Wpisy oznaczone tagiem "zasady dziedziczenia" (9)  

pustostan
 


Akt notarialny – szczególna forma dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie określonej czynności prawnej. Akt notarialny zostaje sporządzony, jeżeli wymagają tego przepisy prawa  lub wynika to z woli stron. Niedochowanie formy aktu notarialnego w   sytuacji, gdy wymaga tego prawo, powoduje bezskuteczność czynności   prawnej (np. sprzedaży nieruchomości) i jej nieważność (nieruchomość nie  przejdzie na nabywcę) (zob. lex perfecta).

Do sporządzania aktów notarialnych uprawniony jest notariusz oraz – pod warunkiem uzyskania od Ministra Sprawiedliwości pisemnego upoważnienia wydanego na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych – polski konsul[1]

Tryb sporządzania i postępowania z aktami notarialnymi określają, według prawa polskiego, artykuły 91-95 ustawy Prawo o notariacie. Akt notarialny powinien być sporządzony w języku polskim i zawierać:

   dzień, miesiąc i rok sporządzenia aktu, a w razie potrzeby lub na   żądanie strony – godzinę i minutę rozpoczęcia i podpisania aktu
   miejsce sporządzenia aktu
   imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a jeżeli akt sporządził zastępca notariusza – nadto imię i nazwisko zastępcy
   imiona, nazwiska, imiona rodziców i miejsce zamieszkania osób fizycznych, nazwę i siedzibę osób prawnych  lub innych podmiotów biorących udział w akcie, imiona, nazwiska i  miejsce zamieszkania osób działających w imieniu osób prawnych, ich  przedstawicieli lub pełnomocników, a także innych osób obecnych przy sporządzaniu aktu
   oświadczenia stron, z powołaniem się w razie potrzeby na okazane przy akcie dokumenty
   stwierdzenie, na żądanie stron, faktów i istotnych okoliczności, które zaszły przy spisywaniu aktu
   stwierdzenie, że akt został odczytany, przyjęty i podpisany
   podpisy biorących udział w akcie oraz osób obecnych przy sporządzaniu aktu
   podpis notariusza.

Jeżeli w akcie bierze udział osoba, która nie umie lub nie może   pisać, notariusz stwierdza, że osoba ta aktu nie podpisała, i podaje, z jakich powodów. Akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany  przez notariusza lub przez inną osobę w jego obecności, a przy   odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać, że osoby biorące   udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu i akt   jest zgodny z ich wolą.

Oryginały aktów notarialnych nie mogą być wydawane poza miejsce ich   przechowywania (kancelarię notarialną), natomiast stronom oraz innym   osobom uprawnionym wydaje się wypisy aktu notarialnego, które mają moc   prawną oryginału. Wypis powinien być dosłownym powtórzeniem oryginału.   Wypis podpisuje notariusz i opatruje pieczęcią, a wypis mający więcej   niż jeden arkusz powinien być ponumerowany, połączony, parafowany i   spojony pieczęcią.

Formy aktu notarialnego wymagają m.in.:

   umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości i umowa  przenosząca własność, która zostaje zawarta w celu wykonania   istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności   nieruchomości (art. 158 kc)
   umowa o przedłużenie wieczystego użytkowania (art. 236 § 3 kc)
   umowa zobowiązująca do przeniesienia prawa wieczystego użytkowania i umowa przenosząca to prawo (art. 237 w zw. z art. 158 kc)
   oświadczenie darczyńcy przy umowie darowizny (art. 890 § 1 kc)
   umowa o dział spadku, w skład którego wchodzi nieruchomość (art. 1037 § 2 kc)
   zrzeczenie się dziedziczenia przez przyszłego spadkobiercę ustawowego i uchylenie tego zrzeczenia (art. 1048 i 1050 kc)
   umowa spółki komandytowej (art. 106 kodeksu spółek handlowych), statut spółki komandytowo-akcyjnej (art. 131 ksh), umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 157 § 2 ksh), statut spółki akcyjnej (art. 301 § 2 ksh)
   umowa zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

Formy aktu notarialnego wymagało także złożenie oświadczenia woli  na piśmie przez osobę niemogącą czytać (art. 80 kc) – przepis ten  został zniesiony ze względu na utrudnianie sporządzania umów przez osoby   niewidome; przepis ten często bywał nadużywany i interpretowany   opacznie, w związku z czym Związek Niewidomych wystąpił o jego   nowelizację.

