Wpisy oznaczone tagiem "skup udzialow" (9)  

pustostan
 
Kupimy udziały w garażach, działkach, mieszkaniach, kamienicach, spadkach oraz zadłużone udziały, zajęte przez komornika, z hipoteką, mieszkanie z lokatorem oraz pustostany mieszkaniowe.

ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 470 580
pustostan@udzialy.com
 

udzialywlokalu
 
Czynność prawna – czynność konwencjonalna (skonstruowana przez normę prawną) podmiotu prawa cywilnego, zawierająca treść określającą konsekwencje prawne zdarzenia prawnego. Jest to całość zdarzenia prawnego, w skład którego wchodzi co najmniej jedno oświadczenie woli.

Czynności prawne są aktami o doniosłości społecznej, ponieważ kształtują sytuację prawną  nie tylko tych podmiotów, które dokonują tych czynności, ale i innych  podmiotów „uwikłanych” w stosunki prawne. Zgodnie z art. 56 kc, czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.  Dlatego w prawie polskim instytucja czynności prawnej uwzględnia nie  tylko akty woli działających podmiotów, ale również interesy innych  osób.
Klasyfikacje czynności prawnych

   Ze względu na strony czynności prawnej można wyróżnić:
   Ze względu na zgodę osoby trzeciej – ustawa wymaga niekiedy  dla ważności czynności prawnej (ze względu na ochronę interesów  uczestników prawa) zgody osoby trzeciej, niebędącej uczestnikiem tej  czynności.
   Ze względu na indywidualnie adresowane – wyróżnione ze względu na   to, czy dla ich skuteczności wymagane jest złożenie oświadczenia woli   innej osobie:
   Ze względu na to, w jaki sposób dochodzi do skutecznego złożenia oświadczenia woli:
   Ze względu na status stron:
   Ze względu na skutek prawny, jaki czynność wywołuje w sferze majątkowej osoby składającej oświadczenie woli:
   Ze względu na skutek prawny jaki czynność prawna wywołuje w sferze majątkowej kontrahenta:
   Ze względu na to, czy przysporzenie następuje po obu stronach   czynności prawnej, czy tylko po jednej (podział ten dotyczy wyłącznie   czynności prawnych dwustronnych):
   Ze względu na wymóg istnienia causae (podział ten odnosi się wyłącznie do czynności prawnych przysparzających):
   Czynności powiernicze – zwane również fiducjarnymi. Składają się na nie dwa elementy:

   czynności prawne jednostronne, dla skuteczności czynności wystarczy oświadczenie woli jednej strony, są to między innymi: przyrzeczenie publiczne, sporządzenie testamentu, uznanie ojcostwa;
   czynności prawne wielostronne, dla skuteczności czynności potrzebne są oświadczenia woli dwóch stron, są to umowy (np: umowa sprzedaży, umowa darowizny, umowa najmu itp.);
   uchwały, czyli czynności organów działających kolegialnie.

   czynności niewymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie:
   czynności wymagające złożenia oświadczenia woli innej osobie –  na ogół system prawny wymaga, aby oświadczenia woli były składane  podmiotom, których dotyczą.

   niewymagające zakomunikowania ich nikomu (np. testament własnoręczny)
   skuteczne przez publiczne ich ogłoszenie (np. przyrzeczenie)
   skuteczne przez zakomunikowanie ich określonym w ustawie organom lub  świadkom, bez potrzeby kierowania ich do osób zainteresowanych

   czynności realne – poza oświadczeniem woli, konieczne jest  działanie powodujące zmianę faktycznego władztwa nad rzeczą lub innymi  przedmiotami materialnymi.
   czynności konsensualne – mogą dochodzić do skutku przez samo  tylko złożenie oświadczenia (solo consensu). Niekiedy ustawa wymaga  również spełnienia się innych okoliczności (np. wpis do ksiąg wieczystych).

   czynności prawne między żyjącymi (łac. inter vivos);
   czynności prawne na wypadek śmierci (łac. mortis causa) – czynność jest skuteczna dopiero po śmierci osoby, która jej dokonała, są dwie takie czynności w prawie polskim: testament – art.941 KC oraz zrzeczenie się dziedziczenia – art. 1048 KC.

   czynności prawne zobowiązujące – pociągają za sobą powstanie zobowiązania, czyli zwiększenie pasywów;
   czynności prawne rozporządzające – pociągają za sobą zniesienie, obciążenie lub przeniesienie prawa, czyli zmniejszenie aktywów.
   czynności prawne o podwójnym skutku – wywołują zarówno skutek czynności rozporządzającej i zobowiązującej (np. art. 535 w zw. z art. 155 k.c.)

