Wpisy oznaczone tagiem "przemoc" (246)  

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)nie_jest_przywodca_ten_kto_zmusz…
Nie jest przywódcą ten, kto zmusza ludzi, by czynili go silniejszym, lecz ten, kto z chęcią odda część własnej siły, aby ci ludzie mogli stanąć na własnych nogach.
 

gablotka-szkolna
 
Przemoc rówieśnicza to zjawisko, które dotyka wiele naszych dzieci. Mimo, że wciąż powstają kolejne projekty i programy mające na celu wyeliminowanie przemocy, niemal w każdym szkolnym środowisku znajdą się gnębieni i gnębiciele. Jak rozmawiać z dzieckiem będącym ofiarą przemocy? Jak mu pomóc? Odpowiedzi na te pytania poszukajcie w książeczce „Nie wolno mnie gnębić! Pierwsza rozmowa o... przemocy rówieśniczej”. gablotka-szkolna.blogspot.com/(…)nie-wolno-mnie-gne…
 

sawbook
 
paulina-k2.jpg

OSTRZEŻENIE: SEKSUALNA PRZEMOC

SALKA I

Śledczy otworzył drzwi, puszczając mnie przodem. Weszliśmy do małej sali gimnastycznej. Zobaczyłam tam kilkunastu mężczyzn, niektórych już nagich, innych jeszcze w mundurach. Śledczy pchnął mnie na środek, w stronę stosu materacy gimnastycznych.

Kilku funkcjonariuszy podeszło do mnie. Ich dłonie zaczęły mnie dotykać i rozbierać. Jeden z nich zadarł sukienkę, odsłaniając biodra i podarte majtki. Ktoś odkrywał dekolt rozpinając górę sukienki, ktoś inny przykucnął i zajął się dołem. Po chwili sukienka była rozpięta na całej swojej długości. Ciężko oddychałam, kiedy ją ze mnie zdejmowali. Położyli mnie na plecach, na materacach.

Zaczęli dotykać moje piersi przez stanik. Ktoś dotykał mój wzgórek łonowy, przez rajstopy i majtki. Dwóch uznało za stosowne zdjąć ze mnie rajstopy, zbrukane spermą kolegi. Gdy to zrobili, już tylko cienki materiał majtek dzielił ich od mojego intymnego klejnotu.

Wiedziałam że cokolwiek zrobię i tak nic nie zatrzyma tego, co ma się wydarzyć. Leżąca przed nimi uległa i bezbronna dziewczyna, niedostępna dotąd studentka, która mijała ich obojętnie na ulicy, była pokusą nie do odparcia. Nie protestowałam, zamknęłam oczy i biernie poddałam się im.

„Jestem dla nich obietnicą niewyobrażalnej rozkoszy” – myślałam. – „Nic już nie da się zrobić. Mogę tylko postarać się jak najlepiej, aby byli ze mnie zadowoleni i nie zrobili mi krzywdy.”

Jednak nie interesowały ich moje myśli ani odczucia. Wsunęli dłonie w miseczki stanika. Nagie, delikatne piersi i sterczące sutki skłoniły ich do rozpięcia biustonosza. Wyswobodzone piersi i różowe obwódki sutków zapraszały ich do dalszych pieszczot. Zaczęli ugniatać je, łapczywie lizać i ssać.

Czyjąś uwagę zwrócił mój wzgórek łonowy, okryty skrawkiem materiału. Poczułam, że ktoś go dotyka i rozchyla. Te pieszczoty przyspieszyły mój oddech i zawstydzona próbowałam zacisnąć uda, ale nic to nie dało. Kilka silnych ramion od razu rozwarło je, szeroko, odsłaniając moją kobiecość.

W końcu jeden z funkcjonariuszy nie wytrzymał. Rozpiął rozporek i wyjął penisa, ogromnego, czerwonego, sterczącego w erekcji. Dotknął nim majtek przy rozdarciu, w miejscu wejścia do pochwy. Odsunął nim materiał, ukazując lśniące wargi. Wsunął pomiędzy nie palec, dwa... Z cichym jękiem wygięłam się, jak kotka. Wyjął palce i zbliżył znów penisa. Dotknął główką wejścia, wyraźnie to poczułam. W końcu nie wytrzymał i jednym gwałtownym ruchem wszedł we mnie do połowy długości. Wygięłam się jeszcze bardziej. Drugim ruchem wszedł już na całą głębokość.

– Boże, ale ona jest rozpalona! – wysapał.

Zaczął posuwać mnie rytmicznymi, głębokimi ruchami. Wiłam się pod nim, jakbym chciała się wyswobodzić, ale inni trzymali mnie za nogi i ręce. Ktoś ściskał moje piersi. Z tyłu ktoś całował mnie w usta i penetrował językiem ich wnętrze. Zupełnie się tego nie spodziewałam i bardzo mnie to podniecało. Z trudem, jak ryba wyjęta z wody, łapczywie łapałam powietrze.

Mężczyzna, który na mnie był, szybko się spuścił. Wykonał jeszcze parę ruchów, po czym wysunął członek, robiąc miejsce dla kolejnego.

Drugi jednym silnym ruchem zerwał ze mnie podarte wcześniej majtki, po czym zbliżył do mojej cipki penisa. Wcześniej zdążył rozebrać się i stał między moimi nogami zupełnie nagi. Tak jak jego kolega, najpierw tylko dotknął wejścia, rozkoszując się tą chwilą. Później wszedł do końca i zaczął mnie ostro rżnąć. Dłonie wsunął pod pośladki, mocniej przyciskając moje krocze do swoich bioder. Mimowolnie zaczęłam jęczeć. Jemu również nie trzeba było dużo i szybko doszedł. Jeszcze przez chwilę leniwie posuwał mnie, zanim zeszedł.

– Ustawcie ją tyłem – rzekł do kolegów trzeci.

Podnieśli mnie i postawili na nogi. Stałam, słaniając się. Oparłam się, wypinając pupę, o stos materacy, tych samych, na których przed chwilą leżałam. Trzeci facet, nagi, jak jego poprzednik, tylko na to czekał. Czułam, jak po omacku szukał wejścia, zanim wtargnął do środka.

Walił mnie gwałtownymi ruchami, mocno trzymając za piersi. Znów jęczałam, tym razem głośno. Nie chciałam, aby funkcjonariusze wiedzieli, że jest mi dobrze, ale nie byłam w stanie zapanować nad sobą. Mężczyzna na mnie też jęknął, wpompowując we mnie kolejną dawkę spermy. Kiedy wysunął penisa, poczułam jak struga nasienia płynie po moim udzie.


SALKA II

Nie chciałam tego, lecz czułam, że za moment będę szczytować. Większość funkcjonariuszy chyba domyślała się tego i teraz kilku chciało mnie pieprzyć. Położyli mnie znowu na materacach. Dwóch rozwarło mi nogi, ukazując krocze lśniące od spermy ich kolegów. Jeden szczęśliwiec położył się na mnie, wchodząc w cipkę jednym ruchem. Później przeturlał się na plecy, tak abym znalazła się na nim.

Najwidoczniej mój wypięty tyłek i rozłożone szeroko nogi zapraszały do środka, bo któryś z panów rozprowadził palcami spermę na mojej pupie. Nasmarował mi odbyt, następnie usadowił się za mną i wszedł w mój tyłek. Mimo że mnie gwałcił, napierał swoim sztywnym członkiem na ciasną dziurkę delikatnie, powoli wsuwając się do wnętrza, jakby miał już spore doświadczenie. Na szczęście nie był zbyt gruby. Ten pode mną posuwał mnie w cipkę. Szybko dograli się i rżnęli mnie obaj. Jeden z panów, ukląkł z przodu, na materacach. Chwycił mnie za włosy i wsadził penis do ust.

„Może mi nic nie zrobią, jeśli bardzo będę się starać…” – myślałam.

Objęłam go ciasno wargami, pozwalając aby wchodził we mnie jak w pochwę, głęboko i mocno. Naprawdę się starałam, pieściłam go językiem, aby miał jak najlepiej. Brakowało mi powietrza, co wywoływało we mnie upojenie. Kiedy dawał mi taką możliwość, haustem nabierałam powietrze na zapas.

Pierwszy spuścił się funkcjonariusz od cipki. Z nową porcją nasienia poczułam, jak moją pochwę łapie silny skurcz, zaraz potem kolejne. Fala gorąca przeszła przez moje ciało. Zesztywniałam z głośnym jękiem, tłumionym przez penis w ustach. Mężczyzna, który posuwał mnie w tyłek, musiał wyczuć mój orgazm. Przyśpieszył i również on wypełnił mnie płynem, nie przerywając rżnąć. Po chwili trzeci z kutasów wystrzelił w moich ustach, zalewając je lepkim nasieniem.