W formie aktu notarialnego może, ale nie musi, być sporządzony testament (art. 950 kc).

Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę aktu   notarialnego, czynność dokonana bez zachowania tej formy jest nieważna   (art. 73 § 2 kc).


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. pustostan@udzialy.com
 

lokator
 
Służebność osobista – obciążenie nieruchomości na rzecz oznaczonej osoby fizycznej prawem, którego treść odpowiada treści służebności gruntowej.  Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonania oznacza się w braku  innych danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem  zasad współżycia społecznego i zwyczajów miejscowych. Jest to prawo terminowe i wygasa najpóźniej z chwilą śmierci uprawnionego. Służebność osobista nie może wchodzić do masy spadkowej,  jednakże osoba mająca służebność mieszkaniową może umówić się z   właścicielem, iż po jego śmierci służebność będzie przysługiwać jego   dzieciom, rodzicom i małżonkowi. Służebność osobista jest niezbywalna.   Nie można przenosić uprawnienia do ich wykonywania. Nie można jej nabyć poprzez zasiedzenie.  Jeżeli uprawniony z tytułu służebności dopuszcza się rażących uchybień  przy wykonywaniu swojego prawa, właściciel nieruchomości obciążonej może  zażądać zmiany służebności na rentę.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
503 - 470 - 580
lokator@udzialy.com
 

udzialywlokalu
 
Prawo spadkowe – gałąź prawa cywilnego regulująca przejście praw i obowiązków majątkowych po śmierci ich właściciela. Majątkowe prawa i obowiązki zmarłego z reguły przechodzą na inny podmiot (w szczególności na spadkobierców),  a nie wygasają (przykładem uprawnienia wygasającego najpóźniej w chwili  śmierci osoby fizycznej jest zgodnie z art. 299 kodeksu cywilnego służebność osobista)[1]. Ze względu na przedmiot regulacji przepisy prawa spadkowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens).

W Polsce kwestie związane z prawem spadkowym reguluje księga czwarta kodeksu cywilnego – spadki[2].

Podstawowe pojęcia związane z prawem spadkowym to:

   Spadek
   Testament
   Polecenie
   Zapis
   Zachowek
   Dział spadku
   Spadkodawca
   Spadkobierca
   Dziedziczenie
   Dziedziczenie ustawowe
   Dziedziczenie testamentowe
   Umowy dotyczące spadku
   Opodatkowanie spadku

W prawie spadkowym istotne znaczenie mają terminy wyznaczone przepisami prawa spadkowego, na przykład termin dla przyjęcia bądź odrzucenie spadku określony w art. 1015 § 1 kodeksu cywilnego.   Spadkobiercy wyznaczony został 6 miesięczny termin do złożenia   oświadczenia w przedmiocie przyjęcia (w tym także przyjęcia z   dobrodziejstwem inwentarza) albo odrzucenia spadku. Czas ten zaczyna   biec od daty, w której spadkobierca dowiedział się o tytule swojego   powołania do spadku, czyli o dziedziczeniu w ramach dziedziczenia ustawowego lub dziedziczenia testamentowego.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. lokalowe@udzialy.com
 

udzialywmieszkaniu
 

Uznanie długu – czynność dłużnika dokonana wobec wierzyciela, z której wynika chęć zapłaty długu lub przynajmniej przyznanie istnienia obowiązku spełnienia świadczenia. Uznanie długu przed upływem terminu przedawnienia  prowadzi do jego przerwania. Uznanie roszczenia przedawnionego jest  prawnie bezskuteczne, albowiem dla zniesienia skutków przedawnienia  niezbędne jest wyraźne zrzeczenie się przez dłużnika prawa skorzystania z  tego zarzutu. Uznanie długu ma istotne znaczenie dowodowe w sferze  procesu cywilnego, albowiem wierzyciel przedstawiający dowód uznania  długu przez dłużnika nie musi wykazywać w inny sposób istnienia swej  wierzytelności. Dłużnika obciąża wówczas powinność wykazania, że uznana wierzytelność w rzeczywistości nie istnieje.

