Wpisy oznaczone tagiem "abandoned" (120)  

minirecenzje
 
Film oparty na faktach. Rok 1989. Czwórka przyjaciół wyrusza łodzią z Nowej Zelandii w rejs. Po paru dniach na morzu dopada ich sztorm. Łódź wywraca się do góry dnem więżąc w środku załogę. Sytuacja nie jest różowa – brak łączności z lądem, ograniczona ilość prowiantu itp. Zaczyna się walka o przetrwanie. Film poprawny. Można obejrzeć, albo i nie.

Ocena: 6/10.
7826576.3[1].jpg
 

werewolf2010
 
Dzisiejszy spontanik :)

ZDJĘCIA SŁABEJ JAKOŚCI ,ROBIONE NAJZWYKLESZYM PSTRYKADEŁKIEM OLYMPUSA,DO TEGO WSZYSTKO NA SZYBKO BO SIĘ ŚCIEMNIAŁO :/

Pałac został zbudowany w 1852 roku dla księcia brunszwicko-oleśnickiego Wilhelma, według projektu architekta Karłowskiego. Rozbudowany w 1895 roku i w latach 1902-1903 o człony: pd.-zachodni, piętrowy pn.-wschodni oraz o wieżę. Obiekt jest w całości podpiwniczony. Znajduje się w osadzie Moja Wola, oddalonej około 3 km od Sośni.
Na specjalną uwagę zasługuje oryginalna elewacja, wykonana w całości z kory dębu korkowego. Od frontu dwa podcienia, wsparte na drewnianych słupach z zastrzałami. Dachy dwuspadowe z ornamentowanymi deskami okapowymi i szczytowymi. We wnętrzu, w trzech salach, oryginalne, drewniane stropy wzmocnione belkami. W salonie zachowane malowidło ścienne z lat powojennych przedstawiające polowanie, dawniej znajdował się tutaj wiszący, kuty świecznik w kształcie koła. Został on jednak przeniesiony w inne miejsce po próbie kradzieży. Bogato zdobiona klatka schodowa znajdująca się w wieży oraz druga, niższa, po przeciwnej stronie budynku. Polichromie sufitowe w dwóch pomieszczeniach; reszta nie posiada już niestety żadnych zdobień ani wyposażenia. Po wojnie na terenie pałacu znajdowała się szkoła leśna z internatem, a w latach 1951-1975 Technikum Leśne. W 1975 roku szkołę zlikwidowano, a pałac przekształcono w Leśny Ośrodek Szkoleniowy, działający do 1990 roku. Od tego czasu obiekt stoi opuszczony i jest regularnie dewastowany. Szkoda, że obiekt z takim potencjałem, który mimo wszystko jest licznie odwiedzany przez turystów, nie znalazł do tej pory godnego siebie inwestora.
Pokaż wszystkie (2) ›
 

werewolf2010
 
 DAWNY ZESPÓŁ PAŁACOWY złożony z pałacu zwróconego frontem na południowy zachód, tworzącego wraz z oficynami bocznymi podkowę obejmującą honorowy dziedziniec, zamknięty budynkiem bramnym wozowni, flankowanym przez dwie bramy boczne, z rozległego parku rozciągającego się po drugiej stronie w kierunku pn.wsch oraz domów służby dworskiej, otaczających majdan przyległy do pałacu od str.pn i obwiedzionych murem z bramami. Do zespołu należy również ewangelicki Kościół Dworski, położony na pn. od pałacu i połączony z nim niegdyś za pośrednictwem skrzydła ogrodowego i oranżerii. Od pałacu na pn. i zach. wiodą dwie drogi.

