Wpisy oznaczone tagiem "coś innego" (110)  

met
 
Picking up scales and broken chords
Puppy dog tails in the House of Lords
Tell me darling what can it mean?

Making up moons in a minor key
What have those tunes got to do with me?
Tell me darling where have you been?

Once upon a long ago
Children searched for treasure
Nature's plan went hand in hand with pleasure
Such pleasure

Blowing balloons on a windy day
Desolate dunes with a lot to say
Tell me darling what have you seen?

Once upon a long ago
Children searched for treasure
Nature's plan went hand in hand with pleasure
My pleasure

Playing guitars on an empty stage
Counting the bars of an iron cage
Tell me darling what can it mean?

Picking up scales and broken chords
Puppy dog tails in the House of Lords
Help me darling what can it mean?

Once upon a long ago ...

[www.tekstowo.pl/piosenka,paul_mccartney,once_upo…]



[www.youtube.com]
 

met
 
Chicago Chicago Chicago
Quand je vais revoir mon vieux grand-père à Chicago
Il sort ses histoires son révolver son borsalino
Et deux verres sur une table et mi-vrai mi-fable
Il me raconte la prohibition

[Refrain] :
Alors moi je me vois près de lui à Chicago
Jouant toute la nuit au casino
Alors moi je me vois près de lui à Chicago
Tout le monde m'appelle Francky Borsalino
Chicago Chicago Chicago

Dans un vieux sous-sol près du palais il se cachait
Fabriquait l'alcool qu'il revendait au juge de paix
Un peu hors la loi
un rien de maffia
Voilà pourquoi il est toujours là

[Refrain]

En mille neuf cent vingt quand il a quitté le pays
C'est tellement le vin qu'il fabriquait était trahi
A peine débarqué sans avoir parler
C'est de whisky qu'il s'est occupé

[Refrain]

Chicago Chicago Chicago

[www.tekstowo.pl/piosenka,fr_d_ric_fran_ois,chica…]



[www.youtube.com]
 

met
 
Taka takata kata kata kata
J'entends mon coeur qui bat
Taka takata kata kata kata
Au rythme de ses pas

La sangria coulait
À la feria de Tolède
La fille qui dansait
M'était montée à la tête
Quand un banderillo
M'a dit "l'ami, reste calme
Gare au grand torero
Si tu regardes sa femme"
Mais elle s'avance vers moi
Et laisse tomber sa rose
Avec un billet qui propose
Un rendez-vous à l'hacienda

On s'était enlacés sous l'oranger
Mais la dueña dont c'était le métier
Criait "vengeance, aux arènes !"
Le matador trompé
Surgit de l'ombre et s'avance
Moi, sur mon oranger
J'essaie de faire l'orange

Taka takata kata kata kata
J'entends mon coeur qui bat
Taka takata kata kata kata
Au rythme de ses pas

“L'homme, tu vas payer”


Dit-il, "voici l'estocade
Mes picadors sont prêts
Et mon oeil noir te regarde"
Et c'est depuis ce jour
Qu'un toréro me condamne
À balayer sa cour
Pour l'avoir faite à sa femme

Taka takata kata kata kata
J'entends mon coeur qui bat
Taka takata kata kata kata
Au rythme de ses pas

[www.tekstowo.pl/piosenka,joe_dassin,taka_takata.html]



[www.youtube.com]
 

met
 
Esa mujer me esta matando
me ha espinado el corazón
por más que trato de olvidarla
mi alma no da razón.