W nauce prawa wyróżnia się:

   uznanie właściwe, które jest umową zawartą pomiędzy wierzycielem a   dłużnikiem, w której strony ustalają, że istnieje pomiędzy nimi dług o   określonej wysokości i terminie płatności, oraz
   uznanie niewłaściwe będące każdym innym zachowanien dłużnika, z   którego wynika świadomość istnienia długu oraz obowiązku jego zapłaty.   Należą tu wszelkiego rodzaju prośby o prolongatę zadłużenia, rozłożenie na raty, umorzenie części długu.

Uznanie długu nie jest objęte wymogiem formy szczególnej, może być dokonane ustnie, np. podczas rozmowy telefonicznej.


ZAPRASZAM DO KONTAKTU -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.zgora.pl
 

udzialywdomu
 
Udziały w domu: PORADY EKSPERTA

Akt notarialny – szczególna forma dokumentu urzędowego potwierdzającego dokonanie określonej czynności prawnej. Akt notarialny zostaje sporządzony, jeżeli wymagają tego przepisy prawa  lub wynika to z woli stron. Niedochowanie formy aktu notarialnego w   sytuacji, gdy wymaga tego prawo, powoduje bezskuteczność czynności   prawnej (np. sprzedaży nieruchomości) i jej nieważność (nieruchomość nie  przejdzie na nabywcę) (zob. lex perfecta).

Do sporządzania aktów notarialnych uprawniony jest notariusz oraz – pod warunkiem uzyskania od Ministra Sprawiedliwości pisemnego upoważnienia wydanego na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych – polski konsul[1]

Tryb sporządzania i postępowania z aktami notarialnymi określają, według prawa polskiego, artykuły 91-95 ustawy Prawo o notariacie. Akt notarialny powinien być sporządzony w języku polskim i zawierać:

   dzień, miesiąc i rok sporządzenia aktu, a w razie potrzeby lub na   żądanie strony – godzinę i minutę rozpoczęcia i podpisania aktu
   miejsce sporządzenia aktu
   imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a jeżeli akt sporządził zastępca notariusza – nadto imię i nazwisko zastępcy
   imiona, nazwiska, imiona rodziców i miejsce zamieszkania osób fizycznych, nazwę i siedzibę osób prawnych  lub innych podmiotów biorących udział w akcie, imiona, nazwiska i  miejsce zamieszkania osób działających w imieniu osób prawnych, ich  przedstawicieli lub pełnomocników, a także innych osób obecnych przy sporządzaniu aktu
   oświadczenia stron, z powołaniem się w razie potrzeby na okazane przy akcie dokumenty
   stwierdzenie, na żądanie stron, faktów i istotnych okoliczności, które zaszły przy spisywaniu aktu
   stwierdzenie, że akt został odczytany, przyjęty i podpisany
   podpisy biorących udział w akcie oraz osób obecnych przy sporządzaniu aktu
   podpis notariusza.

Jeżeli w akcie bierze udział osoba, która nie umie lub nie może   pisać, notariusz stwierdza, że osoba ta aktu nie podpisała, i podaje, z jakich powodów. Akt notarialny przed podpisaniem powinien być odczytany  przez notariusza lub przez inną osobę w jego obecności, a przy   odczytaniu aktu notariusz powinien się przekonać, że osoby biorące   udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu i akt   jest zgodny z ich wolą.