   czynności prawne przysparzające – pociągają za sobą zwiększenie aktywów np.: uzyskanie prawa własności rzeczy lub zmniejszenie pasywów, np.: zwolnienie z długu;
   inne czynności.

   czynności prawne odpłatne (obciążające) – przysporzenie następuje po obu stronach czynności;
   czynności prawne nieodpłatne (pod tytułem darmym) – przysporzenie następuje tylko po jednej stronie czynności.

   czynności prawne przyczynowe, kauzalne – dla skuteczności czynności konieczne jest istnienie causa, czyli przyczyny prawnej tej czynności.
   czynności prawne oderwane, abstrakcyjne – istnienie causa nie jest konieczne dla skuteczności czynności prawnej.

   przeniesienie przez powierzającego na powiernika jakiegoś prawa, z   którego powiernik może korzystać w pełnym zakresie wyznaczonym treścią   tego prawa.
   zobowiązanie powiernika wobec powierzającego do tego, że będzie   korzystał z tego prawa w ograniczonym zakresie, wskazanym treścią umowy powierniczej, w szczególności, że w określonej sytuacji przeniesie to   prawo z powrotem na powierzającego.

Elementy czynności prawnej

Do elementów czynności prawnej można zaliczyć essentialia negotii (elementy przedmiotowo istotne), naturalia negotii (elementy przedmiotowo nieistotne) oraz accidentalia negotii (elementy dodatkowe, podmiotowo istotne).
W prawie prywatnym międzynarodowym

Dopuszczalność  dokonania czynności prawnej określa prawo właściwe dla czynności  prawnej, o którą w danym wypadku chodzi. Według tego samego prawa należy  oceniać jej istnienie jako czynności prawnej.

Istnieje zasada, że “dojście do skutku umowy podlega, w możliwie szerokim zakresie, prawu rządzącemu umową”[1].

Milczenie oblata  (adresata oferty) traktuje się na równi z przyjęciem oferty, tylko  jeżeli przewiduje to prawo jego miejsca zamieszkania lub siedziby.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywlokalu
 
Zachowek – forma ochrony interesów osób najbliższych spadkodawcy, którym przysługuje roszczenie względem spadkobierców, powołanych do dziedziczenia o zapłatę określonej sumy pieniężnej zwanej zachowkiem. Obowiązek ten powstaje w chwili śmierci spadkodawcy i należy do długów spadkowych. Ratio legis polega tu na wyjściu z założenia, że każdy człowiek w razie śmierci ma  moralny obowiązek pozostawienia choćby części majątku swym najbliższym, a  może się zdarzyć, że spadkodawca sporządzając testament pominie takie osoby. Zachowek zabezpiecza interesy osób najbliższych pominiętych przez spadkodawcę w testamencie.
Uprawnieni do zachowku

Podmioty uprawnione:

   zstępni;
   małżonek;
   rodzice spadkodawcy, jeśli byliby powołani do spadku z ustawy.

Wyłączenia:

   osoby uznane za niegodne;
   osoby, które zrzekły się dziedziczenia lub odrzuciły spadek przysługujący im z mocy ustawy;
   małżonek wyłączony od dziedziczenia w trybie artykułu 940 kc, czyli w  sytuacji, gdy spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu z winy małżonka  i żądanie to okazało się uzasadnione;
   osoby wydziedziczone przez spadkodawcę.

Osoby z pkt. 1 i 2 są traktowane jakby nie dożyły otwarcia spadku.

Spadkobiercy uprawnieni do zachowku: w sytuacji, kiedy ich udział w spadku nie pokrywa należnego im zachowku.

Powstanie roszczenia: roszczenie powstaje, gdy uprawniony nie otrzymał go w innej postaci, niż powołanie do dziedziczenia.
Zobowiązani z tytułu zachowku

   spadkobiercy powołani do dziedziczenia;
   osoby, na rzecz których spadkodawca ustanowił zapis windykacyjny;
   obdarowani darowizną doliczoną do spadku.

Wysokość zachowku

Wysokość zawsze określa się w oznaczonej kwocie pieniężnej, która zależy od:

   wartości całego spadku;
   wielkości udziału spadkowego, który przypadłby danej osobie przy dziedziczeniu ustawowym;
   czy uprawniony jest trwale niezdolny do pracy;
   czy uprawniony zstępny spadkodawcy jest osobą małoletnią.

