Wpisy oznaczone tagiem "mieszkanie" (1000)  

kashmir000
 
Każdy powinien mieć wygospodarowane miejsce do pracy czy nauki. Nigdy za dzieciaka nie odrabiałam lekcji na kolanie czy dywanie. Z wiekiem zmieniają się tylko biurko, fotel i komputer ;) i oczywiście dodatki :D

Zapraszam Was do inspiracji, Stwórzcie takie miejsce dla siebie, od razu przyjemniej będzie się pracowało :*

Przyjemnego wieczoru i udanego tygodnia !!!
d5e2bf6f444df63c1a6d6225bca2cfb8.jpg


d42e82885b44a261ab0ae35c928cc076.jpg


www.facebook.com/elliwi.garden
www.facebook.com/elliwi.garden
www.facebook.com/elliwi.garden

e04a666c7cbf62340039c6e68130694d.jpg


fcef3aff279811c4741cdd3419d7b88f.jpg
 

udzialwlokalu
 
Udział w lokalu: Użytkowanie wieczyste – specyficzne dla polskiego prawa cywilnego prawo podmiotowe dotyczące nieruchomości gruntowej, wzorowane na rozwiązaniach sowieckich, jeden z trzech rodzajów praw rzeczowych, obok własności i praw rzeczowych ograniczonych. Polega na oddaniu w użytkowanie nieruchomości gruntowej będącej własnością Skarbu Państwa, województwa, powiatu bądź gminy lub związku tych jednostek osobie fizycznej lub prawnej na czas określony 99 lat (wyjątkowo krócej, lecz nie mniej niż 40 lat). Dotyczy głównie gruntów położonych w granicach administracyjnych miast.


Użytkowanie wieczyste w prawie polskim
Regulacja prawna

Zostało wprowadzone 14 lipca 1961 r. ustawą o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Aktualnie reguluje je tytuł II księgi drugiej kodeksu cywilnego. Konstrukcją nawiązuje luźno do wywodzącej się z prawa rzymskiego dzierżawy wieczystej i charakterystycznej dla prawa feudalnego własności podzielonej. Ratio legis wprowadzenia użytkowania wieczystego była zasada panująca w PRL, że nieruchomości gruntowe w miastach powinny być własnością państwa. Do 1989 r. użytkowanie wieczyste było praktycznie jedyną możliwością nabycia gruntów państwowych w miastach. Użytkowanie wieczyste jest formą pośrednią pomiędzy własnością a prawami rzeczowymi ograniczonymi, z tym że bardziej zbliżone jest do własności.

Obecnie prawo użytkowania wieczystego regulują:

  kodeks cywilny w artykułach od 232 do 243;
 ustawa o gospodarce nieruchomościami w dziale II zatytułowanym Gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego rozdziały: 3 dotyczącym oddawania gruntów w użytkowanie wieczyste, 4 dotyczącym przetargu oraz 8 dotyczącym opłat;
  ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Powstanie prawa użytkowania wieczystego

Do powstania prawa bezwzględnie koniecznym jest zawarcie umowy w formie aktu notarialnego oraz wpis tego prawa do księgi wieczystej. Stroną będącą właścicielem gruntu i oddającą go w użytkowanie wieczyste może być jedynie Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo) lub związek jednostek samorządu terytorialnego. Ustawodawca nie wprowadził ograniczeń co do strony nabywającej grunt w użytkowanie wieczyste, zatem może być to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Podmiot oddający grunt w użytkowanie wieczyste pozostaje właścicielem gruntu i pobiera z tego tytułu opłatę roczną od użytkownika wieczystego.
Treść prawa

Użytkownik wieczysty ma prawa zbliżone do właściciela. Korzysta z gruntu z wyłączeniem innych osób. Może swobodnie rozporządzać prawem, czyli sprzedać je, obciążać, zapisać w testamencie. Podlega ono egzekucji i dziedziczeniu. Przez cały okres obowiązywania umowy właścicielem gruntu pozostaje Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo) lub związek jednostek samorządu terytorialnego. Nabywca jest użytkownikiem wieczystym gruntu, natomiast ma pełne prawo własności do budynków i innych urządzeń wzniesionych na gruncie.

Treść prawa w dużej mierze jest regulowana w umowie ustanawiającej to prawo. W szczególności w umowie tej określa się, w jaki sposób nabywający będzie korzystał z przekazywanych jemu gruntów. Przykładowo, nabywca zobowiązuje się, że przeznaczy grunt pod budowę osiedla mieszkalnego.

Umowę o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego zawiera się co do zasady na okres 99 lat. Tylko w wyjątkowych sytuacjach można ją zawrzeć na okres krótszy, jednak nie mniej niż 40 lat. Użytkownikowi wieczystemu przysługuje prawo do żądania, przed zakończeniem umowy, przedłużenia jej na kolejne okresy od 40 do 99 lat. Właściciel może odmówić wyłącznie ze względu na ważny interes społeczny. Zastrzeżenie to ze względu na historyczną zmienność “interesu społecznego” może stanowić potencjalne zagrożenie dla prawa.
Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

Użytkownik wieczysty przy nabyciu nieruchomości ponosi opłatę, zgodnie z obowiązującą Ustawą o gospodarce nieruchomościami stanowiącą równowartość 15 – 25% ceny nieruchomości. Wartość tego ułamka ustala właściciel nieruchomości. Jest ona płatna jednorazowo, najpóźniej do dnia zawarcia umowy notarialnej. Opłaty roczne w następnych latach, są zdefiniowane ustawowo i wynoszą od 0,3 – 3% ceny nieruchomości, w zależności od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana. Termin płatności opłat rocznych upływa z końcem marca każdego roku.

Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dopuszczają aktualizację opłat rocznych, nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli ulegnie zmianie wartość nieruchomości. Właściciel gruntu zamierzając zaktualizować opłatę roczną musi wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Od orzeczenia kolegium obu stronom w terminie 14 dni od doręczenia przysługuje sprzeciw, którego skutkiem jest utrata mocy orzeczenia i przekazanie sprawy do sądu powszechnego. W takim przypadku wniosek do kolegium zastępuje pozew, a użytkownik wieczysty zajmuje w procesie rolę powoda i uiszcza opłatę od pozwu, bez względu na to kto wniósł sprzeciw od orzeczenia kolegium. W tym samym trybie użytkownik  wieczysty może domagać się obniżenia opłaty rocznej, jeżeli uważa, że nieruchomość utraciła na wartości[1].
Wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego

Wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego może nastąpić w szczególności w następujących przypadkach:

  upływ czasu, na który została zawarta umowa ustanawiająca użytkowanie wieczyste – jeżeli strony jej nie przedłużą;
  rozwiązanie przez strony umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste;
 konfuzja praw – “złączenie się praw” przykładowo ma miejsce gdy Skarb Państwa będący właścicielem gruntu nabywa od dotychczasowego użytkownika wieczystego tego gruntu jego prawo użytkowania wieczystego. W momencie nabycia, prawo użytkowania wieczystego ulega konfuzji z prawem własności Skarbu Państwa i wygasa, gdyż nie może być on jednocześnie właścicielem i użytkownikiem wieczystym tego samego gruntu.
  jednostronne rozwiązanie umowy o ustanowienie użytkowania wieczystego przez właściciela gruntu – w przypadku gdy wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzecznym z jego przeznaczeniem określonym w umowie. Przykładowo gdy zamiast osiedla mieszkaniowego określonego w umowie wybudował hipermarket.

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności

29 lipca 2005 r. została wprowadzona ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zgodnie z jej postanowieniami o przekształcenie mogą ubiegać się osoby fizyczne (lub ich następcy prawni) będący użytkownikami wieczystymi. O przekształcenie mogą się ubiegać również osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Do przekształcenia prawa konieczne jest złożenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej o przekształceniu prawa. Decyzję wydaje:

  starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) – gdy w użytkowaniu wieczystym znajduje się nieruchomość Skarbu Państwa,
  wójt, burmistrz, prezydent miasta – gdy nieruchomość jest własnością gminy;
  zarząd powiatu – gdy nieruchomość jest własnością powiatu;
  zarząd województwa – gdy nieruchomość jest własnością województwa.

Z zasadami ustawy z 29 lipca 2005 r. nie zgadzają się samorządy terytorialne, w szczególności gminy, którym poprzez przekształcenie odbierane jest prawo własności nieruchomości. W konsekwencji przepisy regulujące ww. przekształcenie praw zostały zaskarżone przez niektóre gminy do Trybunału Konstytucyjnego.
Kontrowersje wokół prawa użytkowania wieczystego

Po upadku PRL rozpoczęła się dyskusja nad zasadnością utrzymywania konstrukcji prawnej, której zamysłem była ochrona własności państwa i przydatnością użytkowania wieczystego. Obrońcy istnienia tego prawa jako główny argument podnoszą, że istnienie prawa użytkowania wieczystego stymuluje obrót gruntami, gdyż użytkownicy wieczyści nie muszą płacić ceny nieruchomości jak w przypadku zakupu, lecz tylko roczne opłaty.

Obawy społeczne związane z projektami reprywatyzacji i zbliżającym się wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej spowodowały uchwalenie w 1997 r. ustawy umożliwiającej przekształcenie użytkowania wieczystego we własność na wniosek użytkownika złożony do 31 grudnia 2000 (w 2001 r. możliwość złożenia wniosku przedłużono o 2 lata). Obawy co do użytkowania wieczystego nasiliły się w okresie akcesji Polski do Unii Europejskiej. Zwolennicy likwidacji podnosili, że istnienie użytkowania wieczystego zamiast własności stwarza niepewność dla użytkowników wieczystych na Ziemiach Odzyskanych w przypadku roszczeń właścicieli niemieckich sprzed 1945 r.

Na początku kwietnia 2016 roku powstał z inicjatywy Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa pomysł ustawy likwidacji użytkowania wieczystego gruntów pod budynkami wielolokalowymi. Projekt ustawy zakłada zniesienie użytkowania wieczystego z dniem 1 stycznia 2017 roku.

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.com
 

udzialywkamienicy
 
Udziały w kamienicy: Pożytki - należą do przedmiotów stosunków cywilnoprawnych. Obejmują one jakieś dochody z rzeczy lub prawa.

Rodzaje

Pożytki naturalne rzeczy – płody rzeczy i inne odłączone od niej części składowe, jakie wg zasad prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy, np. przychówek zwierząt domowych, owoce zerwane z drzewa, piasek wydobywany z gruntu w sposób określony zasadami racjonalnej gospodarki;
  pożytki cywilne rzeczy – są to dochody, jakie rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego. Dochody te mogą przybrać postać pieniężną lub niepieniężną (np. czynsz z tytułu dzierżawy gruntu – może być płacony w postaci pieniężnej lub płodów pochodzących z tego gruntu);
  pożytki prawa – dochody, które to prawo przynosi zgodnie ze swoim społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (chodzi tu o prawa podmiotowe, które nie dotyczą rzeczy, np. pożytkami z wierzytelności pieniężnej mogą być odsetki).