Oryginały aktów notarialnych nie mogą być wydawane poza miejsce ich   przechowywania (kancelarię notarialną), natomiast stronom oraz innym   osobom uprawnionym wydaje się wypisy aktu notarialnego, które mają moc   prawną oryginału. Wypis powinien być dosłownym powtórzeniem oryginału.   Wypis podpisuje notariusz i opatruje pieczęcią, a wypis mający więcej   niż jeden arkusz powinien być ponumerowany, połączony, parafowany i   spojony pieczęcią.

Formy aktu notarialnego wymagają m.in.:

   umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości i umowa  przenosząca własność, która zostaje zawarta w celu wykonania   istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności   nieruchomości (art. 158 kc)
   umowa o przedłużenie wieczystego użytkowania (art. 236 § 3 kc)
   umowa zobowiązująca do przeniesienia prawa wieczystego użytkowania i umowa przenosząca to prawo (art. 237 w zw. z art. 158 kc)
   oświadczenie darczyńcy przy umowie darowizny (art. 890 § 1 kc)
   umowa o dział spadku, w skład którego wchodzi nieruchomość (art. 1037 § 2 kc)
   zrzeczenie się dziedziczenia przez przyszłego spadkobiercę ustawowego i uchylenie tego zrzeczenia (art. 1048 i 1050 kc)
   umowa spółki komandytowej (art. 106 kodeksu spółek handlowych), statut spółki komandytowo-akcyjnej (art. 131 ksh), umowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 157 § 2 ksh), statut spółki akcyjnej (art. 301 § 2 ksh)
   umowa zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

Formy aktu notarialnego wymagało także złożenie oświadczenia woli  na piśmie przez osobę niemogącą czytać (art. 80 kc) – przepis ten  został zniesiony ze względu na utrudnianie sporządzania umów przez osoby   niewidome; przepis ten często bywał nadużywany i interpretowany   opacznie, w związku z czym Związek Niewidomych wystąpił o jego   nowelizację.

W formie aktu notarialnego może, ale nie musi, być sporządzony testament (art. 950 kc).

Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę aktu   notarialnego, czynność dokonana bez zachowania tej formy jest nieważna   (art. 73 § 2 kc).


Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. biuro@udzialy.waw.pl
 

komusprzedacudzial
 
Zachowek – forma ochrony interesów osób najbliższych spadkodawcy, którym przysługuje roszczenie względem spadkobierców, powołanych do dziedziczenia o zapłatę określonej sumy pieniężnej zwanej zachowkiem. Obowiązek ten powstaje w chwili śmierci spadkodawcy i należy do długów spadkowych. Ratio legis polega tu na wyjściu z założenia, że każdy człowiek w razie śmierci ma  moralny obowiązek pozostawienia choćby części majątku swym najbliższym, a  może się zdarzyć, że spadkodawca sporządzając testament pominie takie osoby. Zachowek zabezpiecza interesy osób najbliższych pominiętych przez spadkodawcę w testamencie.
Uprawnieni do zachowku

Podmioty uprawnione:

   zstępni;
   małżonek;
   rodzice spadkodawcy, jeśli byliby powołani do spadku z ustawy.

Wyłączenia:

   osoby uznane za niegodne;
   osoby, które zrzekły się dziedziczenia lub odrzuciły spadek przysługujący im z mocy ustawy;
   małżonek wyłączony od dziedziczenia w trybie artykułu 940 kc, czyli w  sytuacji, gdy spadkodawca wystąpił o orzeczenie rozwodu z winy małżonka  i żądanie to okazało się uzasadnione;
   osoby wydziedziczone przez spadkodawcę.

Osoby z pkt. 1 i 2 są traktowane jakby nie dożyły otwarcia spadku.

Spadkobiercy uprawnieni do zachowku: w sytuacji, kiedy ich udział w spadku nie pokrywa należnego im zachowku.

Powstanie roszczenia: roszczenie powstaje, gdy uprawniony nie otrzymał go w innej postaci, niż powołanie do dziedziczenia.
Zobowiązani z tytułu zachowku

   spadkobiercy powołani do dziedziczenia;
   osoby, na rzecz których spadkodawca ustanowił zapis windykacyjny;
   obdarowani darowizną doliczoną do spadku.