Mi corazón aplastado
dolido y abandonado
a ver a ver tu sabes dime mi amor
cuanto amor y que dolor nos quedó

Ah ah ah corazón espinado
Como duele me duele mamá
Ah ah ah como me duele el amor

Como duele como duele el corazón
cuando uno es bien entregado
pero no olvides mujer que algun día diras

ay ay ay como me duele el amor

Ah ah ah corazón espinado
Como duele me duele mamá
Ah ah ah como me duele el amor

Como me duele el olvido
como duele el corazón
como me duele estar vivo
sin tenerte a un lado amor

Corazón espinado....
corazón espinad    

[hiszpanski.crib.pl/mana-santana-corazon-espinado…]



[www.youtube.com]
 

met
 
Qui dove il mare luccica,
e tira forte il vento
sulla vecchia terrazza
davanti al golfo di Surriento
un uomo abbraccia una ragazza
dopo che aveva pianto
poi si schiarisce la voce,
e ricomincia il canto

Ti voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
è una catena ormai
che scioglie il sangue dint’e vene sai…

Vide le luci in mezzo al mare,
pensò alle notti là in America
ma erano solo le lampare
e la bianca scia di un’elica
senti il dolore nella musica,
e si alzò dal pianoforte
ma quando vide la luna uscire
da una nuvola,
gli sembrò più dolce anche la morte
guardò negli occhi la ragazza,
quegli occhi verdi come il mare
poi all’improvviso usci una lacrima
e lui credette di affogare

Ti voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
è una catena ormai
che scioglie il sangue dint’e vene sai...

Potenza della lirica,
dove ogni dramma è un falso
che con un po’ di trucco e con la
mimica
puoi diventare un altro
ma due occhi che ti guardano,
così vicini e veri
ti fan scordare le parole,
confondono i pensieri
così diventa tutto piccolo,
anche le notti là in America
ti volti e vedi la tua vita,
come la bianca scia di un’elica
ma sì, è la vita che finisce,
ma lui non ci penso poi tanto
anzi, si sentiva già felice,
e ricominciò il suo canto

Ti voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
è una catena ormai
che scioglie il sangue dint’e vene sai...

Ti voglio bene assai
ma tanto tanto bene sai
è una catena ormai
che scioglie il sangue dint’e vene sai...
[www.tekstowo.pl/piosenka,andrea_bocelli,caruso.html]




[www.youtube.com]
 

met
 
MET: Słowa: Cyprian Kamil Norwid Wykonanie: Stan Borys
“Popiół i diament”

Coraz to z Ciebie jako z drzazgi smolnej
Wokoło lecą szmaty zapalone
Gorejąc nie wiesz czy stawasz się wolny
Czy to, co Twoje mamy zatracone
Czy popiół tylko zostanie i zamęt
Co idzie w przepaść z burzą
Czy zostanie
Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament
Wiekuistego zwycięstwa zaranie?



[www.youtube.com]
 

met
 
MET: Besame, besame mucho
Como si fuera esta noche
La ltima vez

Besame, besame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte despus

Besame, besame mucho
Como si fuera esta noche
La ltima vez

Besame, besame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte despus

Quiero tenerte muy cerca
Mirarme en tus ojos
Verte junto a mi
Piensa que tal ves maana
Yo ya estar lejos
Muy lejos de ti

Besame, besame mucho
Como si fuera esta noche
La ltima vez

Bsame, bsame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte despus

Besame, besame mucho
Que tengo miedo a perderte
Perderte despus

Que tengo miedo a perderte
Perderte despus
[teksciory.interia.pl/]



[www.youtube.com]
 

met
 

W labiryncie ulic
szukasz mnie w każdą noc
By mnie wyrwać z tłumów
i zabrać stąd
Tam, gdzie nas otuli wieczorną mgłą
Nowy i nieznany ląd
Będziesz Tezeuszem,
ja ci dam swoją nić
Znajdziesz nocy klucze, lecz ufaj mi
Szczęścia cię nauczę ze źródeł pić
Ale do mnie znowu przyjdź
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
że jawą stał się mój sen
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
niech o tym wie
Inną idziesz drogą
poprzez ten dziwny świat
Innym służysz bogom, nie tym, co ja
Trudno ruszać w pogoń za
blaskiem dnia
Bierzmy to, co noc nam da
Będę twą Ariadną,
zanim się zbudzi świt
Zanim gwiazdy spadną, a jasny pył
Rzuci iskry na dno pogodnych dni,
których ty nie dałeś mi
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
że jawą stał się mój sen
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
niech o tym wie
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
że jawą stał się mój sen
Za wszystkie noce
daj mi tylko jeden dzień
Niech cały świat o tym wie,
niech o tym wie
Laj laj laj laj
Laj laj laj laj laj laj laj laj
Laj laj laj laj laj laj laj
Laj laj laj laj laj Laj laj
Laj laj laj laj ×
Laj laj laj laj laj laj laj laj
Laj laj laj laj laj laj laj

