Wpisy oznaczone tagiem "licytacja komornicza" (6)  

lokator
 
Służebność – ograniczone prawo rzeczowe, obciążające nieruchomość służebną w celu zwiększenia użyteczności innej nieruchomości zwanej władnącą (służebność gruntowa), albo zapewnienie zaspokojenia określonych potrzeb osoby fizycznej (służebność osobista).  Jak każde ograniczenie prawo rzeczowe służebność ogranicza możność  dysponowania obciążoną nieruchomością przez jej właściciela.

Służebność w prawie polskim:

Regulacja prawna

Służebność została uregulowana w kodeksie cywilnym w artykułach od 285 do 3054 oraz jako ograniczone prawo rzeczowe w art 244 do 251. Kodeks cywilny reguluje trzy rodzaje służebności:

   służebności gruntowe (art. 285 - 295 );
   służebności osobiste (art. 296 - 305);
   służebność przesyłu (art. 3051 do 3054).

Kodeks cywilny zawiera również przepisy o służebności drogi koniecznej  (art. 145) oraz służebności budynkowej (art. 151) nie są to jednak  odrębne rodzaje służebności, gdyż służebność drogi koniecznej jest  ustanawiana jako służebność gruntowa lub osobista, a budynkowa jako  rodzaj służebności gruntowej.

Powstanie służebności

Służebność można nabyć na podstawie:

   umowy  - jest ona najczęstszym sposobem powstania służebność, jej stronami są  właściciel nieruchomości, która ma zostać obciążona oraz właścicielem  nieruchomości władnącej. Oświadczenie woli właściciela nieruchomości  obciążanej musi być złożone w formie aktu notarialnego pod rygorem  nieważności. Prawo służebności ujawnia się w księdze wieczystej ale nie jest to konieczne do ważności umowy;
   orzeczenia sądowego - przykładowo orzeczenie sądu o ustanowieniu służebności drogi koniecznej;
   zasiedzenia  - zasiedzenie służebności jest możliwe tylko gdy służebność gruntowa  polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Koniecznym  jest także upływ czasu 20 lat w razie nabycia posiadania służebności w  dobrej wierze i 30 lat w razie nabycia jej posiadania w złej wierze. Nie  jest możliwe nabycie służebności osobistej w drodze zasiedzenia;
   decyzji administracyjnej - w obowiązującym stanie prawnym mogą to być jedynie decyzje wywłaszczeniowe na cele użyteczności publicznej.

Treść służebności Służebności gruntowe oraz osobiste

Treść służebności gruntowej jak i osobistej jest co do zasady taka sama i może ona przybrać formę :

   Służebności czynnej – polega na korzystaniu z obciążonej  nieruchomości w oznaczonym zakresie, np. w postaci przejazdu, przechodu,  drogi koniecznej, czerpania wody

   Służebności biernej – polega na zakazaniu właścicielowi  nieruchomości obciążonej podejmowania określonych zachowań, do których w  braku służebności byłby uprawniony w ramach swego prawa własności np.  zakaz budowy, zakaz zabudowy przy granicy (służebność światła)

Służebność powinna być wykonywana w taki sposób aby jak najmniej   utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej. Różnicą pomiędzy tymi  rodzajami służebności jest przede wszystkim to, że służebność osobista w  przeciwieństwie do gruntowej jest nie zbywalna i nie podlega   dziedziczeniu.

Służebność przesyłu

Służebność ta może zostać ustanowiona jedynie na rzecz przedsiębiorcy  który zamierza wybudować bądź jest właścicielem urządzeń służących do przesyłu mediów, przykładowo: sieci energetycznej, wodociągowej,   kanalizacyjnej, telefonicznej, gazowej. Służebność ta polega na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości   obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń. W szczególności może  przeprowadzić linię energetyczną, wodociągową, kanalizacyjną przez   obciążoną nieruchomość, ma też prawo do dokonywania remontów, usuwania   awarii tych urządzeń.

Wygaśnięcie służebności

Służebność wygasa w szczególności na skutek:

   upływu terminu określonego w umowie,
   zrzeczenia się jej przez uprawnionego,
   nabycia przez osobę, której przysługuje prawo służebności prawa własności nieruchomości tzw. konfuzja praw,
   niewykonywania jej przez lat 10,
   zniesienia służebności prawomocnym orzeczeniem sądu.