Wysokość zachowku

Wysokość zawsze określa się w oznaczonej kwocie pieniężnej, która zależy od:

   wartości całego spadku;
   wielkości udziału spadkowego, który przypadłby danej osobie przy dziedziczeniu ustawowym;
   czy uprawniony jest trwale niezdolny do pracy;
   czy uprawniony zstępny spadkodawcy jest osobą małoletnią.

Uprawnionemu, który jest trwale niezdolny do pracy, oraz małoletniemu  zstępnemu należy się 2/3 udziału spadkowego, który przypadłby mu przy dziedziczeniu ustawowym. Wszystkim pozostałym należy się ½ udziału   spadkowego, który przypadałby im przy dziedziczeniu ustawowym.
Dziedziczenie zachowku

Dziedziczenie roszczenia o zapłatę zachowku podlega szczególnej regule, wynikającej z art. 1002 Kodeksu cywilnego,  zgodnie z którą roszczenie z tytułu zachowku przechodzi na spadkobiercę  osoby uprawnionej do zachowku tylko wtedy, gdy spadkobierca ten należy  do osób uprawnionych do zachowku po pierwszym spadkodawcy.

W przypadku braku osób uprawnionych do dziedziczenia roszczenia o   zachowek, roszczenie w tym zakresie wygasa, nie powodując zwiększenia   uprawnień pozostałych osób uprawnionych z tytułu zachowku. W wyroku Sądu Najwyższego  z dnia 28 kwietnia 2010 roku (sygn. akt III CSK 143/2009) wyrażone  zostało stanowisko, że złożenie przez osobę zobowiązaną do zapłaty  zachowku oświadczenia o uznaniu długu,  wynikającego z obowiązku zapłaty zachowku, nie powoduje możliwości  żądania zaspokojenia tego roszczenia przez spadkobierców osoby  pierwotnie uprawnionej do zachowku[1].

W nauce prawa cywilnego podkreśla się wątpliwości, dotyczące zgodności art. 1002 Kodeksu cywilnego z Konstytucją[2].  Trybunał Konstytucyjny dwukrotnie wypowiedział się w zakresie   konstytucyjności przedmiotowej regulacji, a to w wyroku z dnia 8 czerwca  2011 roku (SK 14/10) oraz w wyroku z dnia 31 stycznia 2001 roku (P   4/99).
Zagadnienia szczegółowe

Odpowiedzialność uprawnionego do zachowku:

   za zachowek – zawsze ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej jego własny zachowek;
   za zapisy i polecenia – gdy uprawniony jest powołany do  dziedziczenia, wtedy jego odpowiedzialność za zapisy i polecenia  ogranicza się do wysokości nadwyżki przekraczającej wartość udziału  spadkowego, stanowiącego podstawę do obliczenia należnego uprawnionemu  zachowku.

Zmniejszenie zapisów i poleceń:

Spadkobiercy, obowiązani do zaspokojenia roszczenia z tytułu zachowku, mogą żądać stosunkowego zmniejszenia zapisów i poleceń:

   jeżeli spadkodawca nie zostawił żadnych wskazówek w testamencie, to zapisy i polecenia zostaną zmniejszone w stosunku do ich wartości;
   dalszy zapis i polecenie również podlegają stosunkowemu zmniejszeniu.


Zapraszam do kontaktu -
503 - 470 - 580
kupie@udzialy.biz.pl
 

udzialywgarazu
 

Testament (z łac. testamentum – przymierze) – rozrządzenie własnym majątkiem na wypadek śmierci. W Polsce kwestie związane ze sporządzaniem testamentów reguluje przede wszystkim Kodeks cywilny.
Zasady ogólne

Testament może obejmować rozrządzenie majątkiem tylko jednego spadkodawcy,  nie można więc sporządzać testamentów wspólnych. Spadkodawca może w  każdym czasie odwołać zarówno cały testament, jak i jego poszczególne  postanowienia. Testament może sporządzić i odwołać jedynie osoba mająca  pełną zdolność do czynności prawnych. Testament nie może zostać ani spisany, ani odwołany przez przedstawiciela.

