Wpisy oznaczone tagiem "pisarze" (29)  

czytajnas
 
Moje Gotowanie to tradycja w nowoczesnym wydaniu. Jest to miesięcznik, który od blisko 20 lat podbija serca czytelników apetycznymi zdjęciami i sprawdzonymi przepisami. Magazyn powstaje przy współpracy z zawodowymi kucharzami oraz blogerami kulinarnymi. Przy wszystkich zdjęciach dań przyrządzonych według naszych receptur pracują zawodowi fotografowie oraz styliści żywności, dzięki czemu czytelnicy zyskują gwarancję rzetelności każdego przepisu. Każdy numer Mojego Gotowania zapewnia niepowtarzalne doznania – najpierw dla oka, później dla podniebienia – i daje radość z gotowania dla siebie i bliskich osób. W każdym numerze można znaleźć sezonowe przepisy na przystawki, sałatki, zupy, dania główne oraz desery – z kuchni polskiej oraz kuchni całego świata, pełen smaku wywiad z gwiazdą – aktorem, pisarzem, podróżnikiem lub kucharzem, czy kulinarny reportaż z różnych zakątków świata.


Najnowsze e-wydanie:
www.nexto.pl/(…)moje_gotowanie___p90830.xml…

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Więcej gazet i czasopism znajdziesz tutaj:
masz24.pl/gazety-i-czasopisma-cyfrowe-wydania.html
--------------------------------------------------------------------------------------------------
 

oksiazkach
 
Jeśli czytasz, piszesz i chciałbyś należeć do naszej ekipy – śmiało!

Interesują nas mniej lub bardziej obiektywne recenzje, wywiady z autorami, ciekawostki związane z książkami, czytaniem, biblioznawstwem i językiem i właściwie wszystko, co jest dookoła literatury.

Masz talent poetycki, prozatorski lub/i dramatyczny? Piszesz do szuflady? Otwórz ją i przyślij, co tam masz → opublikujemy Twoją twórczość w dziale MŁODZI PISZĄ. Może nominacja do literackiego Nobla sama Cię znajdzie!

Chcesz razem z nami chronić innych przed głupotą?

DOŁĄCZ DO NAS i baw się dobrze!

Kontakt: redakcja@oksiazkach.pl

Zapraszamy na www.oksiazkach.pl/
 

epartnerzy
 
Wiedeń 1913 to próba rekonstrukcji świata, który odszedł bezpowrotnie wraz z I wojną światową, a jednocześnie wyprawa do źródeł nowoczesności. Rok 1913 to fascynujący czas ścierania się starych i nowych idei, nie tylko w muzyce, malarstwie i literaturze, ale także w nauce i w życiu codziennym, Wiedeń jest miejscem, gdzie widać to ze szczególną wyrazistością.

Na kartach książki spotykają się wybitni artyści – Schiele i Kokoschka, wielcy kompozytorzy – Schönberg i Szymanowski, wspaniali pisarze – Kafka i Musil, genialni uczeni – Einstein, Freud i Wittgenstein, a jakby tego było mało przyszli dyktatorzy – Hitler i Stalin. Autor przedstawia ich splatające się wielokrotnie indywidualne losy sięgając po rozmaite, często sprzeczne ze sobą świadectwa i dokumenty, z których znaczna część nieznana była dotąd polskim czytelnikom. Zamiast jednej prawdy pokazuje złożone mechanizmy mitologizacji historii, w które zaplątani byli niejednokrotnie bohaterowie książki.

Promocja tylko 04 października 2015 r. - sprawdź na stronie:
epartnerzy.com/okazja-dnia.xml

Poza promocją publikację znajdziesz na stronie:
epartnerzy.com/(…)wieden_1913_p85971.xml…

Książka w formacie EPUB (bez zabezpieczeń DRM) na PC, e-czytniki, smartfony i tablety. Możliwość pobrania innych formatów (np. MOBI) z poziomu Biblioteki (dla zarejestrowanych).

darmowy fragment:
aspiracja.com/(…)wieden_1913_ebook.pdf…
Wiedeń 1913 - ebook.jpg
 

avadore
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

czytajnas
 
Pismo przeznaczone jest dla ludzi, dla których i podróż, i czytanie mogą być przygodą; których pasjonują i dobra literatura, i intrygująca fotografia. Autorami „Kontynentów” są znani pisarze, nagradzani reporterzy, fotografowie i podróżnicy, m.in. Wojciech Jagielski, Jacek Hugo-Bader, Andrzej Stasiuk, Maria Wiernikowska, Adam Wajrak i wielu innych.