Służebność osobista wygasa najpóźniej przez śmierć uprawnionego.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 470 580
lokator@udzialy.com
 

udzialywlokalu
 
Zachowek – forma ochrony interesów osób najbliższych spadkodawcy, którym przysługuje roszczenie względem spadkobierców, powołanych do dziedziczenia o zapłatę określonej sumy pieniężnej zwanej zachowkiem. Obowiązek ten powstaje w chwili śmierci spadkodawcy i należy do długów spadkowych. Ratio legis polega tu na wyjściu z założenia, że każdy człowiek w razie śmierci ma  moralny obowiązek pozostawienia choćby części majątku swym najbliższym, a  może się zdarzyć, że spadkodawca sporządzając testament pominie takie osoby. Zachowek zabezpiecza interesy osób najbliższych pominiętych przez spadkodawcę w testamencie.
Uprawnieni do zachowku

Podmioty uprawnione:

   zstępni;
   małżonek;
   rodzice spadkodawcy, jeśli byliby powołani do spadku z ustawy.

Wyłączenia:

   osoby uznane za niegodne;
   osoby, które zrzekły się dziedziczenia lub odrzuciły spadek przysługujący im z mocy ustawy;
   małżonek wyłączony od dziedziczenia w trybie artykułu 940 kc, czyli w  sytuacji, gdy spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu z winy małżonka  i żądanie to okazało się uzasadnione;
   osoby wydziedziczone przez spadkodawcę.

Osoby z pkt. 1 i 2 są traktowane jakby nie dożyły otwarcia spadku.

Spadkobiercy uprawnieni do zachowku: w sytuacji, kiedy ich udział w spadku nie pokrywa należnego im zachowku.

Powstanie roszczenia: roszczenie powstaje, gdy uprawniony nie otrzymał go w innej postaci, niż powołanie do dziedziczenia.
Zobowiązani z tytułu zachowku

   spadkobiercy powołani do dziedziczenia;
   osoby, na rzecz których spadkodawca ustanowił zapis windykacyjny;
   obdarowani darowizną doliczoną do spadku.

Wysokość zachowku

Wysokość zawsze określa się w oznaczonej kwocie pieniężnej, która zależy od:

   wartości całego spadku;
   wielkości udziału spadkowego, który przypadłby danej osobie przy dziedziczeniu ustawowym;
   czy uprawniony jest trwale niezdolny do pracy;
   czy uprawniony zstępny spadkodawcy jest osobą małoletnią.

Uprawnionemu, który jest trwale niezdolny do pracy, oraz małoletniemu  zstępnemu należy się 2/3 udziału spadkowego, który przypadłby mu przy dziedziczeniu ustawowym. Wszystkim pozostałym należy się ½ udziału   spadkowego, który przypadałby im przy dziedziczeniu ustawowym.
Dziedziczenie zachowku

Dziedziczenie roszczenia o zapłatę zachowku podlega szczególnej regule, wynikającej z art. 1002 Kodeksu cywilnego,  zgodnie z którą roszczenie z tytułu zachowku przechodzi na spadkobiercę  osoby uprawnionej do zachowku tylko wtedy, gdy spadkobierca ten należy  do osób uprawnionych do zachowku po pierwszym spadkodawcy.

W przypadku braku osób uprawnionych do dziedziczenia roszczenia o   zachowek, roszczenie w tym zakresie wygasa, nie powodując zwiększenia   uprawnień pozostałych osób uprawnionych z tytułu zachowku. W wyroku Sądu Najwyższego  z dnia 28 kwietnia 2010 roku (sygn. akt III CSK 143/2009) wyrażone  zostało stanowisko, że złożenie przez osobę zobowiązaną do zapłaty  zachowku oświadczenia o uznaniu długu,  wynikającego z obowiązku zapłaty zachowku, nie powoduje możliwości  żądania zaspokojenia tego roszczenia przez spadkobierców osoby  pierwotnie uprawnionej do zachowku[1].

