Wpisy oznaczone tagiem "cierpienie" (801)  

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)boje_sie_znow_tesknic_i_cierpiec…
Boję się znów tęsknić i cierpieć, boję się łez kolejnej nocy, boję się że znów będę musiała stanąć naprzeciwko przeszłości.
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)predzej_czy_pozniej_ktos_zostani…
Nawet bez naszego udziału wszystko ułoży się tak, jak ma się ułożyć, i choćby człowiek nie wiem jak się starał, prędzej czy później ktoś zostanie zraniony. Takie jest życie.
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)wiesz_gdzie_ja_mam_to_twoje_koch…
I co z tego, że napiszesz, że mnie kochasz po całorocznym moim cierpieniu? Wiesz gdzie ja mam to twoje kocham cię dzisiaj? Tam gdzie ty je miałeś przez rok, domyśl się skarbie.
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)nie_ma_nic_z_wyjatkiem_cierpieni…
Nie ma nic z wyjątkiem cierpienia i żalu, gdy myślimy o rzeczach i ludziach, których nie możemy mieć, o możliwościach, których nigdy nie zyskamy.
 

annagrace
 
Już od dłuższego czasu zastanawiam się nad zmianą szkoły. W mojej nie czuję się ani trochę dobrze. Jedyne co mnie tam jeszcze trzyma to cudowne zajęcia teatralne z przesympatycznym nauczycielem. Jako obowiązkowy przedmiot mam taniec, którego wręcz nienawidzę. Pan jest strasznie wymagający, nie potrafi zrozumieć, że ktoś czegoś nie umie lub nie nadąża. Wszystko musi być po jego myśli, bo jak nie, to złość. Układ również nie jest prosty. Jest bardzo skoczny i skomplikowany. To nie moje klimaty, a tam panuje wieczny przymus. Raz chciałam zgłosić nieprzygotowanie, a Pan nie potrafił przyjąć tego do wiadomości i kazał mi tańczyć. Po krótkiej dyskusji dał mi spokój. Od tego momentu nie było mnie na tańcu 6 tygodni. W tym tygodniu będzie już siedem. Taniec jest chyba główną przyczyną dla której bardzo chciałabym zmienić szkołę. Nie podoba mi się też matematyka, ze względu na nauczycielkę, która potrafi strzelać bardzo chamskimi docinkami, kiedy ktoś czegoś nie umie, ale do tego już przywykłam. Do tańca nie dam rady. Ja po prostu czuję się tam słaba i nie nadaję się to takiego skakania po sali będąc jeszcze pod ciągłą presją i słuchając krzyku, że coś źle robię.
Dobranoc Wam wszystkim.
AnnaGrace
tumblr_static_ej4cfpzv88owkwgkgccg00skw.jpg
 