--------------------------------------------------------

PAŁAC, godny uwagi dwór hr. von Dohna, wzmiankowany w 1689 r. przebudowany na dwuskrzydłowy, dwukondygnacjowy pałac z ogrodem i "salla terena" za czasów Henryka Leopolda von Reichenabacha za sumę 200 tyś. talarów w l. 1730-1740 przez budowniczych włoskich. W 1749 zakończenie budowy oranżerii oraz zniszczenie pałacu przez pożar. Budowa nowego w l. 1749-1755 wg. projektu arch. Karola Marcina Frantza. W l. 1886-1888 przebudowa holu, wnętrze oficyn, lukarn na dachach oraz pn.wsch. skrzydła łącznikowego przez arch. Karola Schmidta z Wrocławia. W l. 1934-1935 renowacja stiuków w sali balowej i galerii przez rzeźbiarza Klunkę z Wrocławia oraz elektryfikacja, wykonanie instalacji wodno-kanalizacyjnych i c. o. Splądrowany w 1945, spalony w partii korpusu w 1948. Po roku 1957 rozbiórka oranżerii i skrzydła ogrodowego. Obecnie oficyny użytkowane, korpus w ruinie.

Późnobarokowy z el. rokoka. Murowany z cegły uzupełnianej kamieniem, otynkowany. Składa się z korpusu głównego oraz położonych symetrycznie domów gościnnych, domku ogrodnika i oficyny, połączonych niższymi skrzydłami łącznikowymi i budynkami mieszkalnymi oficjalistów dworskich. Korpus główny, w ruinie, dwukondygnacjowy, podpiwniczony, założony na rzucie wydłużonego prostokąta z poprzedzonym przez podcień ryzalitem po środku fasady. Pseuderyzality po środku elewacji ogrodowej i jej bokach oraz po bokach elewacji frontowej. Do narożnika pn.wsch. przylega weranda o planie wycinka koła, dobudowana w l. 1886-1888. Wewnątrz pozostałości układu dwutraktowego sal połączonych amfiladowo z obszernym holem na parterze nad którym tzw. Sala Srebrna, otwierająca się na taras od frontu i do galerii od strony ogrodu. W holu na parterze, przebudowanym w l. 1886-1888, otwartym do pomieszczeń bocznych arkademi, ślady podziałów pilastrami kompozytowanymi o głowicach  w duchu neobaroku. W głównym wejściu resztki odrzwi drewnianych, dwuskrzydłowych, neobarokowych, z kratą żelazną w nadświetlu. Sala Srebrna o trzech zwieńczonych arkadowo portafentrach od zachodu i dwóch naprzeciwległych kominkach po środku ścian bocznych zachowała fragmentarycznie podsiały architektonicznie ścian za pomocą pilastrów korynokich stanowiących podstawę dla belkowania koronującego i oprawę dla płycin ze stiukową dekoracją rokoko wg. projektu Joh. Christiana Hoppenhaupata mł. , w formie luster i baldachimów z kampanullami i strusimi piórami. Na frysie balkowania resztki dekoracji stiukowej z girlandami kwiatowymi i kokardami. W galerii na pierwszym piętrze ślady kominka.