W przypadku testamentów, polskie prawo przewiduje nieco odmienne zasady stosowania wad oświadczeń woli niż w przypadku pozostałych czynności prawnych. Nieważność testamentu zachodzi w przypadku gdy został on dotknięty następującymi wadami oświadczeń woli:

   w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli;
   pod wpływem błędu uzasadniającego przypuszczenie, że gdyby spadkodawca nie działał pod wpływem błędu, nie sporządziłby testamentu tej treści;
   pod wpływem groźby.

Testament można odwołać przez sporządzenie nowego testamentu bądź w   zamiarze odwołania zniszczy się go lub pozbawi cech, od których zależy   jego ważność, bądź też dokona się w nim takich zmian, z których wynika   wola jego odwołania.

W przypadku gdy spadkodawca sporządził nowy testament, nie   zaznaczając w nim, że poprzedni odwołuje, ulegają odwołaniu tylko te   postanowienia poprzedniego testamentu, których nie można pogodzić z   treścią nowego testamentu.

Testament powinien być tłumaczony w sposób zapewniający możliwie   najpełniejsze urzeczywistnienie woli spadkodawcy. W przypadku gdy   testament może być tłumaczony na kilka sposobów, należy przyjąć taką   wykładnię, która pozwoli utrzymać rozrządzenia spadkodawcy w mocy i   jednocześnie nadać im rozsądną treść.

Testamenty dzielą się na zwykłe i szczególne.
Testamenty zwykłe

Testamenty zwykłe to:

   testament własnoręczny (holograficzny) – jest to testament napisany w całości pismem ręcznym,  własnoręcznie podpisany i opatrzony datą. Jednakże brak daty nie pociąga  za sobą nieważności testamentu własnoręcznego, jeżeli nie wywołuje  wątpliwości co do zdolności spadkodawcy do sporządzenia testamentu, co  do treści testamentu lub co do wzajemnego stosunku kilku testamentów.
   testament notarialny – jest to testament sporządzony przez notariusza w formie aktu notarialnego.
   testament allograficzny – sporządzony poprzez ustne oświadczenie   ostatniej woli w obecności dwóch świadków wobec wójta (burmistrza,   prezydenta miasta), starosty, marszałka województwa, sekretarza powiatu albo gminy lub kierownika urzędu stanu cywilnego. Oświadczenie   spadkodawcy spisuje się w protokole z podaniem daty jego sporządzenia.   Protokół odczytuje się spadkodawcy w obecności świadków. Protokół   powinien być podpisany przez:

   spadkodawcę,
   osobę, wobec której wola została oświadczona,
   świadków.

W przypadku gdy spadkodawca nie może podpisać protokołu, należy to zaznaczyć w protokole oraz wskazać przyczyny braku podpisu.

Testamentu allograficznego nie mogą sporządzić osoby głuche lub nieme.

Zdarza się, że protokół sporządzony przy testamencie allograficznym   nie spełnia wszystkich kodeksowych wymogów, w związku z czym taki   testament jest nieważny. Praktyka sądownicza wybrnęła jednak z tego w   ten sposób, iż gdy spełnione zostają wymogi testamentu szczególnego w   postaci testamentu ustnego, to traktuje się ostatnie oświadczenie woli   testatora właśnie jako złożone w postaci testamentu ustnego[1].
Testamenty szczególne

Testament ustny

   powstaje, gdy istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy
   aby testament był skuteczny, ostatnia wola spadkodawcy musi być oświadczona w obecności co najmniej 2 świadków
   oświadczenie spadkodawcy w ciągu roku musi być spisane, a pismo   podpisane przez spadkodawcę i dwóch świadków albo przez wszystkich   świadków,
   albo, gdy spisanie nie jest możliwe, w ciągu sześciu miesięcy od   śmierci spadkodawcy wola spadkodawcy będzie potwierdzona przed sądem   przez trzech, względnie dwóch świadków.