Trzej panowie zamarli na moment w miłosnej figurze, jednak pozostali nie dali im w pełni rozkoszować się tą chwilą zaspokojenia i domagali się swojej kolejki. Widziałam jak kolejne podniecone w erekcji kutasy szykują się, aby we mnie wejść.

Później nie mieli już tyle finezji. Brali mnie po kolei, jeden po drugim, pojedynczo. Leżałam na wznak z rozłożonymi szeroko nogami i rękami zarzuconymi nad głową. Kolejni faceci rzucali się na mnie, wdzierając we mnie, zupełnie nie stawiającą oporu. Przygnieciona ich ciałami jęczałam, czułam w sobie ich członki, a twarde łapczywe dłonie na moich piersiach i ramionach.

Nie wiem ile czasu upłynęło, zanim ostatni sapnął, trysnął we mnie i wstał.

– Jeszcze ktoś chętny? – usłyszałam donośne pytanie śledczego. – Bo jak nie, to bierzemy się do pracy.

Odpowiedzią był rechot kilku milicjantów.

Chwilę leżałam, zastanawiając się, co mnie czeka. Ponieważ nikt nie podchodził, usiadłam. Rozglądając się czułam, jak nasienie spływa ze mnie i zbiera się w zagłębieniu materaca, wokół moich pośladków. Miałam wrażenie, że siedzę w kałuży spermy.

Niepokoiło mnie, że nie ma już chętnych.


SALKA III

Podszedł do mnie jeden z umundurowanych funkcjonariuszy.

– Wstań – rzekł, wyciągając rękę.

Poprowadził mnie, zupełnie nagą, w kierunku drabinek. Kiedy znalazłam się obok, wyciągnął kajdanki. Założył mi obręcz na jeden z nadgarstków, następnie przewlekł za jeden z wyższych szczebli. Skrępował nimi obie dłonie w taki sposób, że musiałam stać na palcach, z rękami uniesionymi do góry.

Wtedy podszedł do mnie oficer śledczy. Trzymał w ręce pałkę. Wzdrygnęłam się mimowolnie.

Stanął tuż obok. Końcem pałki dotykał moje sutki. Bawiło go moje przerażenie.

– Odwróć się tyłem – rozkazał.

Ledwo stałam na nogach i cała się trzęsłam, lecz posłusznie wykonałam jego polecenie.

Stanął bokiem do mnie. Poczułam, jak jedzie końcem pałki po moich plecach, wzdłuż kręgosłupa. Następnie zaczął przykładać ją bokiem, na wysokości nerek, jakby mierzył cios, lecz uderzał jedynie lekko. Mimo to serce biło mi, jak szalone. Później wyciągnął pistolet i dla zabawy przykładał mi zimny metal do pleców. Wzdrygałam się za każdym razem.

– Powiedz mi – rzekł powoli – czy bawimy się dalej? Zawsze możemy zakończyć zabawę, ale może to być twój koniec.

– Bawmy się, bawmy – usłyszałam, jak mówię, jąkając się. – Jest fantastycznie.

Zaśmiał się. Po chwili poczułam, jak pałką dotyka mojego krocza. Zimna guma ześlizgnęła się ze wzgórka Wenery przez łechtaczkę i zagłębiła w moich biodrach.

Śledczy rżnął mnie pałką, na oczach kilkunastu facetów. Przerażało mnie to, jednocześnie czułam, jak cała zaciskam się na niej w ekstazie. Po kilkunastu pchnięciach poczułam, że tryskam sokami. Pierwszy raz lało się ze mnie i pierwszy raz w życiu szczytowałam, wyjąc z rozkoszy. Widok ten był nie lada uciechą dla panów, którzy nie ukrywali rozbawienia. Czułam, że poniżenie upaja mnie.

– Powiesz mi wszystko, co wiesz? – zapytał śledczy, kiedy się trochę uspokoiłam. – Czy jeszcze coś chcesz ukrywać?

Czułam się kompletnie podporządkowana jemu.

– Powiem wszystko – odpowiedziałam z pokorą.

– Będziesz współpracować? – zapytał.

– Będę współpracować – potwierdziłam, niemal z wdzięcznością.

Czułam rodzaj uzależnienia wobec jego siły. Imponował mi tym, że mógł zrobić ze mną zupełnie wszystko. Podniecało mnie, że rozporządzał mną bez mojej zgody. Oddał mnie swoim kolegom i sam przez cały czas nie zdjął nawet marynarki, tylko spokojnie patrzył jak jego koledzy robią, co chcą z moim ciałem, które do tej pory oddawałam nielicznym mężczyznom i z własnej woli. Propozycję pracy dla niego uznałam za nobilitację.

– Grzeczna dziewczyna – zaśmiał się. – Pozwól, że rozepnę cię.

Zdjął mi kajdanki. Uwolniona czułam się dziwnie, jakby nie do końca mi to odpowiadało. Poczułam się pewniej, kiedy chwycił mnie za rękę i poprowadził w kierunku wyjścia. Na ławeczce, znajdującej się przy ścianie pod drzwiami, leżały elementy mojej garderoby, które któryś z panów pozbierał i odłożył tam, układając pedantycznie równo. Chciało mi się śmiać na ten widok i z trudem to powstrzymywałam.

Kiedy się ubrałam, śledczy wskazał telefon, wiszący na ścianie.

– Zadzwoń do domu i powiedz rodzicom, że jesteś u kolegi – rozkazał.

– Może powiem, że u koleżanki? – zasugerowałam pokornie.

Śledczy potaknął.

– Dziwce brakuje koleżanek! – któryś z facetów zarechotał. – Da się zrobić!

Wykręciłam numer do domu.

– Tatuś, dzisiaj muszę zostać na noc u Anki – powiedziałam. – Musimy się jeszcze pouczyć.

– Oczywiście, córeczko – usłyszałam absurdalnie spokojny głos ojca. – Tylko się nie umęczcie za bardzo.

Odwiesiłam słuchawkę. Śledczy otworzył mi drzwi i wyszłam z salki. Czułam się jak na haju.

C.d.n.

Pełny reportaż: Sesja z SB
www.sawbook.pl/sesja-z-sb.html
 

samotnajow
 


Nie ma ich. Zmęczyli się i wyszli. Ocieram łzy. Cały rękaw mojej bluzy jest czerwony od krwi. Nos. Czemu jestem taka kurwa, słaba. Cały czas płaczę. W dodatku czuję, że wyzywanie ich mnie niszczy. Psuje coś od środka. Jakby zabiera mi moją osobowość. Zniżam się do ich poziomu. Jednak nie jest ważne, czy coś mówię czy milczę i tak mnie katują. Tylko dlaczego to robią? Wychodzę ostrożnie z mojego pokoju. Słyszę jak Ludwiczek bawi się zabawkami. Tak, niczego nieświadome dziecko. Lepiej żeby tak zostało. Uchylam drzwi do jego pokoju. Siedzi wśród klocków. Jest taki mały i bezbronny. Co za piękny widok. Kolejna łza upada na podłogę. Nie widzi mnie jest zajęty zabawą. I dobrze. Zamykam drzwi do jego pokoju. Odwracam się, na korytarzu panuje pustka i ciemność. Nagle pojawia się na końcu korytarza jakaś postać. Po posturze poznaję, że to ojciec. Idzie w moją stronę. O Boże, O Boże. Zasłaniam rękoma głowę. Nagle świat zatrzymuje się. Czuję się jakby ktoś nagrywał film w zwolnionym tempie. Jest mi niedobrze. Bardzo się boję. Czuję, że ledwo trzymam się na nogach. Opieram się plecami o ścianę, ojciec jest już prawie na przeciwko mnie. Aż siadam na podłodze. Panicznie się boję. Patrzę na niego, nie zwraca na mnie uwagi przechodzi obok mnie i idzie do swojej sypialni jakbym nie istniała. Uf, co za ulga. Czuję że będę wymiotować. Wbiegam do łazienki. Zatrzaskuję drzwi i wymiotuję wodą i czymś żółtym... Podnoszę się znad muszli i patrzę w lustro. Moja twarz nie wygląda bardzo źle. Z nosa sączy się tylko mała stróżka krwi a wokół oczu powstały wybroczyny od wymiotowania. Prawa połowa głowy bardzo boli. Nie mam jednak siniaków na twarzy to dobrze. Myję twarz. Dotykam nosa. Ała. Słyszę chrupanie kości. Nos rusza mi się w każdą stronę. O Boże. Znowu mi niedobrze. Ustawiam nos w miarę prosto. Nie czuję nadgarstków. Będę miała siniaki. Zapewne na brzuchu, żebrach i nogach też. Boli mnie pierś. Bardzo oberwałam. Zamykam oczy. Tak bardzo bym chciała żeby, ktoś mnie stąd zabrał. Nagle słyszę, że matka gdzieś dzwoni. Uchylam drzwi do łazienki..