Bryła pałacu jednorodna. Fasada i elewacja pn.wsch. 15-osiowe, z trójosiowym ryzalitem od frontu i pseudoryzalitem od ogrodu oraz jednoosiowymi pseudoryzalitami bocznymi, zaakcentowanymi przez pilastry kompozytowe, zdwojone w narożnikach wspierające belkowanie koronujące i gzyms podokapowy, przerwany po środku frontowego ryzalitu przez herby Reiehenbachów w kartuszach. Elewacja wschodnia trzyosiowa. Pseudoryzality zwieńczone trójkątnymi naczółkami z owalnymi okulusami w rokokowym obramieniu sztukatorskim po środku. Ryzalit frontowy zwieńczony attyką obficie ozdobioną rokajami i ustawioną na niekamienną balustradą o motywach plecionkowych, z uszkodzonymi posągami w strojach antycznych na cokołach, poprzedzony jest przez trójdzielny podcień wsparty na 6 kolumnach i pilastrach kompozytowych z impostami, dźwigających taras z balustradą kamienną, ażurową, pseudobarokową ok. 1890, zarysowany falistą linią. Okna wszystkich elewacji prostokątne w obramieniach uszatych na parterze i zamknięte arkadowo na piętrze, zwieńczone stiukowymi ozdobami rokajowymi, rozdzielone w kier. poziomym prostokątnymi płycinami o ściętych narożnikach, profilowanymi w tynku i pionowymi płycinami rustykowanymi. Ponad linią okapu zachowane fragmentarycznie pseudobarokowe lukarny, wyk. 1886-1888. Portal główny w kamiennym obramieniu, zamknięty łukiem dwuramiennym, z kluczem; portal elewacji ogrodowej prostokątny w obramieniu uszatym z rokokowym kartuszem wykonanym w stiuku. Weranda od pd.wsch. dobudowana w l. 1886-1888, neobarokowa, kryta stropem Kleina wspartym na ......?????? fidarach o przestylizowanych głowicach kompozytowych pomiędzy którymi, w przęsłach skrajnych rozpięte arkady. Nad werandą taras otoczony balustradą żelazną, kutą, o motywach secesyjnych. Dwa Domy Gościnne, tzw. Kawalierhauser, położone naprzeciwległe frontem do dziedzińca, założone na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu, piętrowe, dwutraktowe, pierwotnie z sienią na przestrzał i symetrycznym układzie pomieszczeń, częściowo przekształconym. Izby na parterze kryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami i kolebkowo-krzyżowymi, na piętrze stropy. Fasady od strony dziedzińca pięcioosiowe z jednoosiowymi pseudoryzalitami po środku, zwieńczonymi trójkątnymi naczółkami w których owalne okulusy ozdobine rokajami. Narożniki zaakcentowane boniowaniem w tynku i pilastrami wspierającymi poprzez fragmenty belkowań podokapowe gzymsy. Okna parteru zamknięte arkadowo (w budynku pn. częściowe przemurowane do formy prostokąta) w profilowanych obramieniach uszatych. Portale główne zamknięte arkadą z kluczem, zwieńczone gzymsem z przeciwstawnych wolut. W budynku pd. drzwi stolarskie z desek w jodełkę. W dwóch oknach parteru kraty żelazne, kute, przewlekane, wyk. ok. 1890 neobarokowa z motywami rokaji po środku. Dachy mansardowe kryte dachówką. Oficyna i Dom Ogrodnika, położone naprzeciwległe frontem do dziedzińca, założone na rzucie prostokąta zbliżonego do kwadratu, piętrowe z jednoosiowym pseudoryzalitem po środku fasady, zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Dachy mansardowe, kryte dachówką. Wnętrza oraz elewacje w dużym stopniu przekształcone z zatarciem cech stylowych. W Domku Ogrodnika po, str. pd. zachowane sklepienie kolebkowe z lunetami na parterze, fasada czteroosiowa podzielona gzymsem międzykondygnacjowym, z oknami przyziemia zamkniętymi wykrojowo, oknem po środku ryzalitu zamkniętym odcinkowo, okulusem w naczółku i portalem nad którym segmentowo wygięty gzyms. Dwa parterowe budynki łączące oficynę i Dom Ogrodnika z Domami Gościnnymi, dawniej mieszczące zapewne mieszkania oficjalistów dworskich, na planie wydłużonego prostokąta, kryte mansardowymi dechami, w tym: budynek pn. gruntownie przebudowany na warsztaty, jednotraktowy, kryty sklepieniem odcinkowym na dźwigarach, o fasadzie ośmioosiowej z oknami zamkniętymi odcinkowo i trzema lukarnami nad linią okapu; budynek pd. dwutraktowy, o wnętrzach przebudowanych z zachowaniem sklepień kolebkowych i kolebkowych z lunetami. Fasada dziewięcioosiowa z oknami i trzema portalami zachowanymi fragmentarycznie, zamkniętymi łukiem koszowym. Portale w  profilowanej archiwolcie z wydatnym kluczem zwieńczone prostym gzymsem. Elewacja zewnętrzna jedenastoosiowa z prostokątnymi oknami w profilowanych obramieniach pasmowych z zamarkowanym kluczem. Dwa skrzydła łącznikowe pomiędzy korpusem a Domami Gościnnymi, parterowe z poddaszem częściowo wykorzystanym do celów mieszkalnych przebudowane ok. 1890 w duchu neobaroku, założone na rzucie wydłużonego prostokąta wyginającego się łukowo, półtoratraktowe z przejazdami bramnymi w części zach. krytymi kolebką z lunetami. Nad bramami zamkniętymi arkadowo pseudobarokowe lukarny z cyfrą R Reichenbachów w ozdobionych kartuszach. Fasady 6-osiowe, dachy mansardowe kryte dachówką. W tym: łącznik pn. częściowo rozebrany ze stropami odcinkowymi i portalem barokowym nad którym wygięty segmentowo gzyms w jednym z pomieszczeń. W wejściu z przejazdu bramnego drzwi drewniane stolarskie z desek w jodełkę podbitych gwoździami. Fasada o podziałach ramowych profilowanych w tynku, z pojedynczym pilastrem o przestylizowanej głowicy korynckiej flankującym bramę. Okna o łuku nadwieszonym, częściowo przerobione, w elewacji zewnętrznej prostokątne w obramieniach pasmowych, z cokołami podokiennymi profilowanymi w tynku; łącznik pd. z pomieszczeniami połączonymi zewnętrznym korytarzem od str. dziedzińca i dwubiegowymi schodami z drewna dębowego o profilowanej balustradzie. Wnętrza kryte sufitami z fasetą i gzymsem koronującym. Fasada i 9-osiowa elewacja zewnętrzna rozczłonkowane pilastrami o głowicach pseudobarokowych i płycinami profilowanymi w tynku. Okna, z cokołami podokiennymi profilowanymi w tynku, w fasadzie o łuku nadwieszonym w obramieniach pasmowych z zamarkowanym kluczem; w elewacji zewnętrznej prostokątne w obramieniach uszatych. Brama podkreślona boniowaniem w tynku, z resztkami stiukowego kartusza w kluczu. Ponad linią okapu pseudobarokowe lukarny zwieńczone wolutowymi lukarnami. Okna skrajne od strony Domu Gościnnego z kratą żelazną, kutą przewlekaną, pseudobarokową ok. 1890, z ozdobnym rokajem po środku.