Duchowym patronem pisma jest Ryszard Kapuściński – w pierwszym numerze znajda się nigdy niepublikowane fotograficzne portrety jego autorstwa. Ponadto czytelnik znajdzie reportaże, eseje, relacje i wspomnienia z podróży, a także obszerne fragmenty przygotowywanych do druku książek o tematyce podróżniczej oraz informacje o nowościach wydawniczych.

Najnowsze wydanie:
czytajnas.nextore.pl/e-prasa/kontynenty_p31814.xml

Archiwalne numery znajdziesz tutaj:
czytajnas.nextore.pl/(…)kontynenty_p31814.xml…

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Więcej gazet i czasopism znajdziesz tutaj:
masz24.pl/gazety-i-czasopisma-cyfrowe-wydania.html
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Kontynenty - e-wydanie – 3 2013.jpg
 

kciuk-pl
 
Niektórzy potrafią skosić prawdziwe miliony, a inni ledwo mają na jedzenie

Link: www.kciuk.pl/Ile-zarabiaja-pisarze-a105974
 

ebook-dokument
 
Autor: Piotr Kitrasiewicz  

Książka zawiera sylwetki wybitnych pisarzy polskich, o których w swoim czasie było głośno, ale z różnych powodów - często politycznych - popadli w swego rodzaju literacki niebyt. A ich tworczość na pewno na zapomnienie nie zasłużyła.

Kto słyszał o Sygurdzie Wiśnowskim, podróżniku i pisarzu, który wyprzedziła H.G. Wellsa w literackim motywie „Niewidzialnego człowieka”? Albo o Janie Żyznowskim, autorze pacyfistycznej prozy, zabitym we śnie przez swoją kochankę? Autor dotyka również zepchniętych w niepamięć niewygodnych zjawisk, jak na przykład książka Pobojowisko Bogusława Kuczyńskiego, wydana w czasie wojny w wielu krajach, a w Polsce nigdy nie opublikowana. Albo moralnego problemu, jaki stanowiły bardzo popularne komedie Romana Niewiarowicza, wystawiane przed wojną na scenach polskich i niemieckich, a podczas wojny w jawnym Teatrze Komedia.

Pisarze zapomniani to książka mogąca stanowić cenną lekturą uzupełniającą dla studentów, uczniów szkół średnich oraz dla wszystkich pasjonatów polskiej literatury.


"Darmowy fragment" do pobrania, znajdziesz tutaj:  
czytajnas.nextore.pl/(…)pisarze_zapomniani_p33517.x…

Więcej ebooków z działu "dokument, literatura faktu, reportaże", znajdziesz tutaj:
masz24.pl/ebooki-dokument-literatura-faktu-repor…

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Codziennie najnowsze czasopisma i gazety prosto na Twój komputer.
Sprawdź ile możesz zaoszczędzić kupując cyfrowe wydania:
masz24.pl/gazety-i-czasopisma-cyfrowe-wydania.html
--------------------------------------------------------------------------------------------------
 

kciuk-pl
 
Większość zawodowego życia pisarze spędzają we własnych pokojach pochyleni nad maszyną lub klawiaturą komputera. Jednak z nastaniem lata nawet najbardziej rozlubowani w swoich domostwach wychylają głowy spod zadaszenia, zdejmują ubrania i pławią się w słonecznych lub morskich kąpielach. Poniższe zdjęcia stanowią tego najlepszy dowód. To również jedna z nielicznych okazji, aby zobaczyć najgorętsze nazwiska dwudziestowiecznej literatury w samych szortach lub slipkach.

Link: www.kciuk.pl/Pisarze-w-slipkach-a90845
 

kciuk-pl
 
Po śmierci pisarza rozpoczyna się jego życie pośmiertne. O tym, jakie będzie, decyduje spadkobierca – troskliwy opiekun spuścizny, a czasem cenzor albo wręcz wróg twórcy.

Link: www.kciuk.pl/Kto-zarabia-na-zmarlych-pisarzach-a88705
 

konopielka3
 

Znani są przede wszystkim jako autorzy ulubionych lektur z dzieciństwa. Tymczasem wielu z nich nie stosowało się do tego, o czym pisali. Mieli nieślubne dzieci, kochanków i kłopoty z prawem. Umierali w tajemniczych okolicznościach, byli oskarżani pedofilię, krytykowani za homoseksualizm. Ich nazwiska kojarzą się z ponadczasowymi książkami, które ukształtowały literacką wrażliwość kilku pokoleń. Trudno podejrzewać pisarzy obdarzonych taką wyobraźnią o podobne tajemnice.