annagrace
 
Ostatnio w ogóle nie miałam siły pisać. Sama do końca nie wiem co się dzieje. Kłócę się ze wszystkimi po kolei, były przyjaciel poprosił mnie o rozmowę, która nie zakończyła się dobrze, moje relacje z Panią Magdą są coraz gorsze, ataki paniki są coraz częstsze i jakby tego było mało- moja wychowawczyni postanowiła wysłać mnie do pedagoga w szkole. Mówienie jej, że nie lubię pedagogów i mam z nimi złe wspomnienia nie działa. Zastanawiacie się pewnie jaki jest powód tego, że mam tam iść, więc już wam tłumaczę. Niedawno pielęgniarka musiała zrobić nam podstawowe "badania" typu mierzenie, ważenie, wzrok, ciśnienie. Dopytywała również o nasz stan zdrowia (alergia, astma itd.), ale też o stan psychiczny. Nie lubię kłamać i nawet nie bardzo umiem. Powiedziałam co mi jest i Pani zaczęła dogłębniej wypytywać o wszystko. Nie czułam się z tym komfortowo, więc milczałam. Później zaczęła mówić coś o papierach od psychiatry, ale mówiła tak szybko i chaotycznie, że nic nie zrozumiałam. Po wyjściu byłam zdezorientowana i nie wiedziałam o co jej chodziło. Wróciłam na lekcję, była to godzina wychowawcza. Kiedy zadzwonił dzwonek, wszyscy wyszli z sali, a ja zostałam, żeby porozmawiać z moją wychowawczynią na temat tych papierów. Powiedziałam jej, że pielęgniarka coś wspominała, ale nie dało się jej zrozumieć i żeby ona wytłumaczyła mi o co chodzi. No i tu się właśnie zaczęło. Pani wielce zdziwiona, że jestem pod opieką psychiatryczną, zaczyna się martwić i chce ze mną porozmawiać, by jak najwięcej się dowiedzieć. Oczywiście rozmowa ze mną nie jest taka łatwa i nie otwieram się przed pierwszą lepszą osobą, a zwłaszcza taką, którą znam dopiero 3 miesiące. Przyznam, że od początku ta Pani wydawała się być godna zaufania i nadal tak uważam, ale mój strach przed rozmową o moich problemach jest zbyt silny. Uznała więc, że dobrze zrobi mi wizyta u pedagoga szkolnego. Na samą myśl o pedagogu zrobiło mi się słabo. Powiedziałam jej, że w 3 klasie gimnazjum byłam wręcz prześladowana przez pedagoga szkolnego. Co chwila czegoś ode mnie chciał. Chowanie się w toalecie na przerwach wcale nie jest zabawne. Wychowawczyni zapewniła mnie, że ta Pani jest naprawdę miła, gwarantuje dyskrecję i nie będzie za mną latała. Miała argumenty dosłownie na wszystko co mówiłam, więc poddałam się i ostatecznie się zgodziłam tylko po to, by dała mi święty spokój. Nie wiem jeszcze kiedy nastąpi pierwsze spotkanie, aczkolwiek jestem pewna, że będzie ono pierwsze i ostatnie. Nie lubię obcych ludzi i ciężko mi z nimi rozmawiać na takie tematy. Mam wielkie problemy z zaufaniem i otworzeniem się, dlatego mam nadzieję, że szybko się ten koszmar skończy.
Życzę Wam dobrej nocy kochani.
AnnaGrace
dark-hair-imagine-dragons-sad-Favim.com-4551081.jpeg
  • awatar Cukierkowy lot: Też nie lubię otwierać się przed obcymi, ale czasami to wcale nie jest zły pomysł... Spróbuj.
Pokaż wszystkie (1) ›
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)wyjebac_szczesciu_z_calej_sily_n…
Wyjebać szczęściu z całej siły, napluć w twarz, powyzywać od najgorszych, a później z płaczem błagać, by wróciło choć i tak nigdy na dłużej nie zostawało.
 

annagrace
 
Moja malutka psinka nie żyje...
W niedzielę po kąpieli poślizgnęła się i w coś uderzyła. Trochę kulała, ale po czasie czuła się super, więc uznaliśmy, że nic jej nie jest. W poniedziałek jak byłam w szkole nie mogła ustać na nogach i źle się czuła. Mój tata szybko wsadził ją do samochodu i chciał zawieźć do weterynarza. Jak byli w drodze to zaczęła krwawić. Z buzi jej leciało pełno krwi, a z nosa piana. Nagle przestała się ruszać. Tata jeszcze próbował ją uratować, ale już było za późno. Okazało się, że jak kiedyś miała operację na usunięcie przepukliny, to coś jeszcze tam zostało i kiedy się poślizgnęła to to pękło i ją zabijało.
Zawsze to ja ją kąpię i nigdy nie daję jej tak biegać, tylko od razu biorę ją do suszenia. Ten raz chciałam, żeby się wybiegała i przez moją lekkomyślność poślizgnęła się i następnego dnia umarła.
Mam tak wielkie poczucie winy...
AnnaGrace
 