W nauce prawa cywilnego podkreśla się wątpliwości, dotyczące zgodności art. 1002 Kodeksu cywilnego z Konstytucją[2].  Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie wypowiedział się w zakresie   konstytucyjności przedmiotowej regulacji, a to w wyroku z dnia 8 czerwca  2011 roku (SK 14/10) oraz w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 roku (P   4/99).
Zagadnienia szczegółowe

Odpowiedzialność uprawnionego do zachowku:

   za zachowek – zawsze ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej jego własny zachowek;
   za zapisy i polecenia – gdy uprawniony jest powołany do  dziedziczenia, wtedy jego odpowiedzialność za zapisy i polecenia  ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej wartość udziału  spadkowego, stanowiącego podstawę do obliczenia należnego uprawnionemu  zachowku.

Zmniejszenie zapisów i poleceń:

Spadkobiercy, obowiązani do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku, mogą żądać stosunkowego zmniejszenia zapisów i poleceń:

   jeżeli spadkodawca nie zostawił żadnych wskazówek w testamencie, to zapisy i polecenia zostaną zmniejszone w stosunku do ich wartości;
   dalszy zapis i polecenie również podlegają stosunkowemu zmniejszeniu.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywdzialce
 
Dziedziczenie ustawowe – dziedziczenie według przepisów prawa spadkowego, mające miejsce, gdy spadkodawca nie sporządził testamentu lub testament jest nieważny albo gdy osoby powołane do dziedziczenia nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami. Dziedziczenie ustawowe może odnosić się do całego spadku albo do jego części. Reguły dziedziczenia ustawowego opierają się na stosunku pokrewieństwa, małżeństwa lub przysposobienia.

W Polsce dziedziczenie ustawowe jest regulowane przepisami Kodeksu cywilnego w księdze czwartej pt. “Spadki”[1].

Należy tu zwrócić uwagę na art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,  który stanowi: “Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku  wspólnym”. Tak więc połowa majątku pozostaje przy żyjącym współmałżonku  jako jego dotychczasowa własność, a masę spadkową tworzy druga połowa  majątku wspólnego, o ile nie zaszły okoliczności z § 2 tego artykułu.
Krąg spadkobierców

Kodeks cywilny w artykułach 931 – 935 zalicza do spadkobierców ustawowych: zstępnych, małżonka, rodziców, rodzeństwo i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy, dziadków, pasierbów, gminę oraz Skarb Państwa.

Ostatnie zmiany w kręgu spadkobierców ustawowych zostały dokonane na podstawie ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks   cywilny (Dz. U. z 2009 r. Nr 79, poz. 662). W ramach przedmiotowej nowelizacji krąg spadkobierców ustawowych został poszerzony o pasierbów[2].
Kolejność dziedziczenia ustawowego

Polskie prawo spadkowe określa kolejność w jakiej spadkobiercy ustawowi są powoływani do spadku.

W pierwszej kolejności do spadku zostają powołane dzieci spadkodawcy oraz małżonek.  Dziedziczą oni w częściach równych. Jednak ułamkowa część spadku   przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż ¼. Oznacza to, że   jeśli mąż pozostawił po sobie żonę i dwoje dzieci, to wszyscy otrzymają po 1/3 spadku. Jeśli jednak pozostawiłby żonę i czworo dzieci, to żona otrzyma ¼ spadku a czworo dzieci pozostałe ¾ spadku.

Gdy dziecko spadkodawcy nie dożywa otwarcia spadku, jego udział   spadkowy przypada jego dzieciom w częściach równych. Czyli w momencie,   gdy spadkodawca pozostawia żonę, dwie córki oraz dwoje wnucząt po   wcześniej zmarłym synu; to żona dziedziczy ¼ spadku, obie córki po ¼  spadku, zaś oboje wnucząt pozostałą ¼ część spadku, która   przypadałaby na syna spadkodawcy.

We współczesnym prawie – w przeciwieństwie, np. do prawa   XIX-wiecznego – zniesiono dyskryminację dzieci nieślubnych i narodzonych  wskutek kazirodztwa. Dlatego też dzieci ze związków pozamałżeńskich, czy kazirodczych zachowują pełne prawa spadkobierców[3].

