Wpisy oznaczone tagiem "fireholder" (2)  

inferno
 
Rzymianie nauczyli się o ukrzyżowaniu od Greków, a ci z kolei zauważyli te praktyki u Indian, Asyryjczyków, i Celtów.
Rzymianie także, mimo, że z lubością karali ukrzyżowaniem - uważali ukrzyżowanie za niehumanitarną, niecywilizowaną i barbarzyńską formę karania.
 W pierwszym wieku p.n.e Cyceron nazwał ukrzyżowanie " najokrutniejszą i najwstrętniejszą karą" i uznał za najgorszą formę śmierci.
W większości przypadków prawo oszczędzało rzymskich obywateli od degradacji ukrzyżowania ale za to szeroko było używane przeciw buntowniczym obcokrajowcom, wrogom, złodziejom, przestępcom i niewolnikom.
Niewolnicy byli krzyżowani tak rutynowo, że ta forma kary popularnie nazywała się "karą Niewolniczą".
 Wierzono, że pierwsze ofiary krzyżowań były po prostu przybijane do drzewa.
Kilka różnych metod zostało później rozwiniętych i dodanych ale Rzymianie standaryzowali procedurę - Przewodnia zasada miała wymierzyć maksymalny ból i zniewagę na osobie ukaranej.
 Po pierwsze, więzień był rozbierany a jego ręce przywiązywane do pala - podczas gdy dwaj żołnierze przygotowywali się do chłosty.
Wyposażeni w krótkie bicze z rzemieniami różnych długości znanych jako flagrum lub flagrllum do końca których przyczepione były zaostrzone kości bydlęce albo małe żelazne kulki, które cięły skórę i wyrywały kawałki ciała.
Ofiara była chłostana po plecach, pośladkach i nogach, a chłosta ustawała tylko wtedy, gdy ofiara zemdlała.
 W niektórych przypadkach ofiara traciła aż tyle krwi, że nie przeżywała chłosty.
Jeśli jednak przeżyli, znaczna strata krwi zapewniła, że umierali szybciej na krzyżu.
Biczowanie Jezusa musiało być szczególnie brutalne, jeśli wg przekazów umarł tylko sześć godzin po ukrzyżowaniu.
 Skazana osoba musiała nieść krzyż jako część publicznej procesji do miejsca ukrzyżowania, które zlokalizowane było poza miastem.
Zazwyczaj było to miejsce na wzniesieniu, aby spektakl mógł być widziany przez maksymalną liczbę mieszkańców. Dbano też, by miejsce krzyżowań znajdowało się też niedaleko drogi, jako ostrzeżenie dla przechodniów.
 Ciała ofiar często były zostawiane, aż sie rozłożyły a na ich miejscu pozostal jedynie szkielet.
Miejscem ukrzyżowań w Rzymie było Campus Eskwilinus , w Jerozolimie - Golghota.
Ofiara nie byłaby zmuszana, by nieść cały krzyż, ponieważ cały krzyż był zbyt ciężki, mógł ważyć nawet 300 funtów.
 Pionowe pale krzyża były trwałą instalacją i w Rzymie i na Golgocie - tylko patibulum (poprzeczne ramię krzyża) był niesiony przez skazańca.
Poprzeczna belka mogła ważyć pomiędzy 75 i 125 funtów. Jednak noszenie jej było agonią, ponieważ szorstkie drzewo umieszczone na ramionach skazanego dodatkowo raniło poszarpane i pokaleczone przez wcześniejszą chłostę ciało.
 Procesja do miejsca ukrzyżowania była asekurowana przez wojskowe straże i była prowadzona przez centuriona.
Skazaniec często miał zawieszoną na szyi tabliczkę "titulus" na której widniała nazwa zbrodni lub przestępstwa jakiej się dopuścił.Ten znak później był przybity do szczytu krzyża.
 Kiedy więzień dotarł do miejsca wykonania egzekucji, był zmuszany do wypicia mieszanki wina i mirry. Napój ten miał lekkie narkotyczne właściwości i pomagał uśmierzyć ból. Nagiego skazańca kładziono na plecach a jego ramiona rozkładano wzdłuż poprzecznej belki krzyża.
Jego ręce były przywiązywane lub przybijane do belki . Rzymianie woleli przybijanie, mimo że oznaczało to szybszą śmierć ofiary.
 Siedmiocalowe żelazne gwoździe były wbijane przez środek dłoni lub nadgarstki - ta druga metoda zapewniała lepsze wsparcie dla wiszącego ciała.
Następnie pozioma belka była wciągana na pionowy pal i przywiązywana lub przybijana do niego. Pod stopy wkładano i przybijano również kawałek belki, by dać podparcie dla stóp, czasami drugą pod pośladki by zabezpieczyć ciało przed ewentualnym "zerwaniem się" z krzyża.
 Czasami na miejscu krzyżowania nie było na stałe wmontowanego pala, wtedy ofiara była przybijana do płasko leżącego na ziemi krzyża,a następnie cała struktura była podnoszona pionowo w górę , wkładana do wykopanego dołu i zabezpieczana klinami.
 Niekiedy krzyżowano ludzi na krzyżach dość wysokich, częściej na tych krótszych - nie więcej niż siedem stóp wysokich.Wydaje się, że Jezus został ukrzyżowany na krótszej wersji.
Według Biblii, rzymski żołnierz nadział gąbkę nasączoną na koniec łodygi rośliny hizopu - która ma typowo osiemnaście cali długości - by dać Jezusowi pić.