- Marta? Jak dobrze Cię słyszeć- mówi moja matka do słuchawki, zapewne- tak znowu ona- przerywa na chwilę- mamy takie z nią same problemy- znowu przerwa słyszę jak matka zanosi się od płaczu- tak, Jowitka uciekła a jak wróciła zwyzywała mnie od kurw a ojca nazwała hujem, mówię Ci Marta nie mam już siły do tego dziecka- cisza, przerywana chlipaniem matki- tak, tak, dziękuję Ci że jesteś, jeszcze, o Boże, jeszcze Marta nie uwierzyłabyś, kopała nas i biła, musieliśmy się bronić o Boże Marta ja tego nie przeżyję- cisza- tak dobrze, przyjedź na kawę potrzebuję cię- i nastaje długa cisza chyba skończyły rozmawiać.

Marta to przyjaciółka mojej matki. Od czasów szkoły. Powiernica sekretów. Słyszę kroki na górę. Wychodzę na korytarz i szybko kieruję się do swojego pokoju. Matka krzyczy do mnie.

-Tylko wyjdź szmato ze swojego pokoju i coś powiedz to tak Cię zajebiemy z ojcem, że już nie wstaniesz!

-Dokładnie! Kurwo jebana- słyszę głos ojca z sypialni

Odwracam się i chwytam za klamkę od pokoju. Matka szarpie mnie za ramię. -Słyszałaś?! Czy Kurwa nie? Mamy Ci powtórzyć - drze się do mnie- odpowiedz bo zawołam ojca

- A to wołaj- co ja kurwa mówię..

- Co ta kurwa chce powtórki- śmieje się ojciec- nie słyszysz o co pyta Cię mamusia?

-Słyszę

Uderzenie z pięści w głowę. Znowu tępy ból.

-To co kurwa nie odpowiadasz?

- T..tak

- Co tak ?- okłada mnie pięściami, leżę na podłodze w korytarzu pod nim.

- Nie wyjdę z pokoju, nie wyjdę, nie wyjdę - krzyczę przez łzy

-Super - i jeszcze mi poprawia- Nie mogłaś tak od razu? Nie byłoby potrzeby Cię bić- podnosi mnie za ciuchy do góry i rzuca do pokoju- no nie wyłaź, zresztą i tak nikt Ci nie uwierzy!


Kiedy drzwi z hukiem za mną się zamykają, podnoszę się z ziemi. Zdejmuję bluzę i wycieram nią sączącą się krew z nosa. I tak jest cała brudna. Szukam w torbie szczotki i czeszę stargane włosy. Patrzę na szczotkę z niedowierzaniem. Cała jest w moich włosach. Jak to? Przeczesuję włosy ręką. Pomiędzy palcami zostaje mi garść lśniących czarnych włosów. O rany. Aż zakręciło mi się w głowie. Rezygnuję z dalszego czesania. Wyciągam z szafki różową polarową pidżamę w renifery i ją zakładam. Nie zdejmuję stanika ani majtek. Pod obszerną pidżamową bluzę zakładam podkoszulkę na ramiączka, a pod spodnie spodenki na wf. Muszę być zawsze gotowa na bicie. Nigdy nie wiadomo kiedy przyjdą. Czasem potrafią przyjść w środku nocy i bić za to, że znaleźli brudną szklankę albo nieposkładane pranie, o którym zapomniałam. Muszę  być w pełnym ubraniu. Bo podczas szarpania kiedy nie mam stanika biją mnie po piersiach a czasami zdarza się im podrzeć na mnie bluzkę. Nie mogę się wtedy bronić bo zbyt bardzo jestem upokorzona i zajmuję się zasłanianiem nagich piersi. To moja pierwsza zasada. Nigdy nie rozbierać się do spania.

Znalazłam telefon.

Oooo kilka smsów. Uśmiecham się przez łzy. Czuję kłucie w sercu. Nie wiem czy jest ono przyjemne czy nie.

Sms od Sławek:

“ Cześć kochanie, co porabiasz?”



“Kochanie? Czemu się nie odzywasz? Tęsknię!”



“Chodzi o to, że nie odebrałem telefonu? Naprawdę nie mogłem miałem matematykę, muszę zdać maturę. Nie bądź egoistką!”



“Dobra jak chcesz! Nie odzywaj się jak chcesz. Wieczny foch jak zawsze.”



Ok... super, czuję pieczenie pod powiekami, tak bardzo nie mam siły się tłumaczyć... Łzy napływają mi do oczu. O Boże. Jestem taka samotna. Odpisuję. Tak bym chciała napisać co się stało u mnie w domu. Ale i tak nikt mi nie uwierzy. Rodzice mają rację , jestem nikim i nikt mi nie uwierzy. Jeszcze Sławek się na mnie obraził...

“ Kochanie... przepraszam, że nie odpisywałam nie mogłam, naprawdę.. byłam zajęta, uczyłam się”



Czuję gulę w gardle. Klikam "wyślij".

Następna wiadomość od "Steryd". Kochany Rafałek. Aż mi się ciepło na sercu robi kiedy o nim myślę. Poduszka jest mokra od łez. Przekręcam ją na drugą stronę.

“Hejo księżniczko. Co tam słychać?”



“ Nie ucz się tyle bo Cię zjedzą motyle”



“ Za mądra będziesz”



Ta. Na pewno. Och Rafi gdybyś wiedział. Odpisuję:

“ Hej, troszkę tylko się uczyłam się idę spać. Do zobaczenia jutro w szkole;)”



I jeszcze jeden sms od numeru 535382722 . Nie znam takiego numeru...

Odczytuję..

“ Witaj Dziewczyno W Deszczu:). Uprzedzając Twoje pytanie numer mam od pewnej osoby jednak nie powiem Ci od kogo. To tajemnica. Chciałem życzyć Ci miłego wieczoru, i przesyłam buziaka na dobranoc:*”



Moje serce bije jak szalone. To Aleks. Dziewczyna w deszczu? W sumie trafne określenie. Całe moje życie jest jak deszczowy dzień. Zaskoczył mnie jego styl pisania. Niesamowite. A może go idealizuję? Tylko czemu? Nakrywam się kołdrą na głowę.

Odpisuję:

“ Dobranoc :)



Co ja robię, przecież mam chłopaka. To już chyba flirt. Jestem beznadziejna. Jestem beznadziejną córką, skoro nie kochają mnie rodzice. Jestem beznadziejną dziewczyną. Całe moje życie jest beznadziejne. Otwieram książkę do biologii i zaczynam czytać:

“Pierścienice są zwierzętami bezkręgowymi, ich ciało ma wydłużony kształt i składa się z pierścieni...”


  • awatar gość: co to za straszne pierdolety? :(
  • awatar SamotnaJow: Straszne ale prawdziwe
Pokaż wszystkie (2) ›
 

sawbook
 
paulina-k2.jpg

OSTRZEŻENIE: SEKSUALNA PRZEMOC

Luty 1982 roku, stan wojenny. Studentka SGPiS zostaje zatrzymana przez SB, pod zarzutem współpracy z opozycją. Po trzydziestu sześciu latach opowiada, w jaki sposób była przesłuchiwana.


ZATRZYMANIE

Luty 1982 roku, stan wojenny. Wychodziłam ze swojego mieszkania na Saskiej Kępie na trening łyżwiarstwa figurowego do Torwaru. Później miałam spotkać się z grupą opozycjonistów.

Na ulicy podeszło do mnie dwóch panów. Wyglądali przeciętnie, byli w ciemnych płaszczach i czapkach. Obok stał biały polonez.

– SB – odezwał się jeden z nich, pokazując legitymację. – Pani pozwoli z nami.

Zostałam wepchnięta do samochodu. Byłam zaskoczona i nie protestowałam. Ruszyliśmy.

„Rodzice są szanowanymi wykładowcami Uniwersytetu i Politechniki, najlepszych warszawskich uczelni…” – spięta próbowałam pocieszać się w myślach. – „Będzie dobrze.”

Studiowałam na 3 roku SGPiS. Tak wtedy nazywała się SGH. Od połowy grudnia 1981 roku należałam do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. NZS było studenckim odpowiednikiem Solidarności i po wprowadzeniu stanu wojennego zostało zdelegalizowane, a część działaczy aresztowano. Na mojej uczelni prowadzona była jednak działalność podziemna.