Uprawnionemu, który jest trwale niezdolny do pracy, oraz małoletniemu  zstępnemu należy się 2/3 udziału spadkowego, który przypadłby mu przy dziedziczeniu ustawowym. Wszystkim pozostałym należy się ½ udziału   spadkowego, który przypadałby im przy dziedziczeniu ustawowym.
Dziedziczenie zachowku

Dziedziczenie roszczenia o zapłatę zachowku podlega szczególnej regule, wynikającej z art. 1002 Kodeksu cywilnego,  zgodnie z którą roszczenie z tytułu zachowku przechodzi na spadkobiercę  osoby uprawnionej do zachowku tylko wtedy, gdy spadkobierca ten należy  do osób uprawnionych do zachowku po pierwszym spadkodawcy.

W przypadku braku osób uprawnionych do dziedziczenia roszczenia o   zachowek, roszczenie w tym zakresie wygasa, nie powodując zwiększenia   uprawnień pozostałych osób uprawnionych z tytułu zachowku. W wyroku Sądu Najwyższego  z dnia 28 kwietnia 2010 roku (sygn. akt III CSK 143/2009) wyrażone  zostało stanowisko, że złożenie przez osobę zobowiązaną do zapłaty  zachowku oświadczenia o uznaniu długu,  wynikającego z obowiązku zapłaty zachowku, nie powoduje możliwości  żądania zaspokojenia tego roszczenia przez spadkobierców osoby  pierwotnie uprawnionej do zachowku[1].

W nauce prawa cywilnego podkreśla się wątpliwości, dotyczące zgodności art. 1002 Kodeksu cywilnego z Konstytucją[2].  Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie wypowiedział się w zakresie   konstytucyjności przedmiotowej regulacji, a to w wyroku z dnia 8 czerwca  2011 roku (SK 14/10) oraz w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 roku (P   4/99).
Zagadnienia szczegółowe

Odpowiedzialność uprawnionego do zachowku:

   za zachowek – zawsze ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej jego własny zachowek;
   za zapisy i polecenia – gdy uprawniony jest powołany do  dziedziczenia, wtedy jego odpowiedzialność za zapisy i polecenia  ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej wartość udziału  spadkowego, stanowiącego podstawę do obliczenia należnego uprawnionemu  zachowku.

Zmniejszenie zapisów i poleceń:

Spadkobiercy, obowiązani do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku, mogą żądać stosunkowego zmniejszenia zapisów i poleceń:

   jeżeli spadkodawca nie zostawił żadnych wskazówek w testamencie, to zapisy i polecenia zostaną zmniejszone w stosunku do ich wartości;
   dalszy zapis i polecenie również podlegają stosunkowemu zmniejszeniu.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywdzialce
 
Dziedziczenie ustawowe – dziedziczenie według przepisów prawa spadkowego, mające miejsce, gdy spadkodawca nie sporządził testamentu lub testament jest nieważny albo gdy osoby powołane do dziedziczenia nie chcą lub nie mogą być spadkobiercami. Dziedziczenie ustawowe może odnosić się do całego spadku albo do jego części. Reguły dziedziczenia ustawowego opierają się na stosunku pokrewieństwa, małżeństwa lub przysposobienia.

W Polsce dziedziczenie ustawowe jest regulowane przepisami Kodeksu cywilnego w księdze czwartej pt. “Spadki”[1].

Należy tu zwrócić uwagę na art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego,  który stanowi: “Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku  wspólnym”. Tak więc połowa majątku pozostaje przy żyjącym współmałżonku  jako jego dotychczasowa własność, a masę spadkową tworzy druga połowa  majątku wspólnego, o ile nie zaszły okoliczności z § 2 tego artykułu.
Krąg spadkobierców

Kodeks cywilny w artykułach 931 – 935 zalicza do spadkobierców ustawowych: zstępnych, małżonka, rodziców, rodzeństwo i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy, dziadków, pasierbów, gminę oraz Skarb Państwa.

Ostatnie zmiany w kręgu spadkobierców ustawowych zostały dokonane na podstawie ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks   cywilny (Dz. U. z 2009 r. Nr 79, poz. 662). W ramach przedmiotowej nowelizacji krąg spadkobierców ustawowych został poszerzony o pasierbów[2].
Kolejność dziedziczenia ustawowego

Polskie prawo spadkowe określa kolejność w jakiej spadkobiercy ustawowi są powoływani do spadku.