Uprawnienia pobierania

Uprawnionemu do pobierania pożytków przypadają:
Pożytki naturalne – które faktycznie zostały odłączone od rzeczy w czasie trwania tego uprawnienia.

Pożytki cywilne (rzeczy i prawa) – przysługują w stosunku do czasu trwania uprawnienia, niezależnie od tego, czy zostały pobrane (np. w razie zbycia rzeczy najętej – zbywającemu należy się czynsz za okres do momentu zbycia, nawet, jeśli nie został pobrany).

Jeśli uprawniony do pobierania pożytków poczynił nakłady w celu uzyskania pożytków, które przypadły innej osobie – należy mu się od tej osoby wynagrodzenie za te nakłady (ale tylko do wysokości wartości pożytków).



Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.com
 

udzialywkamienicy
 
Udziały w kamienicy: Użytkowanie wieczyste – specyficzne dla polskiego prawa cywilnego prawo podmiotowe dotyczące nieruchomości gruntowej, wzorowane na rozwiązaniach sowieckich, jeden z trzech rodzajów praw rzeczowych, obok własności i praw rzeczowych ograniczonych. Polega na oddaniu w użytkowanie nieruchomości gruntowej będącej własnością Skarbu Państwa, województwa, powiatu bądź gminy lub związku tych jednostek osobie fizycznej lub prawnej na czas określony 99 lat (wyjątkowo krócej, lecz nie mniej niż 40 lat). Dotyczy głównie gruntów położonych w granicach administracyjnych miast.


Użytkowanie wieczyste w prawie polskim
Regulacja prawna

Zostało wprowadzone 14 lipca 1961 r. ustawą o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Aktualnie reguluje je tytuł II księgi drugiej kodeksu cywilnego. Konstrukcją nawiązuje luźno do wywodzącej się z prawa rzymskiego dzierżawy wieczystej i charakterystycznej dla prawa feudalnego własności podzielonej. Ratio legis wprowadzenia użytkowania wieczystego była zasada panująca w PRL, że nieruchomości gruntowe w miastach powinny być własnością państwa. Do 1989 r. użytkowanie wieczyste było praktycznie jedyną możliwością nabycia gruntów państwowych w miastach. Użytkowanie wieczyste jest formą pośrednią pomiędzy własnością a prawami rzeczowymi ograniczonymi, z tym że bardziej zbliżone jest do własności.

Obecnie prawo użytkowania wieczystego regulują:

  kodeks cywilny w artykułach od 232 do 243;
 ustawa o gospodarce nieruchomościami w dziale II zatytułowanym Gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego rozdziały: 3 dotyczącym oddawania gruntów w użytkowanie wieczyste, 4 dotyczącym przetargu oraz 8 dotyczącym opłat;
  ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Powstanie prawa użytkowania wieczystego

Do powstania prawa bezwzględnie koniecznym jest zawarcie umowy w formie aktu notarialnego oraz wpis tego prawa do księgi wieczystej. Stroną będącą właścicielem gruntu i oddającą go w użytkowanie wieczyste może być jedynie Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo) lub związek jednostek samorządu terytorialnego. Ustawodawca nie wprowadził ograniczeń co do strony nabywającej grunt w użytkowanie wieczyste, zatem może być to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Podmiot oddający grunt w użytkowanie wieczyste pozostaje właścicielem gruntu i pobiera z tego tytułu opłatę roczną od użytkownika wieczystego.
Treść prawa

Użytkownik wieczysty ma prawa zbliżone do właściciela. Korzysta z gruntu z wyłączeniem innych osób. Może swobodnie rozporządzać prawem, czyli sprzedać je, obciążać, zapisać w testamencie. Podlega ono egzekucji i dziedziczeniu. Przez cały okres obowiązywania umowy właścicielem gruntu pozostaje Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego (gmina, powiat, województwo) lub związek jednostek samorządu terytorialnego. Nabywca jest użytkownikiem wieczystym gruntu, natomiast ma pełne prawo własności do budynków i innych urządzeń wzniesionych na gruncie.

Treść prawa w dużej mierze jest regulowana w umowie ustanawiającej to prawo. W szczególności w umowie tej określa się, w jaki sposób nabywający będzie korzystał z przekazywanych jemu gruntów. Przykładowo, nabywca zobowiązuje się, że przeznaczy grunt pod budowę osiedla mieszkalnego.

Umowę o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego zawiera się co do zasady na okres 99 lat. Tylko w wyjątkowych sytuacjach można ją zawrzeć na okres krótszy, jednak nie mniej niż 40 lat. Użytkownikowi wieczystemu przysługuje prawo do żądania, przed zakończeniem umowy, przedłużenia jej na kolejne okresy od 40 do 99 lat. Właściciel może odmówić wyłącznie ze względu na ważny interes społeczny. Zastrzeżenie to ze względu na historyczną zmienność “interesu społecznego” może stanowić potencjalne zagrożenie dla prawa.
Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego

Użytkownik wieczysty przy nabyciu nieruchomości ponosi opłatę, zgodnie z obowiązującą Ustawą o gospodarce nieruchomościami stanowiącą równowartość 15 – 25% ceny nieruchomości. Wartość tego ułamka ustala właściciel nieruchomości. Jest ona płatna jednorazowo, najpóźniej do dnia zawarcia umowy notarialnej. Opłaty roczne w następnych latach, są zdefiniowane ustawowo i wynoszą od 0,3 – 3% ceny nieruchomości, w zależności od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana. Termin płatności opłat rocznych upływa z końcem marca każdego roku.

Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dopuszczają aktualizację opłat rocznych, nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli ulegnie zmianie wartość nieruchomości. Właściciel gruntu zamierzając zaktualizować opłatę roczną musi wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Od orzeczenia kolegium obu stronom w terminie 14 dni od doręczenia przysługuje sprzeciw, którego skutkiem jest utrata mocy orzeczenia i przekazanie sprawy do sądu powszechnego. W takim przypadku wniosek do kolegium zastępuje pozew, a użytkownik wieczysty zajmuje w procesie rolę powoda i uiszcza opłatę od pozwu, bez względu na to kto wniósł sprzeciw od orzeczenia kolegium. W tym samym trybie użytkownik  wieczysty może domagać się obniżenia opłaty rocznej, jeżeli uważa, że nieruchomość utraciła na wartości[1].
Wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego

Wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego może nastąpić w szczególności w następujących przypadkach:

  upływ czasu, na który została zawarta umowa ustanawiająca użytkowanie wieczyste – jeżeli strony jej nie przedłużą;
  rozwiązanie przez strony umowy ustanawiającej użytkowanie wieczyste;
 konfuzja praw – “złączenie się praw” przykładowo ma miejsce gdy Skarb Państwa będący właścicielem gruntu nabywa od dotychczasowego użytkownika wieczystego tego gruntu jego prawo użytkowania wieczystego. W momencie nabycia, prawo użytkowania wieczystego ulega konfuzji z prawem własności Skarbu Państwa i wygasa, gdyż nie może być on jednocześnie właścicielem i użytkownikiem wieczystym tego samego gruntu.
  jednostronne rozwiązanie umowy o ustanowienie użytkowania wieczystego przez właściciela gruntu – w przypadku gdy wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzecznym z jego przeznaczeniem określonym w umowie. Przykładowo gdy zamiast osiedla mieszkaniowego określonego w umowie wybudował hipermarket.

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności

29 lipca 2005 r. została wprowadzona ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Zgodnie z jej postanowieniami o przekształcenie mogą ubiegać się osoby fizyczne (lub ich następcy prawni) będący użytkownikami wieczystymi. O przekształcenie mogą się ubiegać również osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Do przekształcenia prawa konieczne jest złożenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej o przekształceniu prawa. Decyzję wydaje:

  starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) – gdy w użytkowaniu wieczystym znajduje się nieruchomość Skarbu Państwa,
  wójt, burmistrz, prezydent miasta – gdy nieruchomość jest własnością gminy;
  zarząd powiatu – gdy nieruchomość jest własnością powiatu;
  zarząd województwa – gdy nieruchomość jest własnością województwa.

Z zasadami ustawy z 29 lipca 2005 r. nie zgadzają się samorządy terytorialne, w szczególności gminy, którym poprzez przekształcenie odbierane jest prawo własności nieruchomości. W konsekwencji przepisy regulujące ww. przekształcenie praw zostały zaskarżone przez niektóre gminy do Trybunału Konstytucyjnego.
Kontrowersje wokół prawa użytkowania wieczystego

Po upadku PRL rozpoczęła się dyskusja nad zasadnością utrzymywania konstrukcji prawnej, której zamysłem była ochrona własności państwa i przydatnością użytkowania wieczystego. Obrońcy istnienia tego prawa jako główny argument podnoszą, że istnienie prawa użytkowania wieczystego stymuluje obrót gruntami, gdyż użytkownicy wieczyści nie muszą płacić ceny nieruchomości jak w przypadku zakupu, lecz tylko roczne opłaty.

Obawy społeczne związane z projektami reprywatyzacji i zbliżającym się wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej spowodowały uchwalenie w 1997 r. ustawy umożliwiającej przekształcenie użytkowania wieczystego we własność na wniosek użytkownika złożony do 31 grudnia 2000 (w 2001 r. możliwość złożenia wniosku przedłużono o 2 lata). Obawy co do użytkowania wieczystego nasiliły się w okresie akcesji Polski do Unii Europejskiej. Zwolennicy likwidacji podnosili, że istnienie użytkowania wieczystego zamiast własności stwarza niepewność dla użytkowników wieczystych na Ziemiach Odzyskanych w przypadku roszczeń właścicieli niemieckich sprzed 1945 r.

Na początku kwietnia 2016 roku powstał z inicjatywy Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa pomysł ustawy likwidacji użytkowania wieczystego gruntów pod budynkami wielolokalowymi. Projekt ustawy zakłada zniesienie użytkowania wieczystego z dniem 1 stycznia 2017 roku.

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.com
 

kashmir000
 
Jeżeli jeszcze nie znacie strony WESTWING.pl to serdecznie Was do niej zapraszam! Świetne kampanie, przeróżne produkty w promocyjnych cenach :)

Z tym linkiem www.westwing.pl/invite/elżbieta.wieczorek.2 dostaniecie bon 20zł na pierwsze zakupy :D

Parę fotek ze strony poniżej :)

147463056757e513a785b521.16410565_crop.jpg


147505743757eb971d1a3a38.25148279_crop.jpg


147505979857eba05657a6b1.69414721_crop.jpg


147506050857eba31c920a98.27012479_crop.jpg


147506128557eba625cc2138.24449155_crop.jpg


147506162857eba77cd7c902.71015773_crop.jpg


147506499857ebb4a65b4955.28471529_crop.jpg


147513796757ecd1afc2b806.57275920_crop.jpg


147513801057ecd1da9e68b1.34351871_crop.jpg


147513806357ecd20ff11ff0.83031584_crop.jpg


147515045257ed0274051ed7.38207175_crop.jpg


147515110857ed0504ec4546.95427446_crop.jpg


kampania-french-cottage-1003-48261-md_l.jpg


kampania-galzone2-1003-40361-md_l.jpg


kampania-mieszkaj-po-krolewsku-1003-90361-md_l.jpg


kampania-modern-aristocrat-1003-38261-md_l.jpg


kampania-pink-grey-glamour-1003-43361-md_l.jpg


kampania-rustykalna-lazienka-1003-82361-md_l.jpg


kampania-ubieramy-okna1-1003-86261-md_l.jpg


oryginalny-jesienny-stroik.jpg


Przypominam też o codziennych inspiracjach na facebook'u

www.facebook.com/elliwi.garden
www.facebook.com/elliwi.garden
www.facebook.com/elliwi.garden