[ising.pl/anna-jantar-za-wszystkie-noce-tekst]





[www.youtube.com]
 

met
 
Who's that lady on her own
I wish that she would look my way
She just stands there on her own
A painted smile upon her face
Lonely lady dressed in blue
May I have this dance with you
Let me hold you in my arms
Let the music fill your heart

Now that I'm with you
Wish this night could last forever
Oh my lady blue
If you only knew
I was lonely lonely lady
Oh my lovely lady blue
I was lonely lonely lady
If you only knew

Will we ever meet again
Or is this just a one night stand
But as I hold you in my arms
I wish this night would never end
Oh my lady lady blue
Will you dance with me once more
Let me hold you like before
Let me hold you once again

Now that I'm with you
Wish this night could last forever
Oh my lady blue
If you only knew
I was lonely lonely lady
Oh my lovely lady blue
I was lonely lonely lady
If you only knew

Now that I'm with you...

[ww.tekstowo.pl/piosenka,joe_dolan,lady_in_blue.html]



 

met
 
See the stars come joining down from the sky
Gently passing they kiss your tears when you cry
See the wind the summer blow your hair upon your head
See the rain, the falling rain, it's great
Still i'm sad

All my sounds my tears just fall into days
They are driving the night will find they are lost
Now i found the wind is blowing time into my heart
When the wind blows hard we are apart
Still i'm sad

See the stars come joining down from the sky
Gently passing they kiss your tears when you cry
See the wind the summer blow your hair upon your head
See the rain, the falling rain, it's great
Still i'm sad

Still i'm sad
Oh heart, i'm sad
Still i'm sad
Oh heart, i'm sad

[www.tekstowo.pl/piosenka,boney_m_,still_i_m_sad.html]

 

met
 
Yo se que no vendras,
por eso ya, tanto al olvido
dejar un nuevo amor tanto mejor
(ay) como el mio
deja e ir a vivir
(ay) de este mundo de tristeza
deja e ir a vivir, ay mi manera.
Yo quiero ser, ay nada mas
me quedare y recordar
un nuevo amor tanto mejor
quisiera olvidar tanto lo mejor
quisiera vivir, ay nada mas
oh, si, "my way".

[www.tekstowo.pl/piosenka,gipsy_kings,a_mi_manera.html]

 

met
 
Un amor
Un amor vivi llorando.
Y mi decia:
Las palabras de Dios,
Llorando por ti- es con amor.

Un amor
Un amor vivi llorando
ya tormentado. Already tormented
Las palabras de Dios,
Llorando por ti- es con amor.

Hay para ya vivir acunto a ti.
Me enamore alla de ti.
Ya sin tus besos yo no puedo
vivir en el acordar.

Yo quisiera
Para entender un amor y saber
Que me queria ya tormentado.
Las palabras de Dios,
Llorando por ti- es con amor.

Hay para ya vivir acunto a ti.
Me enamore alla de ti.
Ya sin tus besos yo no puedo
vivir en el acordar.

ah-lo-lai-lo...