W sytuacji, gdy spadkodawca nie pozostawił zstępnych (dzieci naturalnych i przysposobionych), do spadku zostają powołani jego małżonek oraz jego rodzice.  Udział każdego z rodziców, który dziedziczy wraz z małżonkiem, wynosi ¼ spadku. Kodeks w art. 932 § 2 uprzywilejowuje matkę spadkodawcy w   sytuacji, gdy nie zostało ustalone ojcostwo. W takim przypadku bowiem   dziedziczy ona ½ spadku a małżonek pozostałą połowę. Rodzice przejmują  cały spadek w razie, gdy spadkodawca nie pozostawił ani dzieci, ani   małżonka.

Kolejno art. 932 § 4 mówi, iż w razie, gdy jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, to w jego miejsce wchodzi rodzeństwo spadkodawcy,  dziedzicząc część przypadającą rodzicowi w częściach równych. Zarazem –  wedle art. 933 – udział małżonka, który dziedziczy wraz z rodzicami,   rodzeństwem, czy zstępnymi rodzeństwa współmałżonka, zawsze wynosi   połowę spadku. W ten sposób przepisy chronią interes małżonka, który w   czasie życia spadkodawcy przyczyniał się do wzrostu jego majątku   (majątku, który potem wszedł w skład spadku).

Czyli w przypadku, gdy mąż pozostawia żonę a oboje jego rodzice żyją;  to połowę spadku po nim obejmują rodzice a połowę wdowa. Jeśli umiera mąż, pozostawiając żonę a żyje jego matka oraz trzy siostry; to ½   spadku przypada żonie, ¼ matce, ¼ trzem siostrom.

Podział spadku komplikuje się w sytuacji, gdy do dziedziczenia powołani zostają zstępni rodzeństwa.  Taka sytuacja ma miejsce, gdy jedno z rodzeństwa, mające prawo do   spadku, nie żyje. Na przykład: zmarły mąż miał żonę, matkę, dwie siostry  oraz dwóch bratanków po zmarłym wcześniej bracie. W tej sytuacji ½   spadku dziedziczy żona, ¼ matka, zaś ¼ dwie siostry oraz dwóch   bratanków, którzy wchodzą w miejsce zmarłego uprzednio brata   spadkodawcy. Wówczas udział sióstr wynosi 1/3 z ¼, a udział bratanków ½ z 1/3 z ¼.

Wreszcie małżonek spadkodawcy obejmuje całość spadku, w razie  gdy zmarły małżonek nie posiadał ani rodziców, ani rodzeństwa, ani  zstępnych rodzeństwa (siostrzeńców, bratanków, siostrzenice, bratanice  itp.). Jednakże małżonek nie może dziedziczyć, jeśli spadkodawca  wystąpił za życia o orzeczenie rozwodu lub separacji,  a żądania te były uzasadnione. Owo wyłączenie następuje na mocy   orzeczenia sądu. Wyłączenia może żądać każdy z pozostałych spadkobierców  ustawowych, którzy zostali powołani do dziedziczenia w zbiegu z   małżonkiem. Termin do wytoczenia powyższego powództwa, to 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o otwarciu spadku, jednakże nie dalej niż 1 rok od otwarcia spadku. Małżonek nie może dziedziczyć na  podstawie ustawy także wtedy gdy pozostawał w separacji ze spadkodawcą.

W następnej kolejności do spadku zostają powołani dziadkowie spadkodawcy. Dziedziczą oni spadek tylko wówczas, gdy spadkodawca nie   miał ani małżonka, ani rodzeństwa, ani zstępnych rodzeństwa. W sytuacji,  gdy w chwili otwarcia spadku żyją wszyscy dziadkowie (łącznie cztery   osoby), to dziedziczą w częściach równych. Jeśli natomiast, któreś z   dziadków nie dożyje otwarcia spadku, to udział spadkowy przypada jego   zstępnym (dalszym krewnym spadkodawcy). Jeżeli zaś któreś z dziadków nie  posiadało potomstwa, to udział tej osoby przypada pozostałym dziadkom (na zasadzie przyrostu) (art. 934 Kodeksu cywilnego).