Miłej niedzielki ;)
 

ptasiowa
 
ptasiowa:

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

zwariowanawariatka
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

zwariowanawariatka
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

pieniadz
 
Z nowych danych GUS wynika, że w Polsce przybywa mieszkań. W ciągu pierwszych 7 miesięcy 2016r. do użytku oddano ich o 11,7% więcej niż w analogicznym okresie roku ubiegłego. O 12,...
www.pieniadz.pl/GUS,W,Polsce,mamy,coraz,wiecej,m…
 

pustostan
 


Prawo spadkowe – gałąź prawa cywilnego regulująca przejście praw i obowiązków majątkowych po śmierci ich właściciela. Majątkowe prawa i obowiązki zmarłego z reguły przechodzą na inny podmiot (w szczególności na spadkobierców),  a nie wygasają (przykładem uprawnienia wygasającego najpóźniej w chwili  śmierci osoby fizycznej jest zgodnie z art. 299 kodeksu cywilnego służebność osobista)[1]. Ze względu na przedmiot regulacji przepisy prawa spadkowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens).

W Polsce kwestie związane z prawem spadkowym reguluje księga czwarta kodeksu cywilnego – spadki[2].

Podstawowe pojęcia związane z prawem spadkowym to:

   Spadek
   Testament
   Polecenie
   Zapis
   Zachowek
   Dział spadku
   Spadkodawca
   Spadkobierca
   Dziedziczenie
   Dziedziczenie ustawowe
   Dziedziczenie testamentowe
   Umowy dotyczące spadku
   Opodatkowanie spadku

W prawie spadkowym istotne znaczenie mają terminy wyznaczone przepisami prawa spadkowego, na przykład termin dla przyjęcia bądź odrzucenie spadku określony w art. 1015 § 1 kodeksu cywilnego.   Spadkobiercy wyznaczony został 6 miesięczny termin do złożenia   oświadczenia w przedmiocie przyjęcia (w tym także przyjęcia z   dobrodziejstwem inwentarza) albo odrzucenia spadku. Czas ten zaczyna   biec od daty, w której spadkobierca dowiedział się o tytule swojego   powołania do spadku, czyli o dziedziczeniu w ramach dziedziczenia ustawowego lub dziedziczenia testamentowego.


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. pustostan@udzialy.com
 

ptasiowa
 
ptasiowa:

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

lokator
 


Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym  zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne  prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to  stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens)  zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków  podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co  najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi[potrzebny przypis].

Oprócz umów w rozumieniu prawa cywilnego istnieją także umowy administracyjne i umowy międzynarodowe. Niniejszy artykuł dotyczy tylko umów cywilnoprawnych.
Umowa w prawie polskim

Umowy w polskim prawie cywilnym reguluje podgałąź prawa cywilnego zwana prawem zobowiązań, której zasadniczy zrąb znajduje się w księdze trzeciej kodeksu cywilnego.  Księga ta zawiera zarówno przepisy regulujące kwestie wspólne dla  wszystkich umów – związane z ich zawarciem, ważnością, wykonywaniem itp.  – jak i przepisy regulujące konkretne typy umów, najczęściej spotykane w  obrocie prawnym, na czele ze sprzedażą.  Oprócz umów regulowanych przez prawo zobowiązań jest również kilka  typów umów regulowanych przez inne podgałęzie prawa cywilnego: prawo rzeczowe (np. umowa o zniesienie współwłasności, umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania) i prawo spadkowe (umowa o dziedziczenie, umowa o dział spadku).

Sposoby zawierania umów

Do swoistych sposobów zawierania umów należą:

   oferta i jej przyjęcie
   negocjacje
   aukcja
   przetarg.

Zasada swobody umów

W prawie polskim od 1990 ponownie obowiązuje wywodząca się jeszcze z prawa rzymskiego zasada swobody umów, wyrażona w art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

“strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”

Oznacza to, że co do zasady strony mogą w ramach swobody umów, nie   przekraczając pewnych granic, umówić się o wszystko, co prawo uznaje za podlegające jego uregulowaniom.

Doktrynalny podział umów

Ze względu na obowiązki stron wyróżnia się umowy:

   jednostronnie zobowiązujące (np. umowa darowizny) – tylko jedna osoba jest zobowiązana, a druga uprawniona,
   dwustronnie zobowiązujące (np. umowa pożyczki)  – obie osoby są zarówno zobowiązane, jak i uprawnione do określonych   czynności, np. obowiązek wydania przedmiotu pożyczki i uprawnienie do   jego uzyskania oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki i uprawnienie   do jego odzyskania.

Wśród umów dwustronnie zobowiązujących wyróżnia się umowy wzajemne,  w których świadczenie jednej ze stron ma odpowiadać świadczeniu drugiej  strony (być jego ekwiwalentem). Przykładem tego typu umów jest np.  umowa sprzedaży, w której jedna ze stron zobowiązuje się przenieść własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się w zamian za to zapłacić  odpowiednią cenę.