Testament podróżny

   spisany podczas podróży na polskim statku morskim lub powietrznym przed kapitanem tego statku

testament wojskowy

   dowódca spisuje wolę spadkodawcy, podaje datę jej spisana, następnie wszyscy podpisują ten testament.

Przepisy dotyczące świadków testamentu

Świadkiem przy sporządzaniu testamentu nie może być:

   osoba bez pełnej zdolności do czynności prawnych;
   niewidomy, głuchy lub niemy;
   osoba, która nie może czytać i pisać;
   osoba, która nie włada językiem, w którym spadkodawca sporządza testament;
   skazany prawomocnie wyrokiem sądowym za fałszywe zeznania.

Świadkiem przy sporządzaniu testamentu nie może być także osoba, dla której w testamencie została przewidziana jakakolwiek korzyść. Nie mogą  być również świadkami: małżonek tej osoby, jej krewni lub powinowaci   pierwszego i drugiego stopnia oraz osoby pozostające z nią w stosunku   przysposobienia.

W przypadku gdy świadkiem była jedna z osób wymienionych powyżej,   nieważne jest tylko postanowienie, które przysparza korzyści tej osobie,  jej małżonkowi, krewnym lub powinowatym pierwszego lub drugiego stopnia  albo osobie pozostającej z nią w stosunku przysposobienia. Jednakże gdy  z treści testamentu lub z okoliczności wynika, że bez nieważnego  postanowienia spadkodawca nie sporządziłby testamentu danej treści,  nieważny jest cały testament.
Forma testamentu a prawo prywatne międzynarodowe

Zgodnie z konwencją w przedmiocie formy rozporządzeń[a] testamentowych sporządzoną w Hadze dnia 5 października 1961 r. formę   testamentu należy uznawać za dochowaną, jeżeli jest ona zgodna z prawem:

   miejsca, w którym spadkodawca dokonał rozporządzenia, albo
   obowiązującym w państwie, którego obywatelem był spadkodawca bądź w chwili dokonywania rozporządzenia, bądź w chwili śmierci, albo
   miejsca, w którym spadkodawca miał miejsce zamieszkania bądź w chwili dokonywania rozporządzenia, bądź w chwili śmierci, albo
   miejsca, w którym spadkodawca miał miejsce zwykłego pobytu bądź w chwili dokonywania rozporządzenia, bądź w chwili śmierci, albo
   w odniesieniu do nieruchomości – miejsca ich położenia.

Postanowienia te stosuje się do obywatela polskiego, choćby   sporządził testament wedle powyższych reguł w formie przewidzianej przez  państwo, które nie jest stroną konwencji (brak wymogu wzajemności).
Notarialny Rejestr Testamentów

W 2011 r. Krajowa Rada Notarialna  utworzyła Notarialny Rejestr Testamentów (NORT) – elektroniczny  rejestr, który zawiera informacje o zarejestrowanych testamentach, nie  zawiera natomiast treści samych testamentów. Testament jest rejestrowany  na wniosek testatora, po złożeniu testamentu u notariusza. Poszukiwanie  testamentu w rejestrze jest możliwe po śmierci testatora, po okazaniu  aktu zgonu testatora

_________________________________________

Zapraszam do kontaktu -
tel. 503 470 580
email. kupie@udzialy.zgora.pl
 

udzialywdzialce
 
Udziały w działce: ZADZWOŃ TEL: 503-470-580 Adres e-mail: kupie@udzialy.org.pl

Nieruchomość leśna – nieformalny termin stosowany w polskim systemie prawnym w oparciu o definicję lasu określoną w ustawie o lasach 28 września 1991 roku, jako grunt:

o zwartej powierzchni co najmniej 0,1 hektara, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym– lub przejściowo jej pozbawiony, który jest:

przeznaczony do produkcji leśnej,

rezerwatem przyrody lub częścią parku narodowego,

wpisany do rejestru zabytków

związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.


ZADZWOŃ TEL: 503-470-580
Adres e-mail: kupie@udzialy.org.pl
 

 

Kategorie blogów