[www.tekstowo.pl/piosenka,gipsy_kings,un_amor.html]

 

met
 
Zdjęcia zrobione przez: [Elo00]
DSC01465.JPG
 

met
 
MET: Elżbieta Pindel: Wózek nie jest niczym nadzwyczajnym
Jaroń
Dariusz Jaroń
Wczoraj, 2 czerwca (12:40)

Słyszę jak dzieci pytają na ulicy: "Mamo, dlaczego ta pani jest na wózku?", a mamę zalewa purpura i nie wie, co odpowiedzieć. Dzieciom trzeba tłumaczyć, że wózek nie jest niczym nadzwyczajnym, a my nie różnimy się od innych ludzi. Wiem, że sytuacja niepełnosprawnych się zmienia. Kiedyś byliśmy zamykani w domach i trzymani pod kluczem, dopóki nie umarliśmy. Dziś jest inaczej. Chcemy wychodzić z domu, edukować się, pracować. I żyć normalnie - podkreśla Elżbieta Pindel, mama 8-letniego Kuby, kandydatka na Miss Polski na wózku.

Dariusz Jaroń, Interia: Mieszkasz na dziesiątym piętrze. Jak sobie radzisz?

Elżbieta Pindel: - Muszę się przeprowadzić. Szukam mieszkania na parterze. Może ktoś chciałby się zamienić? Syn się buntuje, uwielbia to mieszkanie, ale nie mamy wyjścia. Młodsza i bardziej sprawna już nie będę. Podobnie jak mama, z którą mieszkam. Ma 75 lat.

To zbierzmy dane do ogłoszenia. Gdzie mieszkasz?

- W Nowej Hucie, osiedle Strusia. To nie musi być nowoczesne mieszkanie, ale żeby tylu schodów i krawężników nie było. W nowym budownictwie tego nie ma.

Mieszkanie własnościowe?

- Tak, z niczym nie zalegam, widok z okna piękny. Gdybym nie musiała, nigdy bym nie myślała o przeprowadzce. Mam do wyboru sprzedaż i kupno czegoś innego lub zamianę. Ludzie mówią, że powinnam dostać mieszkanie od państwa. Za darmo, dlatego, że jeżdżę na wózku. To tak nie działa. Wszystko trzeba samemu załatwić, wyprosić, czasem też wybłagać.

Pytałaś w spółdzielni o zamianę mieszkania?

- Pytałam. Pan prezes napisał na kartce "olx.pl" i mi ją wręczył. Zabrakło odrobiny dobrej woli... Przeprowadzka byłaby dla mnie większą szansą na niezależność. Teraz zjeżdżam windą, stoję przy schodach do wyjścia na zewnątrz i czekam. Wózek waży 100 kg. Trzeba go rozłożyć i złożyć po wyjściu z windy. Już dwa razy spadłam ze schodów. Pozostaje mi stanie pod klatką i czekanie, kiedy będzie przechodził jakiś facet i im pomoże.

Sama składasz i rozkładasz wózek?

- Nie zawsze. Mam przyznaną do pomocy Monikę - panią z PCK. Jest u mnie codziennie, po cztery godziny. Pomaga mi wyjść z domu i wrócić, przesadza na wózek, kąpie, ubiera. To, co mogę zrobić w domu sama, ogarniam. Okien nie umyję, ale wszystko inne staram się robić sama.

Radzisz sobie z wózkiem wokół bloku?

- Z roku na rok jest coraz lepiej. Widać, że stale coś remontują, powstają nowe, znacznie niższe krawężniki.

Tu przy ZUS-ie jest podjazd dla wózków. Bardzo o niego zabiegałaś.

- Był źle wyprofilowany, nie dało się wjechać bez pomocy drugiej osoby. Walczyłam o to dwa lata. Nie można było ustalić właściciela. Kolejne instytucje nie wiedziały, kto za ten odcinek odpowiada. Potem jeszcze okazało się, że obok jest zabytkowy murek i nie wolno go ruszać. Wystarczył worek cementu, żeby nikomu nic się nie stało. Dopiero niedawno, przy okazji wymiany chodników, panowie poprawili podjazd.

Dużo jest podobnych pułapek dla niepełnosprawnych w Krakowie?

- Zależy gdzie. Ostatnio byłam na ul. Krakowskiej. Musiałam przeciąć boczną uliczkę, ale krawężnik był tak wysoki, że bez pomocy przechodzącego obok starszego pana nie dałabym rady. Kraków się zmienia, jest coraz lepiej, ale jeszcze sporo jest do zrobienia dla niepełnosprawnych.