Umowy dzielą się ponadto na:

   nazwane – uregulowane w Kodeksie cywilnym lub innych ustawach (np. sprzedaż, pożyczka, użyczenie, przewóz)
   nienazwane – tworzone na zasadzie swobody umów (np. franczyza, factoring, timeshare).

Forma umowy

Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte:

   w drodze czynności konkludentnych – takich, które nie mogą być   uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana),
   ustnie,
   w formie pisemnej,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem podpisu,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty,
   w formie aktu notarialnego,
   w formie przewidzianej ustawą szczególną,
   inne, niewystępujące w prawie polskim.

Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie   szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w  prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).

Rozwiązanie umowy

Rozwiązanie umowy może nastąpić poprzez:

   wypowiedzenie umowy – rozwiązanie następuje po upływie okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub w ustawie;
   zawarcie umowy rozwiązującej (contrarius consensus) – prawo polskie nie reguluje tego typu umów, jednakże jest ono dopuszczalne na podstawie  zasady swobody umów. Rozwiązanie następuje w momencie zawarcia umowy  rozwiązującej lub w terminie określonym przez strony.

Rodzaje umów

   umowa adhezyjna
   umowa administracyjna
   umowa kauzalna
   umowa konsensualna
   umowa losowa
   umowa mieszana
   umowa nazwana
   umowa nienazwana
   umowa nieodpłatna
   umowa odpłatna
   umowa ramowa
   umowa realna
   umowa rozporządzająca
   umowa wzajemna
   umowa zobowiązująca

Umowy regulowane przez polski Kodeks cywilny

   umowa przedwstępna
   umowa sprzedaży
   umowa zamiany
   umowa dostawy
   umowa kontraktacji
   umowa o dzieło
   umowa o roboty budowlane
   umowa najmu
   umowa dzierżawy
   umowa leasingu
   umowa użyczenia
   umowa pożyczki
   umowa rachunku bankowego
   umowa zlecenia
   umowa agencyjna
   umowa komisu
   umowa przewozu
   umowa spedycji
   umowa ubezpieczenia
   umowa przechowania
   umowa składu
   umowa spółki
   umowa poręczenia
   umowa darowizny
   umowa renty
   umowa adhezyjna
   umowa o dożywocie

ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 470 580
lokator@udzialy.com
 

lokator
 
Służebność osobista – obciążenie nieruchomości na rzecz oznaczonej osoby fizycznej prawem, którego treść odpowiada treści służebności gruntowej.  Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonania oznacza się w braku  innych danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem  zasad współżycia społecznego i zwyczajów miejscowych. Jest to prawo terminowe i wygasa najpóźniej z chwilą śmierci uprawnionego. Służebność osobista nie może wchodzić do masy spadkowej,  jednakże osoba mająca służebność mieszkaniową może umówić się z   właścicielem, iż po jego śmierci służebność będzie przysługiwać jego   dzieciom, rodzicom i małżonkowi. Służebność osobista jest niezbywalna.   Nie można przenosić uprawnienia do ich wykonywania. Nie można jej nabyć poprzez zasiedzenie.  Jeżeli uprawniony z tytułu służebności dopuszcza się rażących uchybień  przy wykonywaniu swojego prawa, właściciel nieruchomości obciążonej może  zażądać zmiany służebności na rentę.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 - 470 - 580
lokator@udzialy.com
 

zadluzona
 
Kupimy udziały w garażach, działkach, mieszkaniach, kamienicach, spadkach oraz zadłużone udziały, zajęte przez komornika, z hipoteką.


ZADZWOŃ TEL: 503-470-580
Adres e-mail: biuro@udzialy.eu
 

zadluzona
 


Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym  zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne  prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to  stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens)  zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków  podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co  najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi[potrzebny przypis].

Oprócz umów w rozumieniu prawa cywilnego istnieją także umowy administracyjne i umowy międzynarodowe. Niniejszy artykuł dotyczy tylko umów cywilnoprawnych.
Umowa w prawie polskim

Umowy w polskim prawie cywilnym reguluje podgałąź prawa cywilnego zwana prawem zobowiązań, której zasadniczy zrąb znajduje się w księdze trzeciej kodeksu cywilnego.  Księga ta zawiera zarówno przepisy regulujące kwestie wspólne dla  wszystkich umów – związane z ich zawarciem, ważnością, wykonywaniem itp.  – jak i przepisy regulujące konkretne typy umów, najczęściej spotykane w  obrocie prawnym, na czele ze sprzedażą.  Oprócz umów regulowanych przez prawo zobowiązań jest również kilka  typów umów regulowanych przez inne podgałęzie prawa cywilnego: prawo rzeczowe (np. umowa o zniesienie współwłasności, umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania) i prawo spadkowe (umowa o dziedziczenie, umowa o dział spadku).

Sposoby zawierania umów

Do swoistych sposobów zawierania umów należą:

   oferta i jej przyjęcie
   negocjacje
   aukcja
   przetarg.

Zasada swobody umów

W prawie polskim od 1990 ponownie obowiązuje wywodząca się jeszcze z prawa rzymskiego zasada swobody umów, wyrażona w art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

“strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”

Oznacza to, że co do zasady strony mogą w ramach swobody umów, nie   przekraczając pewnych granic, umówić się o wszystko, co prawo uznaje za podlegające jego uregulowaniom.

Doktrynalny podział umów

Ze względu na obowiązki stron wyróżnia się umowy:

   jednostronnie zobowiązujące (np. umowa darowizny) – tylko jedna osoba jest zobowiązana, a druga uprawniona,
   dwustronnie zobowiązujące (np. umowa pożyczki)  – obie osoby są zarówno zobowiązane, jak i uprawnione do określonych   czynności, np. obowiązek wydania przedmiotu pożyczki i uprawnienie do   jego uzyskania oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki i uprawnienie   do jego odzyskania.