Wiecej przeczytasz tutaj:

fireholder.com/(…)index.php…
 

inferno
 
W folklorze teutońskim i norse elfy były początkowo duchami zmarłych, które obdarzały płodnością. pózniej stały się istotami nadprzyrodzonymi. Czczono je w drzewach, górach i wodospadach.
Elfy ewoluowały w lasach i górach Skandynawii, gdzie znane są jako Alfar lub Huldre.Występują dwa główne typy elfów - ciemne (svartalfar) i jasne (liosalfar) - oraz kilka odmian lokalnych. Odmiana ciemna ma czarne uszy i włosy (włosy mogą być również białe), czasem także skórę, jasna zaś, to klasyczni Skandynawowie - niebieskoocy blondyni o jasnej karnacji.
Elfy zwykle wysokie i szczupłe mają ostre, subtelne rysy i szpiczaste uszy, choć brytyjskie i niemieckie bywają tak drobne, że bierze się je za wróżki. Elfy pojawiają się w zaskakujących miejscach i strojach. Niektóre ciemne elfy przyjęły strój kenijskich Masajów.
Elfy leśne noszą się na zielono - brązowo, dla kamuflarzu, natomiast elfy germańskie uwielbiają okazałe klejnoty. Elfy ciemne bywają bardzo złośliwe. Elfy Duńskie to przepiękne istoty, jednak szpecą je zapadnięte plecy. Elfy celtyckie są piękne, wojownicze i rosłe.




Jeśli chodzi o wzrost to źródła podają sprzeczne informacje. Z jednych dowiedzieć się można, iż elfy nie są tak wysokie jak ludzie - średnia wzrostu elfów wynosi około 60 cali (czyli 150 centymetrów), inne zaś podają że elfy mogą osiągnąć wzrost 180 centymetrów lub też mogą być bardzo niskie. Jednak w jednym wszystkie zródła zgadzają się - elfy mają raczej filigranową budowę. Ramiona i nogi są u nich proporcjonalnie dłuższe od tułowia, a palce rąk i nóg są zwykle długie i cienkie.
Skóra elfów jest blada, o odcieniu od kremowobeżowego przez kredowobiały do delikatnego odcienia mlecznooliwkowego. Jak wspomniałam wyżej elfy ciemne posiadają czasami bardzo ciemną skórę. Włosy elfów mają delikatną barwę, mogą być srebrne, złote lub nawet zielone. Rzadkie okazy mają ognistoczerwone lub czarne jak węgiel warkocze.
Ich oczy są srebrnobiałe, niebieskie, zielone, szare lub bursztynowe. Kolor oczu elfa często zmienia się w zależności od nastroju, przechodząc z jednego odcienia w drugi. Wzrok elfów jest tak wyjątkowy, że pozwala im widzieć w ciemnościach na duże odległości, co czyni ich bardzo dobrymi strzelcami.
Nie wiadomo dokładnie ile żyją elfy. Elfy rzadko umierają z własnej woli, nawet nie starzeją się naturalnie. Nie dotykają ich choroby ani zarazy, ich ciała jednak tworzy substancja podobna do ludzkiej, mogą więc zostać zniszczone. ich życie może strawić ogień, mogą również zginąć od miecza w boju, zostać zabite przez innych lub umrzeć z wielkiego smutku.

Resztę artukułu oraz wiele innych ciekawych tematów znajdziesz w serwisie Fireholder.com

fireholder.com/(…)index.php…
 

 

Kategorie blogów