Komunikacja miejska zdaje egzamin?

- W wielu autobusach są udogodnienia, natomiast tramwajami praktycznie nie jeżdżę, bo do większości nie wsiądę. Z komunikacją nie jest najgorzej, trzeba sobie radzić. Chociaż zdarzyło się, że pan kierowca nie chciał mnie wpuścić do autobusu...

Dlaczego?

- Bo mam wózek elektryczny. Powiedział, że nie mogę wjechać takim do autobusu. Pytałam, skąd wziął taki przepis? Nie odpowiedział. Zamknął mi drzwi przed nosem i odjechał. Sprawdziłam w regulaminie: nie ma punktu, który zabraniałby przewożenia wózka elektrycznego w autobusie.

Interweniowałaś u przewoźnika?

- W tym przypadku nie. Ale zimą miałam równie nieprzyjemną historię w autobusie linii 142. Na przystanku poprosiłam kierowcę o otwarcie klapy - specjalnej platformy do wjazdu dla wózków. Stał, zaglądał w lusterko, ja czekałam przy drzwiach i nic. Poprosiłam raz jeszcze. Usłyszałam, że jak się chce jeździć autobusami, trzeba sobie radzić samemu. W końcu pomógł, ale kłócił się ze mną przez całą drogę. Zadzwoniłam do kierownika oddziału Mobilisu w Krakowie. Przeprosił, ale to kierowcę trzeba uczulić, że czasem trzeba osobie niepełnosprawnej pomóc, a przy okazji można rozprostować nogi, ucieszyć się z krótkiej przerwy.

Z jakimi reakcjami spotykasz się na ulicy?

- Jedni ludzie podchodzą i sami proponują pomoc, np. w sklepie czy autobusie. Ale jest też zazdrość i pretensje o to, ile mam wózków.

Dużo ich masz?

- Dwa. Ten elektryczny, na którym siedzę, zastępuje mi nogi, nie wyobrażam sobie życia bez niego. Drugi się już rozwala, używam go tylko w domu. Taka zawiść jest kompletnie niezrozumiała. Może ktoś myśli, że jak jestem na wózku, to mam lepiej? Że mam wszystko za darmo? Że mi się należy i też by tak chcieli? Mam 900 zł renty i alimenty, bo ojciec mojego syna nie utrzymuje kontaktu z dzieckiem... Nie ma czego zazdrościć.

Gorsze reakcje spotykasz ze strony starszych czy młodszych osób?

- Co do ludzi starszych... Jedni by nieba przychylili, inni zamknęliby w piwnicy na solidną kłódkę. Żeby nas w ogóle nie było widać. To nie chodzi o wiek, tylko o to, co kto wyniesie z domu. Coraz więcej nas - niepełnosprawnych - widać na ulicy. Wychodzimy, staramy się żyć normalnie, jesteśmy coraz bardziej widoczni. Zmienia się też podejście do nas.

Skąd się bierze większa aktywność osób niepełnosprawnych?

- Więcej się mówi o niepełnosprawności w telewizji, to przełamuje tabu. Chcemy pokazać, że jesteśmy normalni: mamy rodziny, dzieci, kształcimy się, chcemy pracować. Oczywiście, są ograniczenia, ale głównie w głowach. Osób sprawnych i niepełnosprawnych.

Pracujesz?

- Od roku szukam pracy. Jest bardzo ciężko. Są oferty dla osób na wózku: głównie jako telemarketer. Trzeba mieć gadane i silne nerwy. Nie nadaję się. Dużo się mówi o zakładach pracy chronionej, ale jak przyjdzie co do czego, ofert jest mało.

Po raz drugi startujesz w wyborach miss Polski na wózku. Jak dowiedziałaś się o konkursie?

- W tamtym roku moja bardzo dobra koleżanka wysłała mi maila z linkiem do rejestracji. Napisała tylko jedno zdanie: "Masz się zgłosić". Zgodziłam się. Nie wiedziałam, jak się do tego zabrać, poza tym głosowanie odbywa się za pomocą SMS-ów, a te kosztują. W tym roku postanowiłam napisać do was i do kilku gazet. Chciałam konkurs nagłośnić.