Wśród umów dwustronnie zobowiązujących wyróżnia się umowy wzajemne,  w których świadczenie jednej ze stron ma odpowiadać świadczeniu drugiej  strony (być jego ekwiwalentem). Przykładem tego typu umów jest np.  umowa sprzedaży, w której jedna ze stron zobowiązuje się przenieść własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się w zamian za to zapłacić  odpowiednią cenę.

Umowy dzielą się ponadto na:

   nazwane – uregulowane w Kodeksie cywilnym lub innych ustawach (np. sprzedaż, pożyczka, użyczenie, przewóz)
   nienazwane – tworzone na zasadzie swobody umów (np. franczyza, factoring, timeshare).

Forma umowy

Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte:

   w drodze czynności konkludentnych – takich, które nie mogą być   uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana),
   ustnie,
   w formie pisemnej,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem podpisu,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty,
   w formie aktu notarialnego,
   w formie przewidzianej ustawą szczególną,
   inne, niewystępujące w prawie polskim.

Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie   szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w  prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).

Rozwiązanie umowy

Rozwiązanie umowy może nastąpić poprzez:

   wypowiedzenie umowy – rozwiązanie następuje po upływie okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub w ustawie;
   zawarcie umowy rozwiązującej (contrarius consensus) – prawo polskie nie reguluje tego typu umów, jednakże jest ono dopuszczalne na podstawie  zasady swobody umów. Rozwiązanie następuje w momencie zawarcia umowy  rozwiązującej lub w terminie określonym przez strony.

Rodzaje umów

   umowa adhezyjna
   umowa administracyjna
   umowa kauzalna
   umowa konsensualna
   umowa losowa
   umowa mieszana
   umowa nazwana
   umowa nienazwana
   umowa nieodpłatna
   umowa odpłatna
   umowa ramowa
   umowa realna
   umowa rozporządzająca
   umowa wzajemna
   umowa zobowiązująca

Umowy regulowane przez polski Kodeks cywilny

   umowa przedwstępna
   umowa sprzedaży
   umowa zamiany
   umowa dostawy
   umowa kontraktacji
   umowa o dzieło
   umowa o roboty budowlane
   umowa najmu
   umowa dzierżawy
   umowa leasingu
   umowa użyczenia
   umowa pożyczki
   umowa rachunku bankowego
   umowa zlecenia
   umowa agencyjna
   umowa komisu
   umowa przewozu
   umowa spedycji
   umowa ubezpieczenia
   umowa przechowania
   umowa składu
   umowa spółki
   umowa poręczenia
   umowa darowizny
   umowa renty
   umowa adhezyjna
   umowa o dożywocie

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.eu
 

udzialywlokalu
 
Czynność prawna – czynność konwencjonalna (skonstruowana przez normę prawną) podmiotu prawa cywilnego, zawierająca treść określającą konsekwencje prawne zdarzenia prawnego. Jest to całość zdarzenia prawnego, w skład którego wchodzi co najmniej jedno oświadczenie woli.

Czynności prawne są aktami o doniosłości społecznej, ponieważ kształtują sytuację prawną  nie tylko tych podmiotów, które dokonują tych czynności, ale i innych  podmiotów „uwikłanych” w stosunki prawne. Zgodnie z art. 56 kc, czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.  Dlatego w prawie polskim instytucja czynności prawnej uwzględnia nie  tylko akty woli działających podmiotów, ale również interesy innych  osób.
Klasyfikacje czynności prawnych

   Ze względu na strony czynności prawnej można wyróżnić:
   Ze względu na zgodę osoby trzeciej – ustawa wymaga niekiedy  dla ważności czynności prawnej (ze względu na ochronę interesów  uczestników prawa) zgody osoby trzeciej, niebędącej uczestnikiem tej  czynności.
   Ze względu na indywidualnie adresowane – wyróżnione ze względu na   to, czy dla ich skuteczności wymagane jest złożenie oświadczenia woli   innej osobie:
   Ze względu na to, w jaki sposób dochodzi do skutecznego złożenia oświadczenia woli:
   Ze względu na status stron:
   Ze względu na skutek prawny, jaki czynność wywołuje w sferze majątkowej osoby składającej oświadczenie woli:
   Ze względu na skutek prawny jaki czynność prawna wywołuje w sferze majątkowej kontrahenta:
   Ze względu na to, czy przysporzenie następuje po obu stronach   czynności prawnej, czy tylko po jednej (podział ten dotyczy wyłącznie   czynności prawnych dwustronnych):
   Ze względu na wymóg istnienia causae (podział ten odnosi się wyłącznie do czynności prawnych przysparzających):
   Czynności powiernicze – zwane również fiducjarnymi. Składają się na nie dwa elementy:

   czynności prawne jednostronne, dla skuteczności czynności wystarczy oświadczenie woli jednej strony, są to między innymi: przyrzeczenie publiczne, sporządzenie testamentu, uznanie ojcostwa;
   czynności prawne wielostronne, dla skuteczności czynności potrzebne są oświadczenia woli dwóch stron, są to umowy (np: umowa sprzedaży, umowa darowizny, umowa najmu itp.);
   uchwały, czyli czynności organów działających kolegialnie.

   czynności niewymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie:
   czynności wymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie –  na ogół system prawny wymaga, aby oświadczenia woli były składane  podmiotom, których dotyczą.