Nie byłam związana z nikim i jako studentka bez stałych obowiązków mogłam kontaktować się z wieloma ludźmi. Odpowiadały mi założenia ideowe tej organizacji. Byłam aktywna, parę razy zajmowałam się kurierką.

Czasami przechowywałam u siebie urywających się działaczy. Pomagałam im się odstresować, zwykle przy użyciu ust oraz dłoni. Kilka razy sypiałam wówczas z J.X., jednym z późniejszych ministrów. Poza nim miałam i innych kochanków. Robiłam na nich wrażenie urodą i inteligencją. Już wtedy znałam języki obce, angielski i francuski, dzięki ojcu, który przywiązywał do tego ogromną wagę i urządzał mi konwersacje.

Kilkunastu studentów wiedziało, że mam bibułę, podziemne gazety i książki. Odbierali ode mnie bibułę. Poza tym nie miałam już żadnych grzechów.

„Szybko mnie namierzyli… Ciekawe jak?” – myślałam. – „Jak dobrze, że nie mam ze sobą nic trefnego.”

Obaj funkcjonariusze traktowali mnie obojętnie. Jechaliśmy kilkanaście minut aż zatrzymaliśmy się pod Pałacem Mostowskich, główną komendą MO.

Wprowadzili mnie do środka.

– Kogo macie? – spytał oficer dyżurny.

– Taka poza ewidencją – odpowiedzieli.

Bez dalszych pytań ruszyliśmy do przodu. Prowadzili mnie długim ciemnym korytarzem, potem schodami zeszliśmy do piwnic. Ciągnął się przede mną korytarz z licznymi żelaznymi drzwiami.

„Cele” – pomyślałam.

Wprowadzili mnie do jednego z pomieszczeń. Okazało się że jest to pokój przesłuchań. W środku znajdowało się biurko, za którym siedział funkcjonariusz w cywilu. Po drugiej stronie stał drewniany taboret, na którym mnie podsadzili. Następnie opuścili pomieszczenie.


PRZESŁUCHANIE

Oficer śledczy rozpoczął procedurę. Pierwsze pytania standardowe, imię, nazwisko i wiek. Potem zaczęły się właściwe pytania.

– Z kim działasz? Kto się u ciebie zatrzymuje? Gdzie jest drukarnia?

Niebieskooki blondyn. Czułam na sobie jego wzrok. Wpatrywał się w moje piersi i biodra. Wiedziałam, że jestem bardzo atrakcyjną dziewczyną. Miałam 22 lata, byłam wysportowana i moja figura była idealna.

On sam był wysoki i dobrze zbudowany. Miał przynajmniej 180 centymetrów wzrostu i około 90 kilogramów wagi, ale w mięśniach.

Wypytywał o Z.X., który kierował naszą grupą, Jacka K. i innych. Zadawał pytania osobiste. Spodziewałam się krzyków i straszenia, ale nie stało się nic takiego. Zgodnie z wszelkimi poradnikami milczałam.

– Dobra – rzekł. – Nic nie mówisz, ale my mamy wolną rękę. Pamiętaj, nikt nie wie, że tutaj jesteś.

Podniósł słuchawkę i parę razy zakręcił tarczą telefonu.

– Salka – rzekł.

Jedno słowo.

Przestraszyłam się i wyglądał na zadowolonego. Wstał i do mnie podszedł. Zmusił mnie do powstania, podnosząc za ramię. Kiedy przed nim stałam, uderzył mnie w twarz. Jęknęłam z bólu.

– Ty dziwko – powiedział szyderczo. – Mylisz, że to zabawa? Że możesz się bawić, dając dupy tym chujom z opozycji!? Teraz my się tobą zajmiemy i pamiętaj, że możesz stąd nie wyjść!

Obrócił mnie i pchnął na ścianę. Zadarł mi sukienkę. Miałam stringi z Peweksu i na pewno zrobiły na nim wrażenie. Poczułam, jak jego twarde dłonie rozdzierają moje rajstopy i majtki, obnażając pupę.

Dygotałam ze strachu. Byłam kompletnie zdana na bezwzględnego, obcego mężczyznę, który nie krył swoich zamiarów. Wiedziałam, że obrona i krzyk nie miały sensu. Chciałam prosić go, aby przestał, obiecując że nic nie powiem, co się działo.

Zanim jednak zdążyłam się odezwać, poczułam, że wsadza swojego twardego kutasa w moją pochwę, mokrą z przerażenia. Bardzo się bałam, że zostanę zgwałcona, jednak bardzo mnie to podnieciło. Oparta o ścianę czułam, jak głęboko penetruje moje biodra, jak moje ciało ulegle rozstępuje się pod jego naporem, czułam jak wilgotnieje i nabrzmiewa. Był zaskakująco wielki. Z moich ust wydobywały się jęki. Przygryzałam wargi, aby nie krzyczeć. Jedną ręką trzymał mnie za włosy, drugą za pierś, przez ubranie, przyciągając mnie mocno do siebie.

Kiedy poczułam, jak moje wnętrze zalewa gorąca sperma, moja pochwa ciasno objęła członek gwałcącego ją mężczyzny. Nie wytrzymałam i krzyczałam, spięta spazmem rozkoszy.

Przez chwilę stałam oparta o ścianę. Czułam jak wysuwa ze mnie penisa. Ogarnięta strachem i podnieceniem obróciłam się do niego i osunęłam się na kolana. Delikatnie ujęłam jego narząd w usta. Smakował spermą zmieszaną z moimi sokami. Jeszcze drgał. Na klęczkach rozpięłam sukienkę, obnażyłam piersi ze stanika. Moje usta czuły, jak jego członek nabrzmiewa w nich i ponownie robi się sztywny.

Śledczy uwolnił się ode mnie, dając krok w tył. Westchnął.

– To nie wystarczy – rzekł. – Chodź!

Posłusznie wstałam. Poprawiłam stanik i zapięłam sukienkę. Poszłam za nim. Idąc czułam, jak wypływa ze mnie sperma i moczy mi opięte jeszcze rajstopami uda.

C.d.n.

Pełny reportaż: Sesja z SB
www.sawbook.pl/sesja-z-sb.html
 

samotnajow
 
Biegnę przed siebie. Potykam się i upadam w błoto. Wstaję i biegnę dalej. Co ja zrobiłam mogłam zostać w domu. Dać się pobić.  I być teraz w ciepłym łóżku. Co ja zrobiłam. Matura za sto dni a ja uciekam. Znów nie odrobię lekcji na jutro. Gdzie teraz pójdę?

Jestem w lesie. Opieram policzek o najbliższe drzewo. Czuję wilgotną chropowatą korę. Jest przyjemna. Zamykam oczy. Jestem bezpieczna. Po chwili zsuwam się w dół, obejmuje mnie ciemność.

Budzę się. Już prawie zmrok. Jest mi zimno cała przesiąkłam, drżę z przerażenia, zimna i samotności wyjmuję z plecaka ubrania na zmianę i szybko się przebieram. Co teraz? Gdzie ja teraz pójdę? Nie zadzwonię do Sławka. Mieszka w małym mieście gdzie wszyscy się znają. Jeśli pożyczy auto od rodziców, żeby po mnie przyjechać będę musiała się tłumaczyć... Jeśli jego rodzice się dowiedzą. Moi mnie skatują. Czasami marzę, żeby pobili mnie tak mocno, żebym już nigdy się nie obudziła.

Wyjmuję telefon z plecaka. Może zadzwonię do babci? Może oni mi pomogą. Może będę mogła u nich przenocować, choć przez jedną noc? Wybieram numer.

- Tak słucham?- Rozlega się głos mojego dziadka w telefonie. Wciągam powietrze.

-Cześć. Czy mogę przyjść porozmawiać?

-A kto mówi?

-Jowita. Jesteście dziś w domu?- Pytam

-Tak. Możesz wpaść.

Rozłączam rozmowę. To niedaleko. Powinien jeszcze kursować autobus do miejscowości, w której mieszkają moi dziadkowie. Zakładam na ramiona plecak i szybkim krokiem kieruję się na drogę wiodącą przez las prosto do przystanku. Moje włosy są wilgotne. Zakładam kaptur na głowę. Trochę cieplej.

Na tabliczce widzę godzinę kursu autobusu, nie spóźniłam się na szczęście. Jeszcze 15 minut. Wyjmuję z plecaka chusteczkę i wycieram błoto z moich butów. Pięknie, wyglądam jak żebrak i tak się czuję. Patrzę na telefon. Jest 17:00 i nikt nie dzwonił. Tak to normalne. Nie ma na świecie nikogo kto martwiłby się o mnie.