Na co się nastawiasz?

- Na pewno nie na to, żeby wygrać, chociaż marzy mi się miejsce w finale. Chciałabym poznać nowe osoby, wymienić się doświadczeniami. Nie uważam się za nie wiadomo kogo, nie urodziłam się z myślą, żeby założyć koronę miss, traktuję to jak zabawę. Poza tym zgłosiło się wiele młodych, bardzo ładnych dziewczyn.

Wybory miss Polski na wózku to łamanie tabu?

- Na pewno. Konkurs piękności na wózkach? I to w Polsce? Pokazujemy, że nie różnimy się od innych kobiet: jesteśmy atrakcyjne, nie wstydzimy się niepełnosprawności, chcemy żyć normalnie, dobrze wyglądać. Fajna idea pokazania nas, zwrócenie uwagi na piękno z innej strony.

- Brałam też udział w akcji "Moda bez ograniczeń". Kobiety z różnymi przypadłościami wystąpiły w kwietniu w ICE Kraków w roli modelek. Była duża gala, ze Stanów przyjechała Jillian Mercado, jedna z najbardziej znanych niepełnosprawnych modelek, sama porusza się na wózku. Ubierali nas znani projektanci: Robert Kupisz, Gosia Baczyńska, Eva Minge. Wszystkie modelki były na wózkach lub o kulach. Dobrze, że coś się w tym kierunku dzieje.

Miss Polski na wózku: Głosowanie na kandydatki na stronie fundacji Jedyna Taka

I zmienia się myślenie o niepełnosprawnych.

- Dzisiaj dominuje pęd za pracą i pieniędzmi. Ludzie się mijają, nie dostrzegają drugiego człowieka, nawet w domu rodziny tak mało ze sobą spędzają czasu. Dopiero jak komuś coś się stanie, docenia i zauważa najprostsze sprawy. A przecież najważniejsi są ludzie, którymi się otaczamy. Przekonałam się o tym, kiedy usiadłam na wózek.

Masz takich ludzi wokół siebie?

- Tak, ale kiedyś sama nie zwracałam na to uwagi. Z wiekiem to się zmienia. Kompletnie zmieniłam też myślenie, jak zostałam mamą. Staram się otaczać ludźmi, na których zawszę mogę polegać, chociażby chodziło tylko o dobre słowo. Miałam dużo znajomych, ale jak zaczęłam poruszać się na wózku, przestali mnie rozpoznawać na ulicy. To było przykre.


Kiedy usiadłaś na wózku?

- Zaczęłam chorować jak skończyłam dziesięć lat. Nie mogłam biegać, męczyłam się wychodząc po schodach. Dziwne objawy. Mama zabierała mnie do kolejnych lekarzy, każdy stawiał inną diagnozę. W końcu odesłano mnie do Warszawy. W klinice neurologii na Banacha pobrali mi wycinek mięśnia do analizy. Zdiagnozowano dystrofię mięśniową. Pani profesor, która mnie badała, powiedziała, że w wieku 17 lat siądę na wózku. Na szczęście o kilka lat się pomyliła. Jak miałam 23-24 lata już musiałam.

Pamiętasz ten dzień?

- Mama przywiozła z synem mojej siostry wózek do domu. Powiedziałam: "Rany boskie, zabierzcie to do piwnicy! Dopóki mogę chodzić, będę chodzić". Z czasem się przekonałam.

Walczyłaś z chorobą?

- Dostałam zaproszenie z Memphis od dużej kliniki zajmującej się leczeniem dystrofii. Chodziło o przeszczep komórek macierzystych. To był 2001 rok. Lekarz wycenił kurację na 150 tysięcy dolarów. Coś tam w rodzinie uzbieraliśmy, ale na uskładanie całej kwoty nie było szans. W Stanach przeszłam badania, a potem trafiłam na Ukrainę, okazało się, że tamtejsza klinika robi te same zabiegi za dużo niższe pieniądze. Na pierwszy przeszczep wydałam 15 tysięcy euro - wszystko, co miałam. Na drugi już nie było pieniędzy. Została rehabilitacja, siedzenie w domu i odnajdywanie się w życiu. Musiałam nauczyć się, że już zawsze będę tą inną w towarzystwie.