--------------------------------------------------------

B. WOZOWNIA, zwana też budynkiem bramnym, zamykająca poprzecznie dziedziniec i oddzielona od flankującego go Domu Ogrodnika i oficyny dwiema bramami po bokach. Barokowa zbud. ok. 1755, murowana z cegły, otynkowana, piętrowa założona na rzucie prostokąta, z przejazdem bramnym po środku, po bokach którego dwie symetryczne klatki schodowe. Pomieszczenia na wozy na parterze w układzie jednotraktowym, na piętrze mieszkalne w układzie dwutraktowym. Przejazd sklepiony kolebką. Fasady od strony dziedzińca i zewnętrzna 11-osiowe z 1-osiowym pseudoryzalitem po środku, ujętym w pilastry z głowicami rokoko, wspierające za pośrednictwem fragmentów belkowania trójkątne naczółki w których owalne okulusy w rokokowych obramieniach stiukowych. Narożniki podkreślone boniowaniem w tynku. Fasada od strony dziedzińca rozczłonkowana pilastrami o głowicach rokokowych, alterowanymi z lizenami. Okna prostokątne w uszatych obramieniach. Archiwolta bramy zaakcentowana boniowaniem w tynku. Krata w bramie, XIX w. kuta, żelazna z prętów. Dwoje drzwi stolarskich z desek ułożonych w jodełkę, podbitych gwoździami. Dach mansardowy kryty dachówką z ośmioboczną gnaturką po środku zwieńczoną łamanym dachem z prześwitem w formie glorietty, tarczą zegarową u nasady i chorągiewką wiatrową na szczycie.