Niejednokrotnie życie pisarza ciekawsze jest od jego książek. Historia literatury wciąż pozostaje pełna nierozwikłanych zagadek, które pobudzają wyobraźnię czytelników. Jak to możliwe, że autorzy utworów dla najmłodszych niewiele wiedzieli o dzieciach i raczej za nimi nie przepadali? Albo że pisarki pielęgnujące wzorzec szczęśliwej rodziny, wdawały się w romanse z kobietami i porzucały swoich synów? Przyglądając się życiorysom tych twórców, można dojść do wniosku, że gdyby zdecydowali się pisać o swoich doświadczeniach, zostaliby kultowymi autorami powieści sensacyjnych.

Po drugiej stronie lustra

W tej roli świetnie sprawdziłby się Lewis Carroll. Z plotek na swój temat pisarz mógłby wymyślić kilkanaście mrożących krew w żyłach historii. Spekulowano, że to on był potencjalnym Kubą Rozpruwaczem, oskarżano go o plagiat, kleptomanię i pedofilię, której w latach 60. XIX wieku nie uznawano za chorobę. Znane były przypadki zaręczyn mężczyzn z małymi dziewczynkami, nawet sama królowa Wiktoria pozwoliła swojej 13-letniej wnuczce na małżeństwo.

Carroll fotografował kilkuletnie nagie dziewczynki, a ulubionym modelkom proponował nocleg, kupował słodycze i zabierał na wakacje. Podobno oświadczył się 11-letniej Alice Liddell, ale jego propozycja została odrzucona. Vladimir Nabokov, który przełożył na rosyjski "Alicję w Krainie Czarów" i dobrze znał pisarza, mówił po latach w wywiadzie dla "Vogue'a": "Zawsze nazywam go Lewis Carroll Carroll, bo to on był pierwszym Humbertem Humbertem". Kiedy w latach 80. rozpoczęto debatę o pedofilii, pisarz zrezygnował ze spotkań z "ofiarami" (tak mówił o małych dziewczynkach) i unikał rozmów na ten temat. Badacze literatury twierdzą, że "Alicja w Krainie Czarów" pełna jest niejednoznacznych symboli, które świadczą o seksualnej obsesji pisarza. Wejście do króliczego dołu porównują do penetracji, a drzwi przez które przechodzi Alicja, to ich zdaniem metafora pochwy. Z kolei łzy dziewczynki mają przypominać wody płodowe symbolizujące narodziny. Czy takie były intencje autora? Nie wiadomo, ale z pewnością coś jest na rzeczy, bo jego krewni zaniepokojeni pośmiertną nagonką, zniszczyli dzienniki, które prowadził.

Podejrzewano, że pedofilami byli także Janusz Korczak ("Król Maciuś Pierwszy"), Ernest Teodor, autor "Dziadka do orzechów", wykorzystujący rzekomo swoje uczennice podczas lekcji muzyki, czy James M. Barrie ("Piotruś Pan"). Tego ostatniego od dziecka traktowano jak ekscentryka – nosił ubrania po zmarłym bracie, bo bał się, że matka z rozpaczy po utracie syna popadnie w depresję, znikał bez śladu na kilka dni i wypijał morze kawy. Jednak to fotografowanie męskich aktów przyniosło mu złą sławę. Bohaterami jego zdjęć byli głównie młodzi chłopcy, których pisarz namawiał do seksu. Przerażona postępowaniem Barrie'a żona, poprosiła o rozwód i szybko przeniosła się do innego mężczyzny.

