nieruchomość budynkowa zdefiniowana jest w art. 46 § 1 oraz art. 235 § 1 kodeksu cywilnego



Uwaga!
Zadzwoń - 503 470 580
Adres e-mail - biuro@udzialy.waw.pl
 

komusprzedacudzial
 
Komu Sprzedać Udziały: Nieruchomość leśna – nieformalny termin stosowany w polskim systemie prawnym w oparciu o definicję lasu określoną w ustawie o lasach 28 września 1991 roku, jako grunt:

o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 hektara, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym– lub przejściowo jej pozbawiony, który jest:

przeznaczony do produkcji leśnej,

rezerwatem przyrody lub częścią parku narodowego,

wpisany do rejestru zabytków

związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Zapraszam do kontaktu -
503 - 470 - 580
kupie@udzialy.biz.pl
 

udzialwnieruchomosci
 
Spadkobierca – podmiot, na który przechodzi ogół praw i obowiązków osoby zmarłej.

Spadkobierca testamentowy – powołana do spadku na podstawie testamentu osoba fizyczna lub osoba prawna, albo też dziecko poczęte (nie urodzone jeszcze w chwili otwarcia spadku), pod warunkiem, że urodzi się żywe.

Spadkobierca ustawowy – podmiot powołany do spadku na mocy odpowiednich ustaw, w przypadku gdy spadkodawca nie pozostawił ważnego testamentu, albo gdy osoby powołane do spadku nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami.

Spadkobiercami ustawowymi są: (zwróć uwagę na zmianę prawa spadkowego od 28 czerwca 2009)

   małżonek
   zstępni – dzieci, wnuki, prawnuki, itp.
   wstępni – rodzice, dziadkowie, pradziadkowie, itp.
   rodzeństwo i zstępni rodzeństwa
   gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy
   Skarb Państwa.

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy (tzw. otwarcie spadku). Spadkobierca może spadek przyjąć wprost bądź z dobrodziejstwem inwentarza albo odrzucić, składając w tej kwestii odpowiednie oświadczenie przed sądem lub notariuszem w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się, iż został do spadku powołany.

   W razie prostego przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe bez ograniczenia.
   W razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca   ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w  inwentarzu stanu czynnego spadku.

Niemożność bycia spadkobiercą

   osoba fizyczna, która nie żyje w chwili otwarcia spadku[1].
   (wyjątek[2].: nasciturus);
   osoba prawna, która w tym czasie nie istnieje[1]
   (wyjątek[3]: fundacja ustanowiona w testamencie, gdy zostanie wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w ciągu 2 lat od ogłoszenia testamentu)

Spadkobiercą nie może być również osoba uznana za spadkobiercę niegodnego dziedziczenia.  Jest ona wtedy wyłączona od dziedziczenia tak, jakby go nie dożyła. Tym  samym zamiast tej osoby, dziedziczą osoby uprawnione do dziedziczenia  po osobie uznanej za niegodną dziedziczenia.


ZADZWOŃ - 503 496 790
 

ebooki24org
 
Książka „Zarabiaj na nieruchomościach” pomoże Ci zrozumieć techniki finansowania inwestycji w nieruchomości, tak aby Twoje inwestowanie było bezpieczne, efektywne i zawsze zakończone sukcesem!

Z poradnika „Zarabiaj na nieruchomościach” dowiesz się między innymi:

   * jak w 6 lat stać się rentierem!
   * jak osiągać 40-100% rocznie zwrotu z inwestycji
   * o ile lepiej wypada obrót nieruchomościami w stosunku do najmu lub podnajmu
   * jak zaplanować inwestycję
   * jak wybierać nieruchomość, korzystając z różnych okazji rynkowych
   * jak inwestować w nieruchomości bez wkładu własnego
   * jakie warunki muszą być spełnione, by nie tracić, inwestując w nieruchomości,
   * czy i w jaki sposób można uchronić się przed zakupem tzw. rynkowych bubli
   * na co zwracać uwagę przy zakupie nieruchomości, aby była ona atrakcyjna dla Twoich przyszłych klientów lub najemców
   * jak podnieść wartość rynkową zakupionej nieruchomości
   * jak przygotować nieruchomość do wynajmu lub sprzedaży
   * na co zwracać uwagę, poszukując klienta lub najemcę nieruchomości
   * co zrobić, gdy nie można znaleźć klienta na nieruchomość
   * w jaki sposób negocjować warunki wynajmu lub sprzedaży
 
www.ebooki24.org/(…)zarabiaj-na-nieruchomosciach-wo…


zarabiaj_na_nieruchomosciach.jpg
 

ebooki24org
 
Ebook "Landlord. Jak osiągnąć wolność finansową, inwestując w nieruchomości" czyli jak zostać Rentierem dzięki inwestowaniu w nieruchomości.

Inwestowanie w nieruchomości to w dużej mierze praca z ludźmi.

Nawet bardziej z ludźmi niż z pieniędzmi. W drodze do wolności finansowej bardzo pomaga umiejętność zjednywania sobie ludzi.
www.ebooki24.org/(…)landlord-jak-osiagnac-wolnosc-f…

landlord.jpg
 

ptasiowa
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

fearless_girl
 
Warto cieszyć się chwilami, które mogą już nigdy nie powrócić do obiegu życia. Te zapamiętane przez nas uważane są jako niematerialne pamiątki niezaśmiecające całych przestrzeni mieszkalnych.
Więc cieszmy się chwilą.
 

zwariowanawariatka
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

ebooki24org
 
Poradnik „Jak sprytnie wyremontować i wyposażyć mieszkanie?” przeznaczony jest dla osób, które chcą rozsądnie wyremontować i wyposażyć mieszkanie.

Książka zawiera dużo praktycznych rad i sprytnych sposobów remontowania, które można wykorzystać w każdym mieszkaniu. Szczególnie polecany jest właścicielom mieszkań na wynajem.

www.ebooki24.org/(…)jak-sprytnie-wyremontowac-i-wyp…

jak_sprytnie_wyremontowac_i_wyposazyc_mieszkanie.jpg
 

ptasiowa
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

zwariowanawariatka
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

 

Kategorie blogów