--------------------------------------------------------

BRAMY po bokach wozowni, wyk. ok. 1840, symetryczne trójprześwitowe, w formie 8-bocznym profilowanych słupków z cegły, otynkowanych, krytych kopulastymi daszkami z blachy, połączonych ogrodzeniem z prętów żelaznych.
  • awatar Caltha: łaaaa... pięknie :)
  • awatar Cookies: Jeździsz po całej Polsce jak rozumiem ? ;D
  • awatar keis: fantastycze! gratuluje zdjec...
Pokaż wszystkie (3) ›
 

werewolf2010
 
Podziekowania za namiary na fabryke koledze z Pingera,Łukasz Nowacki BANAN.Bardzo ciekawy obiekt z dziwna atmosfera,czuje sie tam dziwny niepokoj i lekka adrenalinke,do tego te skrzypniecia,pukniecia i inne dzwieki,piekny dreszczyk emocji.Fabryka zelatyny w Baszkowie nalezala do Firmy Żelatyna w Baszkowie sp.zo.o.Obecnie włascicielem dawnej fabryki jest Urzad Skarbowy w Krotoszynie.Teren fabryki zajmuje 9,48 ha.Wartosc nieruchomosci oszacowano na przeszlo 2 mln zlotych.Nieruchomosc miala zostac zlicytowana 15 wrzesnia tego roku.Niestety nie została sprzedana.
  • awatar Bad Seed: Gdzie ona jest?
  • awatar OPUSZCZONE MIEJSCA: @Bad Seed: Baszków,za wioska zwana Zduny :) Wielkopolska
  • awatar Bad Seed: Oj to spory kawałek drogi... Szkoda, bo wygląda ciekawie i fajnie było by to obejrzeć. Ale pewnie bym się pogubiła gdzieś na tych wioskach:P
Pokaż wszystkie (4) ›
 

werewolf2010
 
Dwór w Bielicach zbudowany został w XIX wieku, a około 1928 roku został przebudowany dla Teresy i Aleksandra Szaszkiewiczów. Jest to klasyczna siedziba szlachecka, wzniesiona w stylu “Dworu Polskiego”. Drewniana budowla jest otynkowana, a całość nakrywa tzw. dach polski. Parterowy dwór został wzniesiony na planie prostokąta. W części frontowej znajduje się wysunięty ryzalit, poprzedzony czterokolumnowym portykiem zwieńczonym trójkątnym tympanonem z owalnym oknem. Całość była otoczona parkiem krajobrazowym, obecnie znajdującym się w szczątkowym stanie. Niestety dzisiaj również dwór jest ruiną. Zachowało się (jeszcze) lewe skrzydło i ganek, reszta budynku jest zniszczona. Całość stoi pusta i chyli się ku co raz większemu upadkowi.
 

werewolf2010
 
W Skłótach zachował się kopiec, będący reliktem dwóch obiektów. Badania wykazały istnienie w nim dwóch poziomów kulturowych. Pierwszy jest średniowieczny, a drugi z XVI-XVII wieku, związany z budynkiem ogrzewanym piecami kaflowymi. Prawdopodobnie były to dwory Skłótowskich.

Do naszych czasów zachował się natomiast dwór wzniesiony w roku 1888. Pierwotnie był to budynek parterowy na planie prostokąta. W czasie późniejszm dobudowano piętrowe skrzydło, sień, ganek i taras od wschodu. Nad dworem dominuje trójkondygnacyjna wieża nakryta dachem czterospadowym.