Bohaterowie obyczajowych skandali

Problemy z tożsamością seksualną miał także Oscar Wilde, autor "Bajek". Mówił, że uprawia pederastię na wzór starożytnych Greków, a jako bohater obyczajowych skandali czuł się znakomicie. Mimo że był mężem i ojcem, nie ukrywał swoich romansów z Robertem Rossem czy Alfredem Douglasem. Oskarżony o kontakty płciowe z mężczyznami, 6 kwietnia 1885 roku trafił na dwa lata do więzienia. W utworach kierowanych do młodych czytelników, Wilde przemycał informacje na temat własnego życiorysu. Większość bajek z tomu "Szczęśliwy książę" krąży przecież wokół tematu nieszczęśliwej miłości, wykluczenia i bolesnego ścierania się poglądów jednostki z wizją ogółu.
kultura.onet.pl/(…)wielkie-tajemnice-znanych-pisarz…
Bajki Wilde'a wykorzystują ten sam koncept co utwory Andersena. Pisarzy łączy nie tylko podobieństwo stylu, ale również biografie. Główny rywal braci Grimm, tak jak Wilde, lubił być w centrum zainteresowania. "Moja dusza jest szczęśliwa tylko wtedy, gdy wszyscy ją podziwiają, wiary w siebie potrafi mnie pozbawić najmniej znacząca osoba, jeśli mnie nie podziwia", pisał w pamiętnikach. Andersen długo nie mógł zaakceptować tego, że jest gejem. Nawet w listach do ukochanego ich uczucie stawiał na równi z fascynacją kobietą.

"Usycham z tęsknoty do ciebie tak, jak do pięknej kalabryjskiej dziewczyny... Moje uczucia do ciebie są takie, jak uczucia kobiety. Ta moja kobieca natura musi pozostać tajemnicą". Kochał się w Christianie Voigocie, bracie jednej z jego partnerek, później zabiegał od Edvarda Collina i 22-letniego studenta Henrika Stampa. W notatkach Andersena znajdziemy szczątkowe relacje na temat tych związków. Pisząc o seksualnym podnieceniu, ogranicza się zaledwie do opisów masturbacji. Tylko w "Baśniach" daje upust swoim emocjom – wciela się w rolę bohaterek i zachwyca męskim ciałem.

Dla niektórych pisarzy homoseksualizm nie był źródłem frustracji, ale twórczym impulsem. Tove Jansson, autorka "Muminków", zyskała popularność dzięki swojej partnerce, graficzce, która zilustrowała przygody baśniowych postaci. Tuulikki Pietilä stała się także inspiracją do stworzenia Too-tiki, jednej z bohaterek pojawiającej się w "Zimie Muminków" i "Opowiadaniach z Doliny Muminków". O ich romansie wiemy niewiele, bowiem obie stroniły od kontaktów z ludźmi. Przez 40 lat żyły we własnym świecie, do którego dopuszczały zaledwie kilka osób.

Gorsze niż upał

Autorzy literatury dla najmłodszych w różny sposób podchodzili do macierzyństwa i dzieci. Bracia Grimm uważali swoich czytelników za bystre, ale wyjątkowo złośliwe istoty. Pisali, że jedno dziecko jest gorsze od tuzina rozkapryszonych arystokratek narzekających na upał. Juliusz Verne obwiniał swojego syna za całe zło świata, natomiast A.A. Milne kilkuletnich fanów "Kubusia Puchatka" traktował gorzej niż dorosłych. Doskwierało mu, że po sukcesie opowieści o przygodach ze Stumilowego Lasu został zaszufladkowany. Miał rację. Dziś nikt nie pamięta, że Milne pisał powieści sensacyjne ("Tajemnica Czerwonego Domu") czy romanse ("Dwoje ludzi").

Wychowywanie synów i córek przeszkadzało w pracy Marii Konopnickiej. Po rozwodzie z mężem wraz z sześciorgiem dzieci przeprowadziła się do Warszawy. Najważniejszą osobą w życiu pisarki stała się jej partnerka, Maria Dulębianka, portrecistka. Konopnickiej nie była oddaną i skłonną do poświęceń matką. Co prawda pisała, że "(…) stronnictwem, do którego należę duszą i ciałem, są dzieci moje", ale szybko zrozumiała, że macierzyństwo nie pomaga w karierze literackiej. Gdy jej najmłodsze dziecko trafiło na pensję, uwolniła się od życia rodzinnego i wyprowadziła z Warszawy.

Mieszkała w Krakowie, Wenecji i Zakopanem. Unikała kontaktu z córką Heleną – kleptomanką i skandalistką, która, by zwrócić uwagę matki, upozorowała własne samobójstwo. Konopnicka była oburzona jej zachowaniem, dlatego po tym, jak trafiła do szpitala psychiatrycznego, przestała się nią interesować. Obeszła ją też śmierć syna Tadeusza, a marzenia o karierze aktorskiej Laury stały się przedmiotem drwin pisarki: "Aktorkę uważam zawsze za kobietę wyrzekającą się szacunku ludzkiego – za poklask".