Wysiadam pod domem dziadków. Jest to dom w starym stylu budowany 50 lat temu. Pukam do drzwi. Babcia otwiera

-Wejdź moje dziecko

-Dziękuję - uśmiecham się smutno i zakładam kapcie podane przez babcię

-Chciałam pogadać

-Chodź do salonu

W powietrzu czuję charakterystyczny zapach starego domu, pomieszany z zapachem lawendy, i innych ziół które suszą moi dziadkowie. Siadam przy stole. Dziadkowie siadają na przeciwko mnie i patrzą na mnie z wyczekiwaniem.

- Mam problemy w domu- mówię patrząc im prosto w oczy. Tak bym chciała żeby mi uwierzyli.

-To znaczy?

- Nie mogę dogadać się z rodzicami. Oni... czy mogłabym u was przespać jedną noc? Tylko jedną. Może coś przemyślą przez ten czas. Możecie do nich zadzwonić i powiedzieć że tu jestem- patrzą na siebie znacząco, ich wzrok jest pusty kiedy spoglądają na mnie, zupełnie bez wyrazu- Myślę że wtedy będziemy mogli się dogadać, że nasze relacje się poprawią. Bardzo mi zależy proszę.

-Wnusiu... w rodzinach tak to jest, że ludzie czasami się nie dogadują...

-Ale oni znęcają się nade mną, biją mnie praktycznie za wszystko!

-Wnusiu.. tak jak już mówiłam tak to jest że ludzie w rodzinach się nie dogadują. Na pewno nie jest tak źle, pewnie przesadzasz

- Nie przesadzam! Naprawdę ja się boję tam wrócić! - Łzy spływają mi po policzkach a w klatce piersiowej szaleje serce jak jakieś dzikie zwierze które nie może się wydostać z klatki.

- Uspokój się, to się zdarza, problemy wieku nastoletniego

- Babciu- Patrzę na starszą kobietę z siwymi włosami, w moich oczach są łzy- czy ja mogę u was zostać na jedną noc? Proszę

- Jowitko... Wiesz... u nas nie ma za bardzo miejsca dla Ciebie

-Ale jak to? Przecież macie jeden wolny pokój z łóżkiem? Ten, w którym właśnie siedzimy- mówię nie dowierzając temu co właśnie usłyszałam, czuję się tak jakby moje serce rozpadło się na pół, czuję pustkę w środku - zawsze spałam tutaj kiedy byłam mała i rodzice zostawiali mnie u was na weekend..

- Tak ale teraz Twój wujek wraca czasami po pracy i nie chce siedzieć ze swoją żoną i dzieckiem w pokoju i przychodzi właśnie tu poleżeć i odpocząć, musi mieć przecież miejsce do odpoczynku

- Nie może jeden dzień poświęcić dla mnie?

-Jowitko lepiej będzie jak wrócisz do rodziców. Zaraz do nich zadzwonię, że byłaś u nas i żeby się nie martwili

- No tak- mówię i zaciskam dłonie w pięści- tak będzie najlepiej- wstaję, podnoszę plecak z ziemi i kieruję się do wyjścia.

- Jowitko! Może napijesz się herbatki może ciasteczko? - Słyszę za sobą

-Nie podziękuję -Odpowiadam i zbiegam ze schodów nawet nie zamykając za sobą drzwi. W środku czuję pustkę. Mrugam oczami by nie płakać. Biegnę na przystanek. Może jeszcze złapę autobus do "domu" w głowie mam ciągle słowa "nie ma tu dla Ciebie miejsca, nie ma miejsca, nie dla Ciebie" ...

Otwieram powoli drzwi od domu. Mam nadzieję że wszyscy śpią w środku panuje cisza. Nagle drzwi niebezpiecznie zblizaja się do mojej głowy. Widzę błysk. Dopiero po chwili orientuje się co się właśnie stało. Ojciec drzwiami ścisnął moja głowę z futryną. Siedzę na ziemi. Podrywa mnie do góry i rzuca mną o ścianę. Próję się zasłonić ale nagle ktoś łapie mnie za ręce i wykręca je do tyłu. To matka. Słyszę głos matki
-Wpierdol jej Józek tak że się nie podniesie
Włosy spadły mi na twarz nie mogę się bronić. W ganku gaśnie światło a on okłada mnie pięściami zawiniętymi w bandarz elastyczny i ręczniki żeby nie zostawić śladow. Boje się.
-Ty jebana dziwko Ty franco niemyta ty pizdo uciekasz! Uciekasz ? Ty jebana gówniaro to ja daję ci wszystko a Ty tak? Źle ci kurwo? Pieniądze masz książki masz ciuchy masz i jeszcze ci kurwo jebana źle?
- Jesteś hujem nie ojcem - mówię ze spokojem plując w niego krwią - nie mów tak o mnie! Sam jesteś dziwka i damskim bokserem- nie wytrzymuję do tej pory milczałam ale już nie mogę, jak oni mogą w ten sposób mnie traktować ? - A z ciebie co za matka? Zamiast mnie bronić trzymasz mnie żeby mógł zrobić mi gorszą krzywdę z Ciebie jest kurwa.
- Ty chujobciagaro - słyszę krzyk matki- my Ci pokazemy !
Oboje chwytają mnie za włosy i ciągną do pokoju po schodach.
Rzucają mną do mojego pokoju. Gaszą swiatło. Pewnie żeby sąsiedzi nie widzieli. Matka siada na mnie okrakiem łapie mnie za nadgarstki a ojciec kopię mnie i okłada pięściami bije wszędzie po twarzy i po piersiach. Słyszę chrupnięcie nosa. Będę musiała go później nastawić ...
 

samotnajow
 
Nie chciałam wracać do szatni i znów męczyć się z tą moją szafką. Wybiegłam ze szkoły prosto na deszcz. Pogoda idealnie odwzorowująca mój humor. Cofnęłam się do ganku liceum najlepszego w mieście, wzdrygając się lekko. Wyjęłam z kieszeni telefon. I szybko wystukałam numer do mojego chłopaka.
-Sławek? Przyjedź po mnie proszę szybko błagam...- powiedziałam gdy tylko usłyszałam że odebrał nie dając mu dojść do słowa.
-Jowitko.. uhmm... -przerwał mi- Przecież wiesz, że mam teraz lekcje. Nie mogę naprawde... Przepraszam Kochanie- szepnął i rozłączył naszą rozmowę. Przez chwilę patrzyłam tępo w ciemny ekran telefonu. Po prostu cudownie. Syknęłam z bólem.
Nie chciałam do niego dzwonić ponownie. Opowiadanie o tym w jakim stanie jestem i o tym co się działo w moim domu było ponad moje siły. Tym bardziej, że przecież nie miał czasu na rozmowę. Miał lekcję. Rozumiem. Mimo to poczułam się bardzo samotnie. Zawsze sama zawsze Samotna. Bałam się, że jeśli mu powiem o wszystkim odwróci się ode mnie, albo, że mi nie uwierzy w to jak jestem traktowana w domu. Zdrowi normalni ludzie nie wierzą w to, że zło dzieje się za ich drzwiami, że zła doświadczają sąsiedzi i bliskie im osoby... Wolą od tego uciekać wolą nie wiedzieć, wolą nie słuchać, wolą nic nie widzieć. Za to co zrobiłam na teście z chemii też raczej mnie nie pochwali. Zresztą to nie jest przecież rozmowa na telefon. Jowita ogarnij się.

Sławek jest moim chłopakiem więc czemu do cholery nie mogłam opowiedzieć mu o swoich problemach ? Nie wiem. Blokada. To takie cholernie trudne ... Mówić o takich rzeczach nawet jeśli się komuś ufa najbardziej na świecie. Obejrzałam się za siebie. Nie.. do szkoły nie chcę wracać. Moje myśli skupiły się na Sławku. Czemu ja w ogóle z nim jestem? Poznaliśmy się na dyskotece. Wszystkie moje koleżanki się nim zachwycały. Jest bardzo miłym chłopakiem. Fajnie nam się spędza czas. Jesteśmy w sumie już pół roku razem... Kogoś takiego właśnie potrzebowałam, normalnego spokojnego. Odskoczni od tego syfu który mam w domu. Cały czas mówi mi, że myśli o mnie poważnie.. Tego chciałam. Najlepiej gdyby mi się oświadczył i zabrał mnie z tego piekła. Przedstawił mnie już całej swojej rodzinie. Wiem, że mogę na niego liczyć. Nie interesują go imprezy i koledzy wiem, że w jego życiu ważna jestem tylko ja.