W pierwszej kolejności do spadku zostają powołane dzieci spadkodawcy oraz małżonek.  Dziedziczą oni w częściach równych. Jednak ułamkowa część spadku   przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż ¼. Oznacza to, że   jeśli mąż pozostawił po sobie żonę i dwoje dzieci, to wszyscy otrzymają po 1/3 spadku. Jeśli jednak pozostawiłby żonę i czworo dzieci, to żona otrzyma ¼ spadku a czworo dzieci pozostałe ¾ spadku.

Gdy dziecko spadkodawcy nie dożywa otwarcia spadku, jego udział   spadkowy przypada jego dzieciom w częściach równych. Czyli w momencie,   gdy spadkodawca pozostawia żonę, dwie córki oraz dwoje wnucząt po   wcześniej zmarłym synu; to żona dziedziczy ¼ spadku, obie córki po ¼  spadku, zaś oboje wnucząt pozostałą ¼ część spadku, która   przypadałaby na syna spadkodawcy.

We współczesnym prawie – w przeciwieństwie, np. do prawa   XIX-wiecznego – zniesiono dyskryminację dzieci nieślubnych i narodzonych  wskutek kazirodztwa. Dlatego też dzieci ze związków pozamałżeńskich, czy kazirodczych zachowują pełne prawa spadkobierców[3].

W sytuacji, gdy spadkodawca nie pozostawił zstępnych (dzieci naturalnych i przysposobionych), do spadku zostają powołani jego małżonek oraz jego rodzice.  Udział każdego z rodziców, który dziedziczy wraz z małżonkiem, wynosi ¼ spadku. Kodeks w art. 932 § 2 uprzywilejowuje matkę spadkodawcy w   sytuacji, gdy nie zostało ustalone ojcostwo. W takim przypadku bowiem   dziedziczy ona ½ spadku a małżonek pozostałą połowę. Rodzice przejmują  cały spadek w razie, gdy spadkodawca nie pozostawił ani dzieci, ani   małżonka.

Kolejno art. 932 § 4 mówi, iż w razie, gdy jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku, to w jego miejsce wchodzi rodzeństwo spadkodawcy,  dziedzicząc część przypadającą rodzicowi w częściach równych. Zarazem –  wedle art. 933 – udział małżonka, który dziedziczy wraz z rodzicami,   rodzeństwem, czy zstępnymi rodzeństwa współmałżonka, zawsze wynosi   połowę spadku. W ten sposób przepisy chronią interes małżonka, który w   czasie życia spadkodawcy przyczyniał się do wzrostu jego majątku   (majątku, który potem wszedł w skład spadku).

Czyli w przypadku, gdy mąż pozostawia żonę a oboje jego rodzice żyją;  to połowę spadku po nim obejmują rodzice a połowę wdowa. Jeśli umiera mąż, pozostawiając żonę a żyje jego matka oraz trzy siostry; to ½   spadku przypada żonie, ¼ matce, ¼ trzem siostrom.

Podział spadku komplikuje się w sytuacji, gdy do dziedziczenia powołani zostają zstępni rodzeństwa.  Taka sytuacja ma miejsce, gdy jedno z rodzeństwa, mające prawo do   spadku, nie żyje. Na przykład: zmarły mąż miał żonę, matkę, dwie siostry  oraz dwóch bratanków po zmarłym wcześniej bracie. W tej sytuacji ½   spadku dziedziczy żona, ¼ matka, zaś ¼ dwie siostry oraz dwóch   bratanków, którzy wchodzą w miejsce zmarłego uprzednio brata   spadkodawcy. Wówczas udział sióstr wynosi 1/3 z ¼, a udział bratanków ½ z 1/3 z ¼.

Wreszcie małżonek spadkodawcy obejmuje całość spadku, w razie  gdy zmarły małżonek nie posiadał ani rodziców, ani rodzeństwa, ani  zstępnych rodzeństwa (siostrzeńców, bratanków, siostrzenice, bratanice  itp.). Jednakże małżonek nie może dziedziczyć, jeśli spadkodawca  wystąpił za życia o orzeczenie rozwodu lub separacji,  a żądania te były uzasadnione. Owo wyłączenie następuje na mocy   orzeczenia sądu. Wyłączenia może żądać każdy z pozostałych spadkobierców  ustawowych, którzy zostali powołani do dziedziczenia w zbiegu z   małżonkiem. Termin do wytoczenia powyższego powództwa, to 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o otwarciu spadku, jednakże nie dalej niż 1 rok od otwarcia spadku. Małżonek nie może dziedziczyć na  podstawie ustawy także wtedy gdy pozostawał w separacji ze spadkodawcą.