W domu rodzinnym ciepła nie zaznały też dzieci Huberta Blanda i pisarki Edith Nesbit. Ojciec wdawał się w liczne romanse (m.in. z damą do towarzystwa swojej matki, z którą miał zaadoptowane później przez Nesbit dziecko). Największym skandalem był jednak związek Huberta z przyjaciółką Nesbit – Alice Hoatson, która zamieszkała z nimi pod jednym dachem i urodziła dwoje dzieci. Edith w odpowiedzi na zachowania męża romansowała z pisarzem Georgiem Bernardem Shaw, a także dużo młodszymi od siebie mężczyznami. Lubiła szokować – miała krótko ostrzyżone włosy, a zamiast typowych wiktoriańskich strojów, nosiła kuse sukienki. Jeden z synów, Paul, nie mógł zaakceptować wybryków rodziców i popełnił samobójstwo.

Kochające skandalistki

Nie zawsze matki swoje szczęście przedkładają nad dobro dzieci. Pamela Travers, autorka "Marry Poppins", mimo że oficjalnie przyznawała się do lesbijskich skłonności, adoptowała syna, Collina. Pewnego dnia, kiedy był już rosłym młodzieńcem, spotkała na ulicy w Londynie łudząco podobnego do niego chłopca. Okazało się, że to brat bliźniak Collina. Ta historia zamiast oddalić ją od dziecka, jeszcze bardziej ich do siebie zbliżyła. Po latach Pamela żartowała, że zyskała drugiego syna. Czy była dobrą matką? Pisarka żywo interesowała się mistycyzmem. Brała także udział w seansach spirytystycznych, uważała, że dzięki niesamowitym zdolnościom umie wywoływać duchy i przepowiadać przyszłość. Collinowi w ogóle nie przeszkadzały jej niekonwencjonalne pasje. Mówił, że to kreacja, którą stworzyła, by zwracać na siebie uwagę. W domu podobno zachowywał się zwyczajnie, może poza tym, że w ramach porannej gimnastyki przez godzinę stała na głowie.
Z kolei Astrid Lindgren chciała, by jej dzieci nie powtórzyły błędów matki. Jako nastolatka przechodziła okres buntu – obcięła włosy, zaszła w ciążę i uciekła z domu. Samuel, ojciec pisarki, nie mógł zaakceptować jej młodzieńczego wybryku. Kiedy przysyłała do domu listy z wyjaśnieniami, nie otwierał nawet kopert i wkładał je do szuflady. Zabronił żonie kontaktowania się z Astrid, a rodzeństwu, które pomogłoby wyklętej z domu córce, groziła kara. W Sztokholmie Lindgren zapisała się na kurs maszynopisania, a Larsa oddała do rodziny zastępczej. Ta niebajkowa historia odcisnęła piętno na życiu Lindgren. Na szczęście dzięki wsparciu męża odzyskała syna, a później urodziła córkę, która zainspirowała ją do napisania "Pippi Langstrump". Pisarka zawsze była orędowniczką spraw najmłodszych – doprowadziła m.in. do uchwalenia ustawy zakasującej bicia dzieci. Sama do końca życia czuła się jak 11-latka. Podobno 80-te urodziny świętowała na drzewie!

Ostatni lot

Czasem od życia pisarza bardziej interesująca wydaje się jego śmierć. Tak jest w przypadku Antoine'a Saint-Exupéry'ego, autora "Małego księcia", który w czasie II wojny światowej był kapitanem we francuskim dywizjonie rozpoznawczym. Podczas jednego z lotów do Lyonu samolot, którym sterował, zniknął z radarów. Przez lata śmierć Exupéry'ego owiana była tajemnicą – nie wyjaśniono, gdzie i w jaki sposób zginął. W 1998 roku rybak wyłowił z morza niedaleko Marsylii porośnięty kamieniami przedmiot, na którym widniało imię i nazwisko pisarza, a także adres amerykańskiego wydawcy. W pobliżu nurkowie znaleźli wrak jego samolotu zidentyfikowany dzięki numerom seryjnym. Podobno Exupéry leciał bardzo nisko, nie zważając na niebezpieczeństwo. Chciał sfotografować otaczający go krajobraz i udowodnić, że jest dobrym pilotem. Nie spodziewał się, że już nigdy nie wróci na ląd. Niedawno do zestrzelenia samolotu pisarza przyznał się jeden z niemieckich oficerów, ale badacze wciąż mają wątpliwości, czy to prawda.