   niewymagające zakomunikowania ich nikomu (np. testament własnoręczny)
   skuteczne przez publiczne ich ogłoszenie (np. przyrzeczenie)
   skuteczne przez zakomunikowanie ich określonym w ustawie organom lub  świadkom, bez potrzeby kierowania ich do osób zainteresowanych

   czynności realne – poza oświadczeniem woli, konieczne jest  działanie powodujące zmianę faktycznego władztwa nad rzeczą lub innymi  przedmiotami materialnymi.
   czynności konsensualne – mogą dochodzić do skutku przez samo  tylko złożenie oświadczenia (solo consensu). Niekiedy ustawa wymaga  również spełnienia się innych okoliczności (np. wpis do ksiąg wieczystych).

   czynności prawne między żyjącymi (łac. inter vivos);
   czynności prawne na wypadek śmierci (łac. mortis causa) – czynność jest skuteczna dopiero po śmierci osoby, która jej dokonała, są dwie takie czynności w prawie polskim: testament – art.941 KC oraz zrzeczenie się dziedziczenia – art. 1048 KC.

   czynności prawne zobowiązujące – pociągają za sobą powstanie zobowiązania, czyli zwiększenie pasywów;
   czynności prawne rozporządzające – pociągają za sobą zniesienie, obciążenie lub przeniesienie prawa, czyli zmniejszenie aktywów.
   czynności prawne o podwójnym skutku – wywołują zarówno skutek czynności rozporządzającej i zobowiązującej (np. art. 535 w zw. z art. 155 k.c.)

   czynności prawne przysparzające – pociągają za sobą zwiększenie aktywów np.: uzyskanie prawa własności rzeczy lub zmniejszenie pasywów, np.: zwolnienie z długu;
   inne czynności.

   czynności prawne odpłatne (obciążające) – przysporzenie następuje po obu stronach czynności;
   czynności prawne nieodpłatne (pod tytułem darmym) – przysporzenie następuje tylko po jednej stronie czynności.

   czynności prawne przyczynowe, kauzalne – dla skuteczności czynności konieczne jest istnienie causa, czyli przyczyny prawnej tej czynności.
   czynności prawne oderwane, abstrakcyjne – istnienie causa nie jest konieczne dla skuteczności czynności prawnej.

   przeniesienie przez powierzającego na powiernika jakiegoś prawa, z   którego powiernik może korzystać w pełnym zakresie wyznaczonym treścią   tego prawa.
   zobowiązanie powiernika wobec powierzającego do tego, że będzie   korzystał z tego prawa w ograniczonym zakresie, wskazanym treścią umowy powierniczej, w szczególności, że w określonej sytuacji przeniesie to   prawo z powrotem na powierzającego.

Elementy czynności prawnej

Do elementów czynności prawnej można zaliczyć essentialia negotii (elementy przedmiotowo istotne), naturalia negotii (elementy przedmiotowo nieistotne) oraz accidentalia negotii (elementy dodatkowe, podmiotowo istotne).
W prawie prywatnym międzynarodowym

Dopuszczalność  dokonania czynności prawnej określa prawo właściwe dla czynności  prawnej, o którą w danym wypadku chodzi. Według tego samego prawa należy  oceniać jej istnienie jako czynności prawnej.

Istnieje zasada, że “dojście do skutku umowy podlega, w możliwie szerokim zakresie, prawu rządzącemu umową”[1].

Milczenie oblata  (adresata oferty) traktuje się na równi z przyjęciem oferty, tylko  jeżeli przewiduje to prawo jego miejsca zamieszkania lub siedziby.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywmieszkaniu
 

Ekspektatywa (śrdw.łac. exspectativa, expectativa z łac. expectare ‘wypatrywać; oczekiwać’)[1] „oczekiwanie prawne” (wierzytelność przyszła) – jest to sytuacja, w której niektóre wymogi prawne dotyczące powstania wierzytelności lub innego uprawnienia zostały częściowo spełnione. Warunkami tymi mogą być m.in.:

   wykonanie pewnych czynności przez osoby trzecie,
   upłynięcie terminu przewidzianego prawem,
   wystąpienie wypadku ubezpieczeniowego.

O ekspektatywie odrębnej własności lokalu wspomina ustawodawca w art. 19 ust. 1 Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych[2]. Ekspektatywa odrębnej własności lokalu jest roszczeniem o ustanowienie przez spółdzielnię odrębnej własności  lokalu na rzecz osoby, z którą spółdzielnia zawarła umowę o budowę  lokalu (o której mowa w art. 18 ust. 1 Ustawy o spółdzielniach).  Roszczenie to powstaje z chwilą zawarcia umowy o budowę lokalu.  Ekspektatywa odrębnej własności lokalu podlega też egzekucji, a zatem może w drodze egzekucji przejść na inne osoby[3]. Istnieje możliwość scedowania ekspektatywy wierzytelności na inne podmioty (umowa przyrzeczona zbywalna).

W języku staropolskim znaczy tyle, co „nadzieja”, „widok na   przyszłość”. Tak nazywano też pismo królewskie przyrzekające nadanie   godności lub stanowisk w razie wakatu.[4] Prawo od 1717 roku zabraniało wydawania takich pism.


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.zgora.pl
 

udzialywdomu
 
Udziały w domu: Zadzwoń!

Kupię udziały w nieruchomościach
DOMY, MIESZKANIA I OBIEKTY KOMERCYJNE.

Rzetelna wycena, najwyższe ceny na rynku!


ZADZWOŃ TEL: 503-470-580

Adres e-mail: biuro@udzialy.waw.pl
 

udzialywgarazu
 
Pokaż wszystkie (2) ›
 

 

Kategorie blogów