Do Kodeksu wprowadzono również art. 934¹. Zgodnie z nim do dziedziczenia mogą być powołane dzieci małżonka spadkodawcy (pasierbowie),  ale tylko te, których oboje rodziców nie dożyło otwarcia spadku. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy spadkodawca nie miał rodziców,   rodzeństwa, ani krewnych. Podstawę dziedziczenia pasierbów stanowi   formalny stosunek powinowactwa, powstający z chwilą zawarcia przez   rodzica pasierba - spadkobiercy małżeństwa ze spadkodawcą. Dziedziczenie  pasierbów nie jest zależne od więzi uczuciowej łączącej ich ze   spadkodawcą lub brakiem istnienia tejże więzi[4].

Gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy dziedziczy  wówczas, gdy spadkodawca nie pozostawił żadnych osób powołanych do  spadku z ustawy. Jeżeli natomiast ostatniego miejsca zamieszkania  spadkodawcy nie da się ustalić lub spadkodawca zamieszkiwał i zmarł za  granicą, to spadek przypada Skarbowi Państwa (art. 935 KC).


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. kupie@udzialy.org.pl
 

udzialywdzialce
 
Prawo rzeczowe – dział prawa cywilnego regulujący powstanie, treść, zmianę i ustanie prawa własności i innych praw do rzeczy  i zwierząt (w wyjątkowych sytuacjach także nie do rzeczy – np.  użytkowanie prawa). Prawo rzeczowe jest prawem bezwzględnym, czyli  skutecznym erga omnes – wobec wszystkich.

W Polsce kwestie związane z prawem rzeczowym reguluje księga druga kodeksu cywilnego – Własność i inne prawa rzeczowe – a także wiele ustaw szczególnych, np. ustawa o księgach wieczystych i  hipotece, ustawa o własności lokali, ustawa o zastawie rejestrowym i   rejestrze zastawów i inne.

Dla polskiego prawa rzeczowego charakterystyczne jest zamknięcie przez ustawodawcę katalogu praw rzeczowych – tzw. zasada numerus clausus praw rzeczowych: własność, użytkowanie wieczyste, użytkowanie, służebność, zastaw, hipoteka, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. kupie@udzialy.org.pl
 

komusprzedacudzial
 
Uwaga!
Kupię udziały w nieruchomościach
DOMY, MIESZKANIA I OBIEKTY BIUROWE

rzetelna wycena udziałów, najwyższe ceny na rynku!

Tel. - 503 470 580
Adres e-mail - kupie@udzialy.biz.pl
 

udzialywgarazu
 

Umowa, kontrakt (łac. contractus) – w prawie cywilnym  zgodne porozumienie dwóch lub więcej stron ustalające ich wzajemne  prawa lub obowiązki. Według bardziej szczegółowej definicji umowa to  stan faktyczny polegający na złożeniu dwóch lub więcej zgodnych oświadczeń woli (konsens)  zmierzających do powstania, uchylenia lub zmiany uprawnień i obowiązków  podmiotów składających te oświadczenia woli. Umowy są zawsze co  najmniej dwustronnymi czynnościami prawnymi[potrzebny przypis].

Oprócz umów w rozumieniu prawa cywilnego istnieją także umowy administracyjne i umowy międzynarodowe. Niniejszy artykuł dotyczy tylko umów cywilnoprawnych.
Umowa w prawie polskim

Umowy w polskim prawie cywilnym reguluje podgałąź prawa cywilnego zwana prawem zobowiązań, której zasadniczy zrąb znajduje się w księdze trzeciej kodeksu cywilnego.  Księga ta zawiera zarówno przepisy regulujące kwestie wspólne dla  wszystkich umów – związane z ich zawarciem, ważnością, wykonywaniem itp.  – jak i przepisy regulujące konkretne typy umów, najczęściej spotykane w  obrocie prawnym, na czele ze sprzedażą.  Oprócz umów regulowanych przez prawo zobowiązań jest również kilka  typów umów regulowanych przez inne podgałęzie prawa cywilnego: prawo rzeczowe (np. umowa o zniesienie współwłasności, umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania) i prawo spadkowe (umowa o dziedziczenie, umowa o dział spadku).

Sposoby zawierania umów

Do swoistych sposobów zawierania umów należą:

   oferta i jej przyjęcie
   negocjacje
   aukcja
   przetarg.

Zasada swobody umów

W prawie polskim od 1990 ponownie obowiązuje wywodząca się jeszcze z prawa rzymskiego zasada swobody umów, wyrażona w art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

“strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”

Oznacza to, że co do zasady strony mogą w ramach swobody umów, nie   przekraczając pewnych granic, umówić się o wszystko, co prawo uznaje za podlegające jego uregulowaniom.