Jak sobie z tą innością radziłaś?

- Były momenty, w których płakałam, pytałam: "Boże, dlaczego ja? Dlaczego muszę być chora i to wszystko przeżywać?". Moje koleżanki kończyły szkoły, brały ślub, zakładały rodziny. Też kogoś poznałam. Byliśmy razem 12 lat, mamy syna. Ale bańka prysła, zostały alimenty...

I twój największy skarb.

- Tak, tak! Nie wyobrażam sobie życia bez syna. Pewnie całymi dniami siedziałabym w domu przed komputerem i nic nie robiła. A tak mam jego i wielką motywację do pokonywania przeszkód w życiu. Tworzymy najlepszy duet na świecie.

Jak ma na imię?

- Kuba.

Jak się odnalazłaś jako mama?

- Strasznie się bałam. Jak dowiedziałam się, że jestem w ciąży, byłam załamana. Wiedziałam, z czym to się wiążę, bałam się, że dziecka nie wezmę na ręce, nie zaopiekuję się odpowiednio. Ale miałam wokół siebie ludzi, którzy mi pomogli, bardzo im za to dziękuję. Kuba za kilka dni skończy osiem lat. Już nie wymaga takiej opieki, jak kiedy był niemowlakiem, sam zaczyna mi coraz bardziej pomagać.

Rehabilitujesz się?

- Z doskoku. Raz na czas dostanę dziesięć zabiegów. To wszystko. Procedury są okropne: skierowania, czekania na terminy... Trzy tygodnie temu skończyłam serię zabiegów, następne mam dopiero pod koniec lipca.

Czyli ciągłości opieki medycznej nie ma?

- Wiadomo, inaczej by było, gdybym miała pieniądze i leczyła się prywatnie. Niestety, po opłaceniu mediów i mieszkania zostaje niewiele, a jeszcze w szkole syna też co jakiś czas są różne wydatki... Pozostaje czekać w kolejce na termin. Na przykład teraz można się zapisać na rehabilitację w lutym przyszłego roku. Nasłuchałam się w kampanii wyborczej obietnic, ale nie wiem, co by się musiało w kraju stać, żeby opieka medyczna dla osób, które jej bardzo potrzebują, rzeczywiście była dostępna.

Choroba postępuje?

- To, co miała zrobić złego, już zrobiła. Z roku na rok jest odrobinę gorzej, mięśnie są osłabione. Chciałabym jak najdłużej zostać w stanie, w jakim teraz jestem. Najważniejsze to zachować optymizm. I zmieniać podejście do niepełnosprawnych. Pamiętam, że w Stanach nie patrzyli na mnie przez pryzmat wózka, to był tylko dodatek, nic więcej.  

Z czasem może i u nas tak będzie...

- Nawet w elementarzu w szkole pojawiają się dzieci na wózku. Z drugiej strony słyszę, jak dzieci pytają na ulicy: "Mamo, dlaczego ta pani jest na wózku?", a mamę zalewa purpura i nie wie, co odpowiedzieć. Dzieciom trzeba tłumaczyć, że wózek nie jest niczym nadzwyczajnym, a my nie różnimy się od innych ludzi. Wiem, że sytuacja niepełnosprawnych się zmienia. Kiedyś byliśmy zamykani w domach i trzymani pod kluczem, dopóki nie umarliśmy. Dziś jest inaczej. Chcemy wychodzić z domu, edukować się, pracować. I żyć normalnie.
Fundacja Jedyna Taka po raz trzeci organizuje wybory Miss Polski. Na zdjęciu ubiegłoroczna zwyciężczyni Julia Torla /Adam Jankowski /East News