annagrace
 
Spotkałam się z Panią Magdą, żeby porozmawiać. Nie była to w sumie miła rozmowa. Chciała za wszelką cenę dowiedzieć się co się ze mną dzieje. Nie jestem osobą, której mówienie o swoich problemach przychodzi z łatwością. Nie jestem też do końca przekonana, czy na pewno jej ufam, ale o tym napiszę wam w osobnym poście. Będąc u niej czułam się głupio, bardzo głupio. Spędziłyśmy razem 4 godziny i rozmawiałyśmy o wszystkim, a moje problemy starałam się omijać szerokim łukiem. Nic to jednak nie dało, ponieważ Pani wręcz zmuszała mnie do mówienia i nie było to fajne, ale nie mam jej tego za złe, bo wiem jak się martwi. Jest bardzo czuła. Niestety nie udało jej się zmusić mnie do mówienia. Nasmutniejszym dla mnie momentem był widok jak wzięła moją rękę, spojrzała na świeże rany na nadgarstku, głaskała je palcem i spojrzała na mnie takim smutnym wzrokiem pytając dlaczego to robię. Wtedy zrobiło mi się tak dziwnie, bo bardzo nie lubię jak ona jest smutna, a jej oczy mówiły same za siebie. Zapytała mnie też dlaczego z nią rozmawiam. Nie umiałam odpowiedzieć na to pytanie. Nie dlatego, że nie znam odpowiedzi, bo znam. Nie umiałam odpowiedzieć, ponieważ nie jestem na tyle odważna i nie umiem otwarcie mówić o uczuciach. Rozmawiam z nią dlatego, ponieważ jest dla mnie jak mama, której zawsze potrzebowałam. Potrafi wysłuchać, pomóc, doradzić, pocieszyć, rozbawić, a już najbardziej uwielbiam się do niej przytulać. Nie wiem jak ona to robi, ale jednym przytuleniem tak bardzo potrafi poprawić humor. To jest niesamowite. Pomogła mi w wielu rzeczach i zawsze mogłam na nią liczyć. Po prostu kocham ją tak, jakby była moją rodziną. Mogłabym się długo rozpisywać, poważnie. Wracając do tematu, nic konkretnego jej nie powiedziałam, bo nie umiałam. Coś się zmieniło. Wieczorem napisałam jeszcze do niej sms i uznałam, że może jej coś napiszę, no wiecie- o problemach. Tej nocy nie byłam w stanie, ale jeśli się przełamię, to spróbuję tej nocy.
Dlaczego w ogóle chcę do niej pisać i cokolwiek jej mówić? Bo wiem, że dałaby radę mi pomóc. Jest bardzo mądra i zaradna. Dawno nie spotkałam takiej osoby, dlatego myślę, że tak byłoby może lepiej. Już kiedyś rozmawiałyśmy o moich problemach, ale to było dość dawno. Wtedy robiła co mogła i przez jakiś czas było lepiej. Wiadomo, nie było super świetnie, ale nie było takiej tragedii. Warto spróbować jeszcze raz, ale nie wiem czy jestem na to gotowa.
Zobaczymy czy mi się uda. Będę na bieżąco dawać Wam znać, jak tylko coś do niej napiszę.
Trzymajcie się kochani. Życzę Wam spokojnego i pogodnego dnia.
AnnaGrace
the-saddest-moment-is-when-the-person-who-gave-you-28491650.png
 

annagrace
 
Dziś byłam na cmentarzu, na grobie mojego taty. Nie pisałam Wam jeszcze co się stało, że już go nie ma. Zmarł z powodu choroby serca. Był również narkomanem oraz pił i palił. Nie wyrażał zgody na podjęcie leczenia i dlatego nie ma go już z nami. Będąc na cmentarzu poszłam zapalić znicz na grób mojego kolegi, który popełnił samobójstwo dwa lata temu, mając 14 lat. Natknęłam się tam na jego mamę, która była zapłakana... Nie dziwię jej się i bardzo współczuję. Był świetnym, zabawnym, przystojnym, sympatycznym i inteligentnym chłopakiem. Sama też miałam łzy w oczach będąc tam.
Po wizycie na cmentarzu wraz z moimi opiekunami i babcią zostaliśmy zaproszeni na obiad do mojej ciotki. Szczerze? Nie przepadam za nią i wiem, że ona za mną też. Ciągle słyszę chamskie docinki w moją stronę, które niby miały być zabawne. Ciocia, która doskonale wiedziała, że jestem wegetarianką podłożyła mi cały talerz kotletów pod nos i pytała którego biorę. Jako iż mam jeszcze trochę rozumu, przemilczałam sprawę. Później stopniowo wszyscy zaczęli się włączać do upokarzania mnie. Czyli standardowo. Najbardziej zapadła mi w pamięci jak ciocia zapytała mojej opiekunki czy planują już zamknąć mnie w psychiatryku i, że im szybciej tym lepiej.
Dlaczego moja ciocia o to zapytała? Ponieważ moja opiekunka powiedziała jej, że znów nic nie jadłam. Jest to oczywiście wynik nerwicy. Kiedy mam stan lękowy miewam myśli, że się zadławię i uduszę, dlatego są momenty, kiedy nie jem jakiś czas. Cały ten obiad próbowałam być silna, ale kiedy tylko wyszliśmy i weszliśmy do samochodu, założyłam słuchawki i zaczęłam płakać. Nikt tego oczywiście nie widział. Może i lepiej.
Od czasu powrotu nie wyszłam ze swojego pokoju.
To chyba tyle na dziś. Mam nadzieję, że chociaż wy mieliście spokojny dzień.
Miłego wieczoru.
AnnaGrace
tumblr_ljrk08tQIa1qeubbbo1_500.jpeg
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)nie_jestem_nikim_nadzwyczajnym.h…
Nie jestem nikim nadzwyczajnym. Tak jak wszyscy inni budzę się każdego ranka i chodzę spać każdego wieczoru. Tak jak wszyscy inni czuję. Tak jak wszyscy inni cierpię. Tak jak wszyscy inni szukam szczęścia. Tak jak wszyscy inni po prostu żyję.
 

 

Kategorie blogów