W następnej kolejności do spadku zostają powołani dziadkowie spadkodawcy. Dziedziczą oni spadek tylko wówczas, gdy spadkodawca nie   miał ani małżonka, ani rodzeństwa, ani zstępnych rodzeństwa. W sytuacji,  gdy w chwili otwarcia spadku żyją wszyscy dziadkowie (łącznie cztery   osoby), to dziedziczą w częściach równych. Jeśli natomiast, któreś z   dziadków nie dożyje otwarcia spadku, to udział spadkowy przypada jego   zstępnym (dalszym krewnym spadkodawcy). Jeżeli zaś któreś z dziadków nie  posiadało potomstwa, to udział tej osoby przypada pozostałym dziadkom (na zasadzie przyrostu) (art. 934 Kodeksu cywilnego).

Do Kodeksu wprowadzono również art. 934¹. Zgodnie z nim do dziedziczenia mogą być powołane dzieci małżonka spadkodawcy (pasierbowie),  ale tylko te, których oboje rodziców nie dożyło otwarcia spadku. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy spadkodawca nie miał rodziców,   rodzeństwa, ani krewnych. Podstawę dziedziczenia pasierbów stanowi   formalny stosunek powinowactwa, powstający z chwilą zawarcia przez   rodzica pasierba - spadkobiercy małżeństwa ze spadkodawcą. Dziedziczenie  pasierbów nie jest zależne od więzi uczuciowej łączącej ich ze   spadkodawcą lub brakiem istnienia tejże więzi[4].

Gmina ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy dziedziczy  wówczas, gdy spadkodawca nie pozostawił żadnych osób powołanych do  spadku z ustawy. Jeżeli natomiast ostatniego miejsca zamieszkania  spadkodawcy nie da się ustalić lub spadkodawca zamieszkiwał i zmarł za  granicą, to spadek przypada Skarbowi Państwa (art. 935 KC).


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. kupie@udzialy.org.pl
 

udzialywdzialce
 
Prawo rzeczowe – dział prawa cywilnego regulujący powstanie, treść, zmianę i ustanie prawa własności i innych praw do rzeczy  i zwierząt (w wyjątkowych sytuacjach także nie do rzeczy – np.  użytkowanie prawa). Prawo rzeczowe jest prawem bezwzględnym, czyli  skutecznym erga omnes – wobec wszystkich.

W Polsce kwestie związane z prawem rzeczowym reguluje księga druga kodeksu cywilnego – Własność i inne prawa rzeczowe – a także wiele ustaw szczególnych, np. ustawa o księgach wieczystych i  hipotece, ustawa o własności lokali, ustawa o zastawie rejestrowym i   rejestrze zastawów i inne.

Dla polskiego prawa rzeczowego charakterystyczne jest zamknięcie przez ustawodawcę katalogu praw rzeczowych – tzw. zasada numerus clausus praw rzeczowych: własność, użytkowanie wieczyste, użytkowanie, służebność, zastaw, hipoteka, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. kupie@udzialy.org.pl
 

komusprzedacudzial
 
Uwaga!
Kupię udziały w nieruchomościach
DOMY, MIESZKANIA I OBIEKTY BIUROWE

rzetelna wycena udziałów, najwyższe ceny na rynku!

Tel. - 503 470 580
Adres e-mail - kupie@udzialy.biz.pl
 

mojeudzialy
 
RealEstate:
PORADY EKSPERTA - Własność podzielona

Własność podzielona – utworzona przez glosatorów odmiana własności, przysługującej jednocześnie więcej niż jednemu podmiotowi. Funkcjonuje (choć w odmiennym zakresie) do dziś.
Sensu stricto

Instytucja historyczna (dziś podobne jest do niej użytkowanie wieczyste). Jej wzorcem była emfiteuza. Była gospodarczą podstawą ustroju feudalnego, dzieliła prawo własności według poszczególnych uprawnień. Dotyczyła wiejskich nieruchomości, które miały dwóch współwłaścicieli: zwierzchniego (dominus eminens, mającego prawo podmiotowe dominium directum) i użytkowego (dominus utilis, mającego dominium utile).

Obydwóm współwłaścicielom przysługiwała część atrybutów prawa własności (mieli tzw. własność niezupełną). Właściciel użytkowy miał prawo do korzystania z nieruchomości oraz zbierania pożytków, zaś właściciel zwierzchni do pobierania części pożytków (w praktyce oznaczało to pobieranie od właściciela użytkowego określonych świadczeń quasi-czynszowych). Do rozporządzania nieruchomością potrzebna była zgoda obydwu współwłaścicieli.