Na uwagę zasługuje obszerny park. Do dworu prowadzi zabytkowa aleja lipowa, oraz brama z budynkiem bramnym. Całość zespołu otacza mur z cegły. Ukryty wśród zieleni dwór jest opuszczony i wymaga remontu.
  • awatar Kasiuula19: kocham takie miejsca ;) gdzie to jest>
  • awatar OPUSZCZONE MIEJSCA: @Kasiuula19: Ja zajmuje sie zdjeciami a brat opisami i nawigacja,opis bedzie dzis lub jutro,zagladaj :)
Pokaż wszystkie (2) ›
 

werewolf2010
 
wór wzniesiony został prawdopodobnie w XIX wieku. Właścicielami majątku w Kalinowej koło Kutna byli przed wojną Maria z Wierzbickich Sapalska i Edward Sapalski. Po nastaniu Polski Ludowej, majątek przejęło państwo i urządzono tutaj PGR. W rezydencji zamieszkał kierownik gospodarstwa.Przeprowadzona w roku 1976 ekspertyza wykazała, że grunt pod dworem osiada i nie nadaje się do eksploatacji. Dziś jest to ruina i ciężko chyba będzie zmienić ten stan rzeczy. Budynek otacza rozległy park.
 

werewolf2010
 
Dwór w Cyganach wzniesiony został w latach 1909-1910 przez Ignacego Cygańskiego. W rękach tej rodziny miejscowość należała od roku 1448, kiedy Jan z Olszowy przyjął nazwisko Olszowy-Cygański. Jego potomkowie skrócili je do drugiego członu. Cygańscy stracili majątek dopiero po zakończeniu II wojny światowej, kiedy przejęło go państwo.

W czasach PRL dwór uległ dewastacji. W roku 1989 zakupiony został przez prywatnego właściciela, który rozpoczął jego remont. Prace nie zakończyły się do dziś. Zabytek stoi pusty i niszczeje.

Murowany, parterowy dwór prezentuje styl secesyjny. Położony jest w pozostałościach parku.
  • awatar amator.fotografii: widać ktoś zainwestował już troche w to cuś strych i dach odnowiony. Ciekawe co będzie z resztą...:)
  • awatar OPUSZCZONE MIEJSCA: @BlogUsuniety: Ale żeś mi nalot zrobiła :) Co z tym zdjęciem,wstawisz na swojego bloga czy nie? :p
Pokaż wszystkie (2) ›
 

werewolf2010
 
Atutem wsi są urokliwe ruiny dużego dworu, wzniesionego prawdopodobnie w XIX wieku. Jeszcze dziś dostrzec można ogrom całego zespołu dworskiego. Na jego terenie znajdują się pozostałości budynków gospodarczych i kapliczka z XIX wieku.
 

werewolf2010
 

Zamek w Besiekierach zbudował prawdopodobnie na przełomie XV i XVI stulecia jeden ze stolników brzeskich Mikołaj Sokołowski z Wrzącej, lub Wojciech Sokołowski. Mylny jest natomiast powszechny pogląd, że warownia powstała z inicjatywy wojewody łęczyckiego, Mikołaja z Warzymowa Sokołowskiego, ponieważ ów człowiek nie sprawował w tym czasie tego stanowiska, a wieś znajdowała się wtedy w rękach rodziny Pomianów- Sokołowskich, której właśnie członkowie wymienieni są powyżej.

W roku 1597 Krzysztof Sokołowski (potomek fundatorów) sprzedał zamek bratankowi słynnego Stefana, kardynałowi i biskupowi warmińskiemu Andrzejowi Batoremu. Później obiekt zamieszkiwała Zofia Batorówna i Jerzy Rakoczy. W połowie XVII wieku zamek przejął kasztelan i wojewoda brzesko-kujawski Jan Szymon Szczawiński herbu Prawdzic, który rozbudował warownię. W późniejszych latach los nie oszczędzał zamku, zniszczyły go wojny, ubóstwo społeczeństwa w tym jego właścicieli, a w roku 1731 strawił go pożar. Jego ówcześni mieszkańcy - Gajewscy dokonali niewielkiego remontu i obniżyli dom mieszkalny o jedną kondygnację. Od połowy XIX wieku obniżony, kryty strzechą budynek podupadał w ruinę, pełniąc nadal funkcje gospodarcze, a miejscowa ludność rozbierała go, by wykorzystać jego cegły. W latach 1963 i 1971 obiekt zakonserwowano jako trwałą ruinę.