Niewyjaśniony pozostaje zgon Jacka Londona, uzależnionego od alkoholu i morfiny pisarza, który publicznie przyznawał się do swoich problemów. Uwielbiał balansować na granicy ryzyka – podczas jednej z imprez zamawiał kolejne drinki, "by ulżyć w cierpieniu i zapić się na śmierć". Kiedyś dryfującego na tratwie w Zatoce San Francisco Londona, "ogarniętego przemożną chęcią odpłynięcia wraz z falą", znalazł nieznajomy rybak. Oficjalną przyczyną śmierci pisarza była mocznica spowodowana niewydolnością nerek, ale bardziej prawdopodobne jest to, że celowo przedawkował morfinę, tak jak jeden z bohaterów jego książki.

Nic o nas

Dla wielu twórców to biografia jest najważniejszym źródłem inspiracji. W książkach autorów literatury dziecięcej, poza luźnymi i bardzo ogólnymi nawiązaniami u Wilde'a czy Andersena, nie znajdziemy wielu informacji na temat tego, jak żyli. Dlaczego? Bo tajemnice życiorysu tych pisarzy nie pasują do literackiego wizerunku. Mimo to poznanie zakulisowych wątków z dzieciństwa Lindgren, pasji Travers oraz słabości Wilde'a sprawia, że lektura ich utworów staje się jeszcze pełniejsza.

0873e03ba16551e5bcbb6d9d38065a23,14,1.jpg
 

kciuk-pl
 
Jeśli wydaje się Wam, Szanowni Goście, że Empik promuje pisarzy podczas organizowanych w swoich salonach spotkań, to spróbujcie się w ten sposób sami wypromować.

Link: www.kciuk.pl/Jak-Empik-mnie-wypromowal-czyli-to-…
 

booklipspl
 
Opiniotwórczy miesięcznik literacki „The Literary Review” ogłosił nominacje do tegorocznej nagrody Bad Sex Award za najgorszy opis seksu w powieści. Na liście znaleźli się m.in. Stephen King, James Frey, Lee Child i Haruki Murakami. booklips.pl/(…)stephen-king-james-frey-lee-child-i-…
 

booklipspl
 
Rozwód Kim Kardashian z Krisem Humphriesem po zaledwie 72 dniach małżeństwa w najbardziej oryginalny sposób skomentował pisarz Salman Rushdie. Z tej okazji napisał na swoim twitterze limeryk. Znajdziesz go tutaj: booklips.pl/(…)salman-rushdie-napisal-limeryk-o-roz…
 

booklipspl
 
Oto news książkowy w sam raz na Halloween: Harlan Coben, Lee Child, Jeffery Deaver i Kathy Reichs znaleźli się wśród autorów kryminałów, którzy pomagają zebrać pieniądze na nową kostnicę dla Uniwersytetu w Dundee. Więcej: booklips.pl/(…)autorzy-kryminalow-zbieraja-pieniadz…
 

booklipspl
 
Dla pisarzy koty od lat były natchnieniem do pracy, a jeśli nie natchnieniem to przynajmniej żywym termoforkiem, umilającym wielogodzinne siedzenie przy biurku.
Zobacz galerię zdjęć pisarzy którzy mają kota... na punkcie kota:

więcej znajdziesz tutaj: booklips.pl/galeria/pisarze-maja-kota/
 

agatab1992
 
Eric-Emmanuel Schmitt urodził się 28 marca 1960 roku w Sainte-Foy-les-Lyon w rodzinie sportowców; jego matka była mistrzynią Francji w sprincie, ojciec – uniwersyteckim mistrzem boksu. Wychowywał się w rodzinie ateistycznej. Kiedy rozpoczął studia filozoficzne, porzucił ateizm dla gnozy, którą zamykał w formule: nie wiem. Jednak w każdym dłuższym wywiadzie pisarz powraca do wydarzenia, które nieodwracalnie zmieniło jego życie duchowe – wydarzenia, w które wszedł jako niewierzący, a z którego wyszedł jako wierzący.

W 1989 roku, czyli sześć lat po studiach, Schmitt wybrał się wraz ze znajomymi na pustynię Hoggar. Wszedłszy z grupą na szczyt góry Tahar, zdecydował, że będzie wracać samotnie. Szedł bardzo szybko, a im szybciej szedł, tym bardziej czuł się zagubiony. Gdy zapadła noc, zrozumiał, że zabłądził. Schował się za skałą, aby ochronić się przed wiatrem, i przysypał piaskiem, by nie marznąć. Kiedy przebywał na pustyni, towarzyszył mu nie strach, ale niezwykła siła, której – do dziś jest o tym przekonany – on sam nie mógł być źródłem. Schmitt nazywa noc na pustyni doświadczeniem Absolutu, doświadczeniem, którego żadna religia nie powinna przywłaszczać, doświadczeniem Boga bez właściwej Mu religii. Była to noc, której Bóg mówił do niego, że istnieje.