Własność podzielona sensu stricto zanikła wraz z zanikiem feudalizmu w XIX wieku i została zastąpiona przez typową dla gospodarki kapitalistycznej jednolitą własność nieruchomości.
W prawie obecnie obowiązującym

Własność może być podzielona:

Według zakresu uprawnień przysługujących poszczególnym współwłaścicielom (condominium pro indiviso) – współwłasność regulowana w prawie polskim przez art. 195–221 Kodeksu cywilnego. Charakteryzuje się tym, że każdemu ze współwłaścicieli przysługują w granicach jego udziału jednakowe prawa do rzeczy.
  czasowo – sytuacja, w której pełnia prawa własności przysługuje najpierw jednemu podmiotowi, a o określonym czasie zaczyna przysługiwać innemu podmiotowi, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności. Obecnie polskie prawo cywilne dopuszcza własność podzieloną czasowo tylko w stosunku do rzeczy ruchomych; pod rządem prawa zunifikowanego znana była również własność czasowa nieruchomości.

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.com
Pokaż wszystkie (2) ›
 

udzialywspadku
 
Niegodność dziedziczenia – instytucja regulowana przez art. 928 IV księgi Kodeksu cywilnego (prawo spadkowe). Spadkobiercę wyłączonego od dziedziczenia z powodu uznania za niegodnego dziedziczenia, traktuje się w taki sposób, jak gdyby nie dożył otwarcia spadku.

Uznanie za niegodnego dziedziczenia może być dokonane wyłącznie przez sąd i tylko w przypadkach, kiedy spadkobierca[1]:

   dopuścił się umyślnie ciężkiego przestępstwa przeciw spadkodawcy;
   podstępem lub groźbą nakłonił spadkodawcę do sporządzenia lub odwołania testamentu albo w taki sam sposób przeszkodził mu w dokonaniu jednej z powyższych czynności;
   umyślnie ukrył lub zniszczył testament spadkodawcy, podrobił lub   przerobił jego testament albo świadomie skorzystał z testamentu przez   kogoś podrobionego lub przerobionego.

Legitymację do domagania się uznania spadkobiercy za niegodnego dziedziczenia ma każdy, kto ma w tym interes prawny.  Z żądaniem tym można wystąpić w ciągu roku od dnia, w którym powzięto  informację o przyczynie niegodności, jednakże nie później niż przed  upływem lat trzech od otwarcia spadku[2].

Jeżeli jednak spadkodawca przebaczy spadkobiercy, który mógłby na   podstawę ww. przesłanek zostać uznany za niegodnego dziedziczenia, to   spadkobierca taki nie może zostać uznany za niegodnego[3]. Jeżeli natomiast przebaczenie nastąpiło w chwili, kiedy spadkodawca nie miał zdolności do czynności prawnych, to przebaczenie takie jest skuteczne, pod warunkiem, że nastąpiło ono z dostatecznym rozeznaniem[4].

Spadkobierca wyłączony od dziedziczenia z powodu uznania za   niegodnego dziedziczenia jest traktowany w taki sposób, jak gdyby nie   dożył otwarcia spadku[5]. Przyjęta w ten sposób fikcja prawna  nie wyklucza dziedziczenia po zmarłym spadkodawcy przez osoby  uprawnione do dziedziczenia po osobie uznanej za niegodną dziedziczenia.  Tytułem przykładu: jeżeli uprawniony do dziedziczenia po spadkodawcy  jego syn zostanie uznany za niegodnego dziedziczenia, po spadkodawcy  dziedziczą jego małżonka i zstępni lub w ich braku, inni spadkobiercy.

_______________________
Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.com
 

komusprzedacudzial
 
Komu Sprzedać Udziały: Nieruchomość budynkowa – budynek,  który na podstawie przepisów szczególnych nie stanowi części składowej nieruchomości gruntowej lecz jest odrębnym od gruntu przedmiotem własności. Może powstać gdy użytkownik wieczysty wybuduje budynek na gruncie oddanym mu w użytkowanie wieczyste albo gdy użytkownik wieczysty nabędzie budynek przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

Nieruchomość budynkowa zdefiniowana jest w art. 46 § 1 oraz art. 235 § 1 kodeksu cywilnego


Zapraszam do kontaktu -
503 - 470 - 580
kupie@udzialy.biz.pl
 

 

Kategorie blogów