Zamek mieścił się na sztucznie usypanym kopcu, otoczonym wodą, miał kształt czworoboku o wymiarach: 38x40 metrów. Zbudowany był z cegły, a fundamenty były z kamieni, przy czym pierwotnie ceglane mury sięgały wprost do wody. W skład budowli wchodził mur obwodowy wysadzany przed kurtynę południową i ulokowany na jej osi kwadratowy budynek bramny, oraz dom mieszkalny znajdujący się w kurtynie północnej o szerokości 13 metrów. Posiadał on co najmniej osiem dużych izb mieszkalnych na dwóch, lub trzech poziomach.

W roku 1653 Jan Szczawiński przebudował zamek, przez co budowla straciła gotycki charakter. Poszerzono kopiec ziemny, wzniesiono górną, ośmioboczną nadbudowę budynku bramnego, przekształcono dom mieszkalny a ściany zewnętrzne pokryto tynkiem. W opisie warowni z pierwszej połowy XVIII wieku izby piętra domu określano jako: pokój karmazynowy, pokój marmurowy, sień i izbę wielką. Po obu stronach wieży bramnej wzniesiono budynki pomocnicze, a do wschodniej i zachodniej kurtyny dostawiono piętrowe krużganki arkadowe, zapewniające komunikację między piętrem głównego domu a nowymi budynkami i ulokowaną w wieży bramnej kaplicą. W roku 1650 i 1653 w elewację głównego domu i wieży wmurowano tablice fundacyjne

Do naszych czasów dotrwał obwód murów, fragmenty domu mieszkalnego do wysokości jednego piętra z widocznym podziałem wewnętrznym, oraz 18-sto metrowy fragment wieży bramnej. Na zamku prowadzone są prace. Ich najbardziej widocznym efektem jest nowy drewniany most nad dawną fosą, prowadzący do szczątków wieży bramnej. Istnieje koncepcja odbudowy warowni. Legenda głosi, że zamek połączony jest podziemnym korytarzem z warownią w pobliskich Borysławicach Zamkowych, w obecnym województwie wielkopolskim.
  • awatar J.K.: Besiekiery od dawna mam w planie. Fajne foto i wyczerpujący opis czyli trzeba w końcu to zrealizować. Bardzo fajny artykuł.
Pokaż wszystkie (1) ›
 

werewolf2010
 
Wieś jest położona około 3 kilometrów na wschód od Świnic Warckich. Miejscowość znana jest od 1392 r. Znajdowała się w posiadłości szlachty. Zachował się w niej dwór zbudowany w I połowie XIX wieku zlokalizowany w otoczeniu niewielkiej resztówki parkowej i lasu sosnowego. Sam dwór nie przedstawia większych wartości architektonicznych. Zwiedzając zabytki Ziemi Świnickiej warto tu jednak zajrzeć z racji, że w latach 1872-1877 mieszkała w dworku i tworzyła Maria Konopnicka. Z gusińskiego domu często wychodziła na samotne spacery po okolicy. Syciła wzrok pięknem krajobrazu, które przetrwało do dnia dzisiejszego. Odwiedzała chaty chłopskie. Opisała cmentarz w Grodzisku, w miejscowości położonej 2 km na północ od Gusina. Po rodzinie Konopnickich do dworku w czasie II wojny światowej przyjechała Zofia Ledóchowska, z domu Masłowska wraz z synem (najprawdopodobniej powiązana więzami rodzinnymi z św. Urszulą Ledóchowską).
Pokaż wszystkie (4) ›
 

 

Kategorie blogów