Fundacja Jedyna Taka po raz trzeci organizuje wybory Miss Polski. Ubiegłoroczna zwyciężczyni Julia Torla.
[fakty.interia.pl/(…)news-elzbieta-pindel-wozek-nie-…]
 

alexi.poh
 


.... cały czas powtarzała ,że nie będzie miała chłopaka. ale w rzeczywistości była zbyt dumna aby pokazać komuś swoje słabości.
W każdy sobotni wieczór , kiedy nie miała nikogo do kogo się przytulić ,żałowała że nie potrafi się w kimś zakochać. W jej głowie kłębiło się tysiące myśli o idealnym księciu. Tylko ,że był jeden problem Życie nie jest bajką.

Pewnego razu siedziała na huśtawce w parku. Jesienne liście spadały skąpane w złotym blasku słońca. Prawdziwa polska złota jesień. Dziewczyna przyglądała się spacerującym ludziom, w ten dzień krążyło tam wiele par. Trzymały się za ręce lub obejmowały.
Jej serce zabiło boleśnie. Zamknęła oczy i poczuła jak ktoś złapał ją za plecy a następnie odepchnął*. Była zaskoczona. Nie wiedziała kto stoi za nią , i to ją trochę przerażało , ale nic nie mówiła. Postanowiła pozwolić trwać tej chwili. Nie obracając się , ani nie otwierając oczu. Pozostawała w błogiej nieświadomości. Zdawała sobie sprawę ,że za parę sekund to wszystko może się skończyć.

Nagle nieznajomy zatrzymał huśtawkę. Dziewczyna odwróciła głowę i otworzyła oczy.
Zaniemówiła.Stał przed nią ideał. Chłopak o wyglądzie jednego z greckich bogów , który wpatrywał się w nią jak zaczarowany. Złapał ją za rękę i spojrzał głęboko w oczy , zbliżył się do niej wplątując dłoń w jej delikatne jak jedwab włosy. Ich usta prawie sie dotykały , ona zadrżała, zamknęła oczy i czekała. Po chwili poczuła oddech na swoich wargach , jej serce było jak rozszalały dzwon, ale nie poczuła pocałunku tylko delikatne ciepło. Otworzyła oczy i już go nie było, a piękna jesienna pogoda zamieniła się w najprawdziwszy sztorm. Zerwał się mocny wiatr , a deszcz padał tak mocno ,że nic nie było widać.
Dziewczyna biegła dopóki nie dotarła do domu. Rzuciła się na łózko , i dopiero zaczęła wracać do świata rzeczywistego. Nie miała pojęcia kto to był , ani co takiego dokładnie się stało, leżała w osłupieniu.

Minął tydzień od kiedy dziewczyna widziała Go ostatni raz . Mimo iż codziennie przychodziła w to samo miejsce, nigdy go nie spotkała. Z dnia na dzień traciła nadzieje.
Minął miesiąc, to właśnie dziś jest ich 'rocznica'. Jak zazwyczaj poszła na huśtawkę , spędziła tam parę minut, a następnie gdy już wracała do domu wstąpiła do sklepu.
Stanęła przed regałem z czekoladą.Sięgnęła po jedną z nich , słońce zaświeciło mocniej i właśnie w tedy poczuła jak ktoś łapię ja za ramię. Dziewczyna odwróciła się , i zobaczyła...

blogg.jpeg
 

klik93
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

malazdzira
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga
doll_divine:

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

met
 
Wszelka twórczoś oraz zdjęcia zamieszczone na miniblogu są autorstwa jego właścicielki. Kopiowanie zdjęć oraz innej twórczości tylko za jej zgodą.Proszę to uszanować!
 

met
 
Historia Pisanki jest bogata. Zachęcam do zapoznania się z nią. Pomocne będą podane poniżej linki:
www.pk.org.pl/artykul.php?id=495
pisanki.pl/historia/
www.focus.pl/czlowiek/historia-pisanki-9249
Miłej lektury!
 

 

Kategorie blogów