Deszcz jakby zmalał. Zaczęłam iść przed siebie nie zważając na to, że krople zimnej wody zmywają mi makijaż i moczą starannie ułożone włosy. Wszystko dookoła było szaro-bure i idealnie komponowało się z moim nastrojem. Odgarnełam z twarzy mokre włosy z którymi usilnie walczyłam i zaczesałam je do tyłu dlonią.Westchnęłam głęboko patrząc w brzydkie tego dnia szare niebo. Nagle odbiłam się od czyjejś kurtki.
-Przepraszam- burnęłam, spuszczając głowę w dół. Nie miałam ochoty na konfrontację z nikim w takim stanie. Chciałam wyminąć osobę na którą wpadłam jak najszybciej i iść dalej bez celu, byle tylko się nie zatrzymywać. Najlepiej biec przed siebie choć dziwnie by to wyglądało.. Nie było mi to jednak dane. Osoba z którą się zderzyłam zagrodziła mi drogę.
- Przepraszam ...- usłyszałam męski głos - Jesteś Jowita?- tak to ja we własnej osobie pomyślałam, mistrzyni spieprzonego życia , człowiek porażka a ty czego chcesz ode mnie - zamiast tego podnosząc wzrok i patrząc jednym okiem na chłopaka stojącego przede mną powiedziałam pewnie:
- Ta.. k..- i aż się zajaknełam. Przede mną stał chłopak na oko w moim wieku może ciut starszy, wysoki, dobrze zbudowany, jego ciemnoblond włosy sterczały w formie loków na czubku głowy boki miał wygolone a oczy? Nigdy nie widziałam tak pięknego koloru oczu..
- Jestem Aleks, chyba zapomniałaś parasola.. chętnie zaproponuję Ci swoje towarzystwo, no i ochronę przed deszczem- uśmiechnał się najpiękniejszym uśmiechem jaki w życiu widziałam...
-Co tak stoisz? Chyba nie chcesz zmoknąć ? - Przywrócił mnie tymi słowami do świata realu.
- W sumie masz rację - otrząsnęłam się z tego dziwnego stanu. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego jak dziwnie szybko bije mi serce na widok tego nieznajomego, że przez cały ten czas miałam otwarte usta i że z pewnością wyglądam fatalnie taka przemoczona. Zamknęłam szybko usta, nieznajomy, a właściwie Aleks, wyminął mnie zgrabnie i umieścił moją dłoń pod swoim ramieniem. Ten gest sprawił, że moje serce przyspieszyło jeszcze bardziej. W jego dotyku było coś niesamowitego. Ciepło rozlało się po moim całym ciele a żołądek wykręcił kilka koziołków.
- Masz piękne oczy Jowito, podobno oczy są zwierciadłem duszy- powiedział lustrując moją twarz swoim spojrzeniem- podobno najpiękniejsze oczy są własnością najszlachetniejszych osób- powiedział i obdarzył mnie uśmiechem.

Przez deszczowe niebo przedarł się promień słońca i oświetlił nam drogę. Nie wiem czemu jego głos tak mnie zahipnotyzował. Miałam wrażenie, że gdyby powiedział, chodźmy na koniec świata ja poszłabym za nim. Kim on był. Czemu tak na mnie działał? Jedyne co chciałam czuć w tym momencie to ciepło jego ramienia...
  • awatar W Życiu o Życiu: przeczytałem w całości. Czy jeśli był by brzydki a zaoferował Ci pomoc też byś z nim rozmawiała?
  • awatar SamotnaJow: Aleks jest prawdziwą postacią. Piękno to rzecz bardzo subiektywna. Jednym podobają się chudzi innym umięśnieni. Aleks oprócz walorów fizycznych był też bardzo ciekawym człowiekiem :)
  • awatar W Życiu o Życiu: @SamotnaJow: czy dobrze pamiętasz w co był wtedy ubrany?
Pokaż wszystkie (3) ›
 

samotnajow
 
Uderzyłam nogą w szafkę z całej siły. Znowu zapomniałam kluczyka. Tak szybko wychodziłam z domu, że zostawiłam go na stole u mnie w pokoju... Kopnęłam szafkę ze złością, jeszcze raz z całej siły, zamek odskoczył i wreszcie się otworzyła z okropnym i głośnym skrzypnięciem zardzewiałych zawiasów.

-Noo! - Zawołałam z triumfalnym okrzykiem
-Hej Jowita! Boooże....
Podskoczyłam na dźwięk jego głosu.
-O hej Steryd co tam? - Odwróciłam się w jego stronę. Rafał miał taką ksywę odkąd pamiętam. W sumie nie ma się czemu dziwić. Jest bardzo umięśniony. Ćwiczy codziennie na siłowni. Kiedy ktoś go spyta mówi, że nie bierze sterydów, ale aż ciężko uwierzyć, że mówi prawdę. Serio. Nie wiem czy mu wierzę. Nie dość, że jest wysoki to jeszcze te szerokie barki i wytrenowane mięśnie. W szkole nikt mu nie wchodzi w drogę. Sama aż mam dreszcze kiedy patrzę na jego posturę. W dodatku jest przystojny. Bardzo przystojny. Wszystkie dziewczyny sikają w majtki na jego widok. Czemu wybrał na przyjaciółkę akurat mnie? We mnie nie ma nic ciekawego. Jego błękitne oczy, patrzą na mnie z niedowierzaniem. Skrzywiłam się myśląc o tym jak beznadziejnie musiałam wyglądać.

- Nie wiedziałem, że jesteś taka ostra! -odpowiada śmiejąc się, w sumie zanosząc się od śmiechu i oczywiście teatralnie łapiąc się za brzuch- O matko- ociera udawane łzy rozbawienia.
-Miałam po prostu zły dzień ok?- rzucam i uciekam wzrokiem, z krzywym wymuszonym uśmiechem, poprawiam rękaw szarej bluzy chcąc ukryć siniak i zdejmuję buty opierając się o ścianę.

Mam nadzieję, że nikt nie przykleił do tej ściany gumy, w moim liceum to standard a ja mam takiego pecha, że zawsze albo wdepnę w jakieś gówno, albo usiądę na gumie i potem przez pół dnia paraduję z gumą na dupie po szkole, bo moje życzliwe koleż...