Doktrynalny podział umów

Ze względu na obowiązki stron wyróżnia się umowy:

   jednostronnie zobowiązujące (np. umowa darowizny) – tylko jedna osoba jest zobowiązana, a druga uprawniona,
   dwustronnie zobowiązujące (np. umowa pożyczki)  – obie osoby są zarówno zobowiązane, jak i uprawnione do określonych   czynności, np. obowiązek wydania przedmiotu pożyczki i uprawnienie do   jego uzyskania oraz obowiązek zwrotu przedmiotu pożyczki i uprawnienie   do jego odzyskania.

Wśród umów dwustronnie zobowiązujących wyróżnia się umowy wzajemne,  w których świadczenie jednej ze stron ma odpowiadać świadczeniu drugiej  strony (być jego ekwiwalentem). Przykładem tego typu umów jest np.  umowa sprzedaży, w której jedna ze stron zobowiązuje się przenieść własność rzeczy, a druga strona zobowiązuje się w zamian za to zapłacić  odpowiednią cenę.

Umowy dzielą się ponadto na:

   nazwane – uregulowane w Kodeksie cywilnym lub innych ustawach (np. sprzedaż, pożyczka, użyczenie, przewóz)
   nienazwane – tworzone na zasadzie swobody umów (np. franczyza, factoring, timeshare).

Forma umowy

Prawo może uzależniać skutki prawne umowy od zawarcia jej z zachowaniem określonej formy. Ze względu na formę wyróżnia się umowy zawarte:

   w drodze czynności konkludentnych – takich, które nie mogą być   uznane za formę ustną, a są zrozumiałe dla stron umowy (przykładem może być umowa sprzedaży dwóch piw przez podniesienie dwóch palców, któremu towarzyszy akceptujące kiwnięcie głową barmana),
   ustnie,
   w formie pisemnej,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem podpisu,
   w formie pisemnej z urzędowym potwierdzeniem daty,
   w formie aktu notarialnego,
   w formie przewidzianej ustawą szczególną,
   inne, niewystępujące w prawie polskim.

Co do zasady przy zawieraniu umów nie jest wymagane zachowanie   szczególnej formy, jednakże istnieją liczne wyjątki od tej zasady (np. w  prawie polskim umowa przenosząca własność nieruchomości wymaga dla swej ważności formy aktu notarialnego).

Rozwiązanie umowy

Rozwiązanie umowy może nastąpić poprzez:

   wypowiedzenie umowy – rozwiązanie następuje po upływie okresu wypowiedzenia określonego w umowie lub w ustawie;
   zawarcie umowy rozwiązującej (contrarius consensus) – prawo polskie nie reguluje tego typu umów, jednakże jest ono dopuszczalne na podstawie  zasady swobody umów. Rozwiązanie następuje w momencie zawarcia umowy  rozwiązującej lub w terminie określonym przez strony.

Rodzaje umów

   umowa adhezyjna
   umowa administracyjna
   umowa kauzalna
   umowa konsensualna
   umowa losowa
   umowa mieszana
   umowa nazwana
   umowa nienazwana
   umowa nieodpłatna
   umowa odpłatna
   umowa ramowa
   umowa realna
   umowa rozporządzająca
   umowa wzajemna
   umowa zobowiązująca

Umowy regulowane przez polski Kodeks cywilny

   umowa przedwstępna
   umowa sprzedaży
   umowa zamiany
   umowa dostawy
   umowa kontraktacji
   umowa o dzieło
   umowa o roboty budowlane
   umowa najmu
   umowa dzierżawy
   umowa leasingu
   umowa użyczenia
   umowa pożyczki
   umowa rachunku bankowego
   umowa zlecenia
   umowa agencyjna
   umowa komisu
   umowa przewozu
   umowa spedycji
   umowa ubezpieczenia
   umowa przechowania
   umowa składu
   umowa spółki
   umowa poręczenia
   umowa darowizny
   umowa renty
   umowa adhezyjna
   umowa o dożywocie

_________________________________________

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.zgora.pl
 

 

Kategorie blogów