To właśnie wydarzenie zmotywowało go do lektury świętych tekstów wielkich religii – buddyzmu, judaizmu, islamu i chrześcijaństwa – które już znał, lecz które czytał jako filozof, jako sceptyk, jako butny dwudziestolatek. Eric-Emmanuel Schmitt to nie tylko doktor filozofii, autor naukowej rozprawy o Diderocie, poczytnych powieści i oglądanych przez szeroką publiczność sztuk. To także – a może przede wszystkim – człowiek nieustający w rozwoju, baczny obserwator życia i świata.


dyn006_original_463_600_jpeg__a95779b429fd9f4e0cc175beeb1e8d23.2.jpg


187228-eric-emmanuel-schmitt-au-salon-du-637x0-2.jpg


EricEmmanuel_Schmitt_3896377.jpg


schmitt.jpg



Ulisses z Bagdadu

Kiedy traci się wszystko, pozostaje jedno - nadzieja.
Saad Saad jest młodym, wykształconym człowiekiem. Ma kochającą rodzinę, czułe siostry i wspaniałego ojca - który z mądrością i wyczuciem prowadzi go przez świat literatury i sztuki. Kiedy młodzieniec poznaje piękną Leilę, zdaje się, że nic nie może zniszczyć ich wspaniale zapowiadającej się przyszłości.
Nic oprócz wojny.

Wojna zabiera Saadowi wszystko - kochającego ojca, siostry, a przede wszystkim Leilę, miłość jego życia. By ratować matkę, decyduje się na opuszczenie zajętego przez Amerykanów Iraku i niczym współczesny Ullises, Odys, rusza w pełną przygód tułaczkę za chlebem, wolnością, uczuciem. W wędrówce towarzyszy mu duch ojca, który nie opuści syna w chwilach nawet największego zwątpienia - w chwilach, gdy przy życiu trzyma tylko jedno - nadzieja.

Eric Emmanuel-Schmitt używa wspaniałej historii Odysa do nakreślenia historii współczesnego wygnańca. Człowieka pozbawionego języka, kultury, a nawet imienia, człowieka, który gotów jest wyrzec się tożsamości, by pomóc najbliższym, by pomóc sobie. Na drodze Saada, tułacza, stają bohaterowie znani z kart Homera - Cyklop, czarodziejka Kirke. Z dystansem właściwym greckim bóstwom przyglądają się oni wędrówce, w której Itaką staje się Anglia, a przewodnikiem - przypadkowo spotkani imigranci, podobni Saadowi tułacze, dla których Europa jawi się ziemią obiecaną.
eric-emmanuel-schmitt-w-warszawie.jpg

Schmitt prowokuje czytelnika do namysłu, do zastanowienia się nad samotnością i wyobcowaniem przybyszów coraz liczniej napływających do Europy. Pokazuje, jaką cenę musieli oni zapłacić za życie z dala od swoich rodzinnych domów. Tam, gdzie zacierają się granice, stara się przekonać nas autor, wciąż tli się nadzieja, nadzieja na wspólne życie w pokoju i przyjaźni.
Uważam tą książke za godną naszej uwagi.

Oskar i pani Róża

Wydarzenie literackie na miarę Małego Księcia
Czy w ciągu dwunastu dni można poznać smak życia i odkryć jego najgłębszy sens? Dziesięcioletni Oskar nie wierzył, że to możliwe, aż do spotkania z tajemniczą panią Różą, która ma za sobą karierę zapaśniczki i umie znaleźć wyjście z każdej sytuacji...
Piękna, mądra i niepozbawiona humoru opowieść o tym, jak pokonać strach, odnaleźć wiarę i nie poddać się w obliczu nieszczęścia.

Ta książka da Wam siłę i nadzieję, a kto wie?, może nawet zmieni Wasze życie...
Oskar_i_Pani_Roza__Eric_Emmanuel_Schmitt.jpg



Dziecko Noego

W okupowanej Belgii katolicki ksiądz ukrywa żydowskiego chłopca Josepha. Chłopcu udaje się przeżyć, odnajduje rodziców i po latach opowiada swoją historię. Cała ta opowieść nie różniłaby się niczym od wielu innych, które znamy, gdyby nie to, że ojciec Pons ocala nie tylko życie Josepha, ale coś znacznie więcej.