Mam nadzieję, że nikt nie przykleił do tej ściany gumy, w moim liceum to standard a ja mam takiego pecha, że zawsze albo wdepnę w jakieś gówno, albo usiądę na gumie i potem przez pół dnia paraduję z gumą na dupie po szkole, bo moje życzliwe koleżanki oczywiście nie zwrócą mi na to uwagi.
-Zły dzień?- prychnął- Bejbe jest 7:30, wow...- i dalej na mnie patrzy, zabawnie unosząc jedną brew i kiwając głową z politowaniem.
Co mam mu powiedzieć, że mam popieprzonych starych? Że moja matka wczoraj wróciła z nocnej zmiany, weszła do pokoju Ludwika i zobaczyła porozrzucane kredki i o 3 w nocy zerwała mnie z łóżka ciągnąc za włosy po dywanie. Następnie kazała wyciągnąć odkurzacz i poodkurzać całe piętro w domu za karę, że nie zrobiłam tego wcześniej? Co mam Ci powiedzieć, myślę zakładając moje brązowe brzydkie adidasy, że ojciec tak mnie wtedy pobił, że aż rozerwał na mnie podkoszulkę? Że nie mogę zrozumieć czemu moi rodzice tak mnie nienawidzą? Że każdy powód by mnie uderzyć jest dobry? Że chciałabym ze sobą skończyć albo zacząć się ciąć by mi ulżyło. Ale nie zrobię tego bo wiem, że moja ofiara poszłaby na marne a cięć i tak nikt by nie zauważył, a nawet jeśli to albo bili by mnie mocniej i bardziej zastraszali albo wyśmiewali i opowiedzieli wszystkim dookoła, że jestem psychicznie chora. Nie spałam normalnie od kilku dni a dzisiaj od trzeciej w nocy i ledwo widzę na oczy, bo do pierwszej uczyłam się do dzisiejszego testu z chemii...
- Nie gap się na mój tyłek -odpowiadam odkasłując, by nie brnąć w to dalej i uśmiecham się zaczepnie - jesteśmy tylko przyjaciółmi Steryd- odwieszam kurtkę na wieszak i zatrzaskuję szafkę.
- Pff. Wolę patrzeć na tyłek stuletniej szatniarki niż na twoją kościstą dupę, Jow.
- Umiesz na test z chemii? -Pytam śmiejąc się z jego oburzonej miny.
- Jak zawsze!
- Ja też.
Oboje wiemy jak jest naprawdę. Nienawidzę chemii. Ale chcę być lekarzem więc muszę się uczyć.. Steryd też nie lubi tego przedmiotu, on w przeciwieństwie do mnie ma kochająca rodzinę i lepsze warunki do nauki.. Wzdycham ciężko, moje rozmyślania przerywa mi jego głos..
- Dobra nie pierdol Bejbe bo spóźnimy się a ta stara rura Molenda nie da nam żyć i każe pisać ten sprawdzian przy biurku.
Śmiejąc się przeskakujemy po kilka schodków. Tak mi tu dobrze. Uwielbiam swoje liceum. Chciałabym tu zamieszkać i nie musieć wracać do tego domu, a właściwie więzienia..
Wpadamy do sali, wszyscy już siedzą na swoich miejscach. Pięknie kurwa. Jak zwykle.
- Jowita! Czy ty kiedyś przyjdziesz na lekcje na czas? - Stara nauczycielka podchodzi do mnie, łapie mnie za rękę i prowadzi za sobą, kątem oka dostrzegam, że Steryd korzystając z okazji zajął miejsce w ostatniej ławce, cały świat się na mnie uwziął! Krzywię się z niesmakiem. Nauczycielka zatrzymała się przy biurku.- Oto Twoje miejsce- Nie dziwi mnie to. Ta stara kobieta ma dziwny zwyczaj sadzania spóźnialskich przy biurku. Jakby to miało w czymś pomóc. A może to pomaga jej? Pewnie lubi się pastwić nad uczniami. Tak najłatwiej wylać żal i frustrację życiem. Mam wrażenie że to filozofia ktorą wyznają wszystkie nauczycielki stare panny. Zrzucam torbę i biorę krzesło. Wyciągam długopis. Klasa po cichu się śmieje, niektórzy pokazują na mnie palcami. Mam to gdzieś. To nic w porównaniu z tym co mam w domu. Pierwsze pytanie. Kurde jak to było? ...
Nagle wszystkie moje myśli i wszystko to czego się uczyłam gdzieś uleciało. Podpieram głowę ręką i tempo wpatruję się w pustą kartkę. Jestem cholernie zmęczona. Wróciłam myślami do niego. Czemu? Nawet nie wiem jak wygląda. Napisał mi na facebooku, że nie może się powstrzymać od patrzenia na mnie. Że kiedy idę i on może mnie obserwować, świat się dla niego zatrzymuje. Że chciałby za mną pójść na koniec świata i nigdy nie stracić mnie z oczu. Rumienie się na samo wspomnienie tych wiadomości. Mam nadzieję, że to nie psychol. Zawsze miałam dobrą intuicję i tym razem podpowiada mi ona, że z tego może wyjść coś ciekawego. Tak bym chciała poznać tego człowieka, ciekawe kto to.. Przyznam szczerze, że pierwszy raz ktoś mówił o mnie w ten sposób. Boże co ja myślę, przecież ja mam chłopaka.. eh. Czemu ja z nim jestem? Bo jest dla mnie dobry. Przymykam powieki... Jest jedyną osobą, która mnie w życiu nie skrzywdziła. Aż podskakuję na krześle kiedy słyszę głos nauczycielki.
- A panienka z okienka to zamierza coś w ogóle napisać ? - Krzyczy uderzając otwartą dłonią w biurko- Matury nie zdaje się dumaniem i rozmyślaniem o niebieskich migdalach- słyszę drwiący głos Molendy- jak tak dalej pójdzie to nie dopuszczę cię do matury moja panno, zresztą już jestem pewna że nie zdasz... - tego już było za wiele. Poczułam jak moje oczy robią się mokre. Nie mogę się rozpłakać. Nie mogę nie teraz! Usłyszałam drwiący śmiech który rozniósł się po sali. Uderzył w moje serce niczym milion małych szpilek. Miałam wrażenie że ten śmiech skanduje "gorsza, gorsza, gorsza". Córki lekarzy i synkowie prawników, aż zanosili się ze śmiechu. W tej klasie ja byłam najsłabszym ogniwem. Tylko ja nie miałam rodziców którzy byliby "kimś" a nawet mogłabym śmiało powiedzieć że są nikim. Wiec można było się że mnie bezkarnie naśmiewać nie zagrażając nikomu. Nie uwazałam że są nikim dlatego że nie mają budzącej respekt posady i dlatego że nie dają mi pieniędzy ani na korepetycje ani na ubrania ani nawet na jedzenie... Są potworami. Dlatego są dla mnie nikim. Sięgam po torbę i podnoszę ją z ziemi.
Odsunęłam krzesło, złapałam za kartkę. Nauczycielka wyrwała mi ją szybko. Była zupełnie pusta.
-Do widzenia- Powiedziałam patrząc jej w oczy i odwróciłam się w kierunku drzwi. W klasie zapanowała absolutna cisza. Słychać było tylko moje kroki i przyspieszony oddech. Słyszałam bicie własnego serca. Wyszłam na korytarz. Zatrzasnęłam za sobą drzwi. Koniec. Cisza. Nie zdałam. Będę miała problemy... Trudno. Do matury zostało tylko 100 dni. Teraz dopiero zrozumiałam co oznacza stuprocentowa zdawalność matury na kierunku lekarskim. Słabsze jednostki się eliminuje. Czy ja jestem słabą jednostką?
  • awatar W Życiu o Życiu: hym nie jesteś słabą osobą. Teraz dopiero jest czas by to przeczytać. jedno co mnie nurtuje czemu masz niską samoocenę...
Pokaż wszystkie (1) ›
 

xdpedia
 
www.xdpedia.com/(…)panie_doktorze_moj_maz_strasznie…
- Panie doktorze, mój mąż strasznie mnie obraził. - I dlatego musi mnie pani budzić w środku nocy? - Tak, bo teraz trzeba go będzie pozszywać.
 

czytajnas
 
Pismo zachęcające do dbania o zdrowie, dobrą kondycję i urodę. Skierowane przede wszystkim do kobiet, ponieważ to one najlepiej troszczą się o zdrowie własne i swoich rodzin.

Poradnik dla poszukujących informacji o tym, jak poprawić jakość życia, uniknąć chorób, czuć się zdrowo i pięknie.

Zawiera działy:

- PORADNIK MEDYCZNY: codzienne dolegliwości, profilaktyka, przegląd leków,

- SALON URODY: pielęgnacja, problemy zdrowotno-urodowe,

- PSYCHOLOGIA I SEKS: relacje z partnerem, problemy z dziećmi, ale też zjawiska, np. nieśmiałość, przemoc w rodzinie, narkotyki i alkohol,

- ZDROWO JEŚĆ: diety odchudzające i lecznicze, zdrowa żywność, woda,

- ZDROWY RUCH: relaks, fitness, ruch na świeżym powietrzu,

- ZDROWY DOM: rośliny, oświetlenie, chemia domowa, nowe rozwiązania, ergonomia.


Najnowsze e-wydanie:
www.nexto.pl/e-prasa/zdrowie_p11211.xml?pid=154355

--------------------------------------------------------------------------------------------------
Więcej gazet i czasopism znajdziesz tutaj:
masz24.pl/gazety-i-czasopisma-cyfrowe-wydania.html
--------------------------------------------------------------------------------------------------
 

jamniczek-pl
 

“Człowiek, który spędził 10 lat w więzieniu, ponieważ został uznany za winnego, ale tak naprawdę był niewinny. Seryjny zabójca na wolności. Prokurator, który domaga się kary śmierci dla niewinnego, a potem stara się, by prawda nie ujrzała światła dziennego.”


potwor.jpg

“Śledczy, który zostanie zobowiązany, by prowadzić dochodzenie w swojej sprawie i kolejny śledczy opętany wymierzaniem sprawiedliwości. Historia wszystkich tych osób i ich rodzin splata się w trzech liniach czasowych w latach 50. i 60. w niewielkim węgierskim mieście Martfű.”


potwor2.jpg

“Reżyser Árpád Sopsits [Árpád Sopsits *napisał również scenariusz* - dop. jamnikowa] umiejętnie kreśli intrygujące i nieoczywiste w warstwie psychologicznej postacie. Film nie stroni od brutalności. Są w nim sceny, które mogą zszokować bardziej wrażliwych widzów. (..) Za sugestywne zdjęcia do filmu operator Gábor Szabó otrzymał nagrodę węgierskich krytyków.”


potwor3.jpg

To części opisów za filmweb.pl

Teraz moja krótka notka.

Duszny, ale nie duszący. Kojarzy mi się (to) z salą, w której ludzie palą papierosy, ale jest wietrzona.

Ciekawy i trzymający w napięciu, napięciu innym, niż wiele filmów amerykańskich. Wszak to Węgry, zaraz obok Słowacja, Rumunia, Słowenia. Zupełnie inne tworzenie świata między innymi na ekranie. (Tutaj mogłabym napisać: Polska, zaraz obok Niemcy - gdzie Rzym, gdzie Krym - mam nadzieję, że rozumiecie przekaz). Bez "fajerwerków" potrzebnych/niepotrzebnych* ( *niepotrzebne [sic!] skreślić).