Eric-Emmanuel Schmitt znowu nas zaskakuje, wzrusza i skłania do refleksji. Ta oparta na autentycznych wydarzeniach opowieść o różnorodności, tolerancji i poszukiwaniu tożsamości ma wymiar uniwersalny. Łączy humor z powagą i udowadnia, że o dobru można mówić w sposób prosty, piękny, a zarazem pozbawiony sentymentalizmu.
dziecko-noego_eric-emmanuel-schmittimages_big2583-240-0546-3.jpg


Moje Ewangelie

tłum. Barbara Grzegorzewska
Eric-Emmanuel Schmitt powraca do wątków poruszonych w Ewangelii według Piłata. Przedstawia swoją wizję dramatu dwóch bohaterów: Chrystusa i Poncjusza Piłata. Pierwszy na kilka dni przed śmiercią przeżywa moment zwątpienia. Drugi szuka racjonalnych wyjaśnień cudu. Obaj stają wobec tajemnicy.
W swojej nowej książce Schmitt zadaje pytanie o sens i celowość ludzkiego życia. Czy są nam one dane z góry, czy też powinniśmy je odnaleźć sami?
29515.jpg


Przypadek Adolfa H

Co by było, gdyby Adolf Hitler dostał się na Akademię Sztuk Pięknych?
W swojej najnowszej powieści Eric-Emmanuel Schmitt kreśli podwójny portret tytułowego bohatera. Naszym oczom ukazują się na zmianę: Hitler-dyktator i Hitler-artysta, zakompleksiony despota i spełniony, szczęśliwy mężczyzna. Historia prawdziwa przeplata się z historią, która mogła się zdarzyć...
Dlaczego losy świata potoczyły się tak, a nie inaczej? Co sprawia, że człowiek raz wybiera dobro, a innym razem zło? Czy wszystkim rządzi przypadek? W napisanej z rozmachem i dużą swadą książce Schmitt stawia pytania o źródło i naturę zła. Każdy z nas ma w sobie jasną i ciemną stronę - i lepiej o tym nie zapominać.
„Pisanie tej książki dużo mnie nauczyło - pisze w posłowiu sam autor. - Dopóki nie rozpoznamy, że łajdak i zbrodniarz kryją się w głębi nas samych, będziemy żyć w pobożnym kłamstwie. Kim jest łajdak? Kimś, kto w swoich oczach nigdy się nie myli. Kim jest zbrodniarz? Kimś, kogo czyny lekceważą istnienie innych. W sposób nieuchronny te dwie siły ciążenia istnieją we mnie, mogę im ulec”.
przypadek.jpg


Marzycielka z Ostendy

tłum. Anna Lisowska
Nic nie może stanąć na drodze do szczęścia
Kim jest marzycielka z Ostendy? Starą, samotną kobietą czy osobą, która odrzuciła lęk i zagrała z losem o najwyższą stawkę? Położywszy na szali własne szczęście, zaryzykowała i zrealizowała swe największe pragnienie. Nagrodą była miłość.
Pięć opowiadań. Pięć marzeń. Pięć historii. Potęga pamięci, miłości, a może dotyku? Uczucie silniejsze niż upływający czas. Piękno odkryte w słowach, małżeństwo scalone przez śmierć, książka obarczona fatum, a wreszcie pamięć, jedyny strażnik naszych wspomnień. Literatura, która przywraca wiarę w marzenia.
Bohaterowie najnowszych opowiadań Erica-Emmanuela Schmitta są zwyczajnymi ludźmi. Wyróżnia ich jedno - ryzykują, by spełnić swoje marzenia. Nie zawsze wygrywają, ale gdy już im się uda - nic nie może stanąć na ich drodze do szczęścia. Są podobni do nas, bo przecież wszyscy mamy pragnienia. Te małe, codzienne i ogromne, o podboju świata.
O tym, że warto w nie wierzyć, nie trzeba nikogo przekonywać.
Marzycielka-z-Ostendy_Eric-Emmanuel-Schmitt,images_big,5,978-83-240-1206-0.jpg


Jak narazie przeczytalam tylko te ktore umiesciłam w wpisie i dokladnie opisałam . Pozostale bede czytac jak bd miała czas i okazje zeby kupic:)
 

 

Kategorie blogów