Polecam.


-*-

Dopisek.

"Potwór z Martfű" skojarzył mi się z filmem "Citizen X", który miał premierę pod koniec lutego 1995 roku i który obejrzałam, nie jestem pewna, chyba jeszcze jako nastolatka lub mając nieco ponad 20 lat.

Kiedy pada pytanie o tak zwane ulubione filmy wspominam o "Obywatelu X".
 

stylowki24
 
Bycie nękanym w otoczeniu, w którym spędzamy dużo czasu jest straszne.  Jeśli Ty też masz z tym problem, sięgnij po rady, które dla Ciebie przygotowaliśmy.

www.stylowkidlanastolatek.pl/nekanie-w-szkole-ja…

pexels-photo-201527.jpeg
 

caligo
 
fabularium: W sobotę, 30 kwietnia obchodzony jest Światowy Dzień Sprzeciwu Wobec Bicia Dzieci.

"Trzeba stawiać wyraźny sprzeciw wobec bicia dzieci nie tylko 30 kwietnia, ale przez cały rok" - podkreśla rzecznik praw dziecka Marek Michalak i zachęca, by reagować na każdą taką sytuację.

“Bicie dziecka jest wyrazem bezsilności, złości i frustracji rodzica, nie zaś edukacją dziecka. Dzieci są często bite za zachowania, które nie są "złe" czy "niewłaściwe", ale wynikają z ich naturalnej potrzeby badania świata, a także z potrzeb związanych z odżywianiem, snem, ruchem czy chęcią zwrócenia na siebie uwagi.”



/Przyzwolenie dla bicia dzieci w Polsce utrzymuje się na poziomie ok. 60 proc./

brpd.gov.pl/(…)swiatowy-dzien-sprzeciwu-wobec-bicia…


Reakcja 3.jpg
 /foto z Bajtowego archiwum/
  • awatar b-angel: Na szczęście, tutaj gdzie mieszkam bicie dziecka jest zabronione! Nie wiem co dzieje się w czterech ścianach socjopatów, którzy biją dzieci, ale w miejscu publicznym zostaje natychmiast powiadomiona opieka społeczna, a dokładniej jej sekcja młodzieżowa, tzw Jugendamt. Przyznam szczerze, że gdy tylko coś niepokojącego zauważę, to natychmiast do nich dzwonię i interweniuję.
  • awatar fabularium: @b-angel: W Polsce też jest zabronione, ale chyba jednak bardziej na papierze, niż w rzeczywistości. I jakże smutno, że trzeba cywilizowanym i ponoć kochającym swoje dzieci ludziom prawnie tego zabraniać.
Pokaż wszystkie (2) ›
 

gablotka-szkolna
 
Fundacja Dziecko i Rodzina oraz Fundacja po Drugie ogłaszają konkurs dla dzieci i młodzieży od 11 roku życia pod hasłem „Moc bez przemocy”. Konkurs jest zorganizowany w ramach międzynarodowej kampanii Women’s World Summit Foundation (WWSF) – „19 dni”. Jest to prowadzona na całym świecie akcja przeciwko przemocy i krzywdzeniu dzieci i młodzieży. W Polsce głównym organizatorem kampanii jest Fundacja Po Drugie. www.szkola.firmowa.eu/news.php?readmore=5931
 

epartnerzy
 
Lizzie Rush prowadzi podwójną grę. Zdobywa zaufanie i wkrada się w łaski Normana Estabrooka, ekscentrycznego miliardera, uwikłanego w nielegalne interesy i współpracującego z mafią. Obciążające dowody przekazuje FBI jako tajna informatorka. Dzięki zgromadzonym przez nią informacjom brutalny i dotąd bezkarny przestępca zostaje aresztowany. Wygląda na to, że ryzykowna gra dobiegła końca. Jednak nie wszystko jest takie, jakie się wydaje. To dopiero początek dramatycznych wydarzeń…

Norman, po odzyskaniu wolności, zaczyna mścić się na wszystkich, którzy go zdradzili. Krwawy zamach w Bostonie to pierwszy krok zaplanowanej zemsty. Wkrótce nastąpią kolejne… chyba że Lizzie powstrzyma Estabrooka. Niespodziewanie pojawia się Will Davenport, tajemniczy agent brytyjskiego wywiadu. Od dawna śledzi Normana. Jednak nie tylko jego… podąża też śladami Lizzie. Will wydaje się jedyną osobą, która może pomóc Lizzie zatrzymać spiralę przemocy. Jednak czy na pewno pracuje tylko dla wywiadu?

Promocja tylko 28 listopada 2015 r. - sprawdź na stronie:
epartnerzy.com/okazja-dnia.xml

Poza promocją publikację znajdziesz na stronie:
epartnerzy.com/ebooki/mgla_p34157.xml?uid=215827

Książka w formacie EPUB (bez zabezpieczeń DRM) na PC, e-czytniki, smartfony i tablety. Możliwość pobrania PDF z poziomu Biblioteki (dla zarejestrowanych).

Darmowy fragment:
aspiracja.com/(…)mgla_ebook.pdf…

Mgła - ebook.jpg


******
Więcej publikacji pod adresem:
epartnerzy.com
  • awatar my life my story<3: wpadnij do mnie właśnie napisałam II rozdział mojej książki "Oznaczona".Wpadnij przeczytaj i skomentuj
Pokaż wszystkie (1) ›
 

mariola02110
 
Nie mam nic do ludzi, ale wkurza mnie widok bitych dzieci, czy tam innych ludzi. Szkoda mi ich, bo jest to przykre.



Mówię o tym, że u mojej sąsiadki mąż pobił swoją córkę, w sumie moją koleżankę. Wkurzam się,że istnieją takie rzeczy w Polsce. Próbuje jej pomagać, chociaż nie chce. Czuje się bez silna. ;C
Marida.
niebieska.linia.jpg
  • awatar rozpisana94: Może zgłoś to do jakiejś instytucji?
  • awatar kerastani: nikt nic nie widzi, nikt nic nie wie.. to smutne
Pokaż wszystkie (2) ›
 

niepokornytv
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

epartnerzy
 
„Roma i Amor – historia prawdziwa” Jerzego Zielińskiego to współczesna powieść obyczajowa o walce z niesprzyjającym losem, popełnianych w życiu błędach i pragnieniu miłości.

Główną bohaterką jest Roma. Jest to kobieta w średnim wieku, która postanawia wyjść za mąż za starszego od siebie o dwadzieścia pięć lat niewidomego przedsiębiorcę. Małżeństwo nie należy do udanych. Zazdrosny o młodszą żonę Igor znęca się nad nią fizycznie i psychicznie. Pewnego dnia podczas intymnego zbliżenia serce mężczyzny nie wytrzymuje...

Po śmierci znienawidzonego męża, Roma przejmuje firmę, zaczyna dbać o siebie, stając się atrakcyjną kobietą w średnim wieku. Podczas wyjazdu z przyjaciółmi kobieta poznaje czułego, wrażliwego i wykształconego Piotra. Po pewnym czasie mężczyzna zaczyna tracić wzrok. Pomimo lęków wynikających z wcześniejszych doświadczeń Roma postanawia związać się z nim. Dość szybko po ślubie okazuje się, że zza fasady kulturalnego i wrażliwego mężczyzny wydostaje się zupełnie inne oblicze tego człowieka... Każdy koniec jest początkiem czegoś nowego, ale czy Romie uda się ułożyć życie po raz trzeci?

Jerzy Zieliński delikatną kreską rysuje obrazy toksycznych związków głównej bohaterki, procesów wydostawania się z nich i żałoby po utracie tego, co było dla niej najważniejsze.

Promocja tylko 30 października 2015 r. - sprawdź na stronie:
epartnerzy.com/okazja-dnia.xml

Poza promocją publikację znajdziesz na stronie:
epartnerzy.com/(…)roma_i_amor_-_historia_prawdziwa_…

Książka w formacie EPUB (bez zabezpieczeń DRM) na PC, e-czytniki, smartfony i tablety. Możliwość pobrania PDF z poziomu Biblioteki (dla zarejestrowanych).

Darmowy fragment:
aspiracja.com/(…)roma_i_amor_historia_prawdziwa_ebo…

Roma i Amor - historia prawdziwa - ebook.jpg
 

niepokornytv
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

niepokornytv
 
Wpis tylko dla właściciela minibloga

Wpis prywatny. Może go zobaczyć tylko właściciel minibloga.

 

jazumst
 

Wpis tylko dla użytkowników pinger.pl

 

